Миодраг Павлович: Сербиялық ақын, дәрігер және жазушының өмірі мен шығармашылығы
Miodrag Pavlović
Миодраг Павлович (1928-2014) – серб ақыны, дәрігер, сыншы. Нобель сыйлығына 2 рет ұсынылған. Өлеңдер жинағы, білімі және өнердегі еркіндік туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сербия жазушысы (1928–2014)
Serbian writer (1928–2014)
Миодраг Павлович (серб кириллицасы: Миодраг Павловић; 28 қараша 1928 – 17 тамыз 2014) – серб ақыны, дәрігер-жазушы, сыншы және ғалым. Павлович екі рет Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына үміткер болған.
Miodrag Pavlović (Serbian Cyrillic: Миодраг Павловић; ; 28 November 1928 – 17 August 2014) was a Serbian poet, physician writer, critic and academic. Pavlović was twice nominated for the Nobel Literature Prize.
Өмірбаян
1954 жылы Белград университетінің медицина факультетін бітірді. Ол шет тілдерін оқып, өзінің алғашқы "87 поэма" атты өлеңдер жинағын жазды. Ол 1952 жылы жарық көрді, сол жылы Югославия билігі хорват жазушысы Мирослав Крлежаның қоғамдық сөйлеуіне жауап ретінде саясат және өнер саласында сөз бостандығын кеңейтті. 1960 жылы Павлович Белградтағы Ұлттық театрдың драма режиссері болып тағайындалды. Сонымен қатар, ол 20 жыл бойы "Просвета" баспасында редактор болып жұмыс істеді. Павловичтің және бұрынғы Югославия, Румыния, Болгария, Македония, Грекия және Албанияның көптеген зиялыларын мазалаған мәселе – Балқанның ежелгі халықтары мен олардың қазіргі ұрпақтары арасындағы байланыс. Павловичтің, сондай-ақ македониялық ақын Богомил Гюзельдің немесе албан жазушысы Исмаил Кадаренің шығармаларында ежелгі және орта ғасырлық тарихқа жиі сілтемелер кездеседі. Оның тарихи өлеңдерінің ішінде ең маңыздылары – "Одиссей на Киркином оству" ("Одиссей Цирке аралында"), "Элеузийские seni" ("Элисейлік көлеңкелер"), "Василий II Бугарубика" ("Василий II Бугароктоне") және "Косово". Бұл өлеңдер көбінесе аллегориялық сипатта болады, біздің заманға қатысты, манипуляция, алдау және, әсіресе, қорқыныш туралы айтады. "Тұтқын" (серб тіліндегі түпнұсқада атауы жоқ), "Реквием", "Страх" ("Қорқыныш"), "Под землом" ("Жер асты") және "Кавге" ("Дұшпандық") сияқты өлеңдер заманауи тілмен жазылған. 2012 жылы ол неміс әдебиетінің "Петрарка Прейзі" сыйлығына ие болды. Оның шығармалары көптеген тілдерге аударылған. Өмірінің соңғы жылдары Германияның Туттлинген қаласы мен Сербияның Белград қаласында кезектесіп тұрды. Белградтағы бір көше оның құрметіне аталған.
He graduated from the University of Belgrade with a degree in medicine in year 1954. He studied foreign languages and wrote his first volume of poetry, 87 Poems. It appeared in 1952, the year the Yugoslav authorities, responding to a public address by the Croatian writer Miroslav Krleža, allowed more freedom of expression in politics and the arts. In 1960 Pavlović was appointed director of drama at the National Theatre in Belgrade. He also worked for twenty years as editor for the leading publishing house of Prosveta. A theme occupying Pavlović and many other intellectuals in the former Yugoslavia, Romania, Bulgaria, Macedonia, Greece and Albania, is the continuity between the ancient peoples of the Balkans and their modern day descendants. In Pavlović's work as well as in that of the Macedonian poet Bogomil Gyuzel or the Albanian writer Ismail Kadare, there are frequent references to the ancient and medieval past. Among his historical poems, most important ones are 'Odisej na Kirkinom ostrvu' ('Odysseus on Circe's Island'), 'Eleuzijske seni' ('Elysian Shades'), 'Vasilije II Bugaroubica' ('Vasily II Bugaroctone') and 'Kosovo'. These poems are often allegorical in nature, referring in fact to our own times, with their tales of manipulation, deceit and, especially, fear. Written directly in the present are such poems as 'Prisoner' (untitled in the Serbian original), 'Requiem', 'Strah' ('Fear'), 'Pod zemljom' ('Under the Ground') and 'Kavge' ('Feuds'). In 2012 he was awarded the German literary prize Petrarca Preis. His work has been widely translated. In the last years of his life, he lived alternately in Tuttlingen, Germany and Belgrade, Serbia. A street in Belgrade is named after him.