Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық жазушы, ақын, сыншы және аудармашы (1919–1978)
Argentine writer, poet, critic and translator (1919 1978)
Хуан Родольфо Уилкок (17 сәуір 1919 – 16 наурыз 1978) – аргентиналық итальян жазушысы, ақын, сыншы және аудармашы. Ол Чарльз Леонард Уилкок пен Ида Ромегиаллидің ұлы. Ол Хорхе Луис Борхестің туындыларын итальян тіліне аударған Ливио Баччи Уилкокты асырап алды.
Juan Rodolfo Wilcock (17 April 1919 – 16 March 1978) was an Argentine Italian writer, poet, critic and translator. He was the son of Charles Leonard Wilcock and Ida Romegialli. He adopted a son, Livio Bacchi Wilcock, who translated Jorge Luis Borges' work into Italian.
Ерте өмір
Уилкок Аргентинаның астанасы және ірі қаласы Буэнос-Айресте ағылшын әкесі мен аргентиналық анасының отбасында дүниеге келді. Ол Буэнос-Айрес университетінде оқып, 1943 жылы азаматтық инженер мамандығын бітірді. Сол жылы ол Аргентинаның батысына қарай кеңейіп жатқан теміржол компаниясында жұмыс істеді, бірақ бұл тәжірибе ұзаққа соқпады, өйткені Уилкок бір жылдан кейін жұмыстан кетіп қалды. Уилкоктің алғашқы танымал әдеби туындысы және жетістігі 1940 жылы жарық көрген «Поэмалар мен әндер кітабы» (Libro de poemas y canciones) болды, ол Аргентина жазушылар қоғамының (SADE) Мартин Фиерро сыйлығына ие болды. Осы туынды Буэнос-Айрес қаласының берілетін Әдебиет сыйлығын да жеңіп алды. Ұзақтан соң Уилкок сол кездегі ең белгілі жазушы-интеллектуалдардың арасында өзін қоршалып алды, мысалы Хорхе Луис Борхес, Сильвина Окампо және Адольфо Биой Касарес – ол танысқан көптеген адамдардың ішіндегі ең ықпалдысы болды. Уилкок кейін бұл үштікті «шоқжұлдыз» және «Үштік» деп атады, олар оның өзін «сұр өмірден» шығуға көмектескендерін айтты. 1945 жылы Уилкок «Лирикалық поэзиядағы очерктер» (Ensayos de poesía lírica) және «Кіші музаларды қуу» (Persecución de las musas menores) атты екі поэзия жинағын өз қаржатымен жариялады. Келесі жылы ол SADE сыйлығын тағы да алды, бұл жолы «Сентиментальді серуен» (Paseo Sentimental) туындысы үшін, сондай-ақ сол жылы «Ғажайып күндер» (Los hermosos días) атты шығармасын жариялады.
Wilcock was born in Buenos Aires, the capital and chief metropolis of Argentina, to an English father and an Argentine mother. He studied at the University of Buenos Aires, from which he was graduated as a civil engineer in 1943. That same year, he began work for a railroad company then expanding into western Argentina; the experience would be short lived, as Wilcock resigned a year later. Wilcock's first known literary work and accomplishment came in 1940 with the Libro de poemas y canciones ("Book of Poems and Songs"), which earned the Martín Fierro prize of the Argentine Society of Writers (SADE). The same work would also win the prestigious Municipal Award of Literature given by the City of Buenos Aires. Soon Wilcock would see himself surrounded by some of the most prominent writer intellectuals of the time, like Jorge Luis Borges, Silvina Ocampo, and Adolfo Bioy Casares, perhaps the most influential of the many acquaintances he befriended. Wilcock would later refer to these three as a constellation and the Trinity, who helped him rise from what he called a "grey existence". In 1945, Wilcock undertook the self publication of two collections of poetry, Ensayos de poesía lírica ("Essays in Lyric Poetry") and Persecución de las musas menores ("Persecution of the Lesser Muses"). The following year, he would again receive the prize of the SADE, this time for his Paseo Sentimental ("Sentimental Walk"); in that same year, Wilcock published his Los hermosos días ("The Beautiful Days").
Саяхат пен қиындықтар
Сол кезде генерал Хуан Перонның режимі Аргентинадағы зияткерлік өмірді басып тастады; Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін көптеген адамдар ескі әлемнің жаңа босатылған астаналарына қоныс аударуды жөн көрді. 1951 жылы Уилкок Италияға сапармен Аргентинадан алғаш рет кетіп қалды. Ол Окампо мен Биой Касареспен бірге саяхаттады.
At the time, General Juan Peron's regime was suffocating intellectual life in Argentina; as World War II was over in Europe, many chose to relocate to the newly liberated capitals of the old world. In 1951 Wilcock left Argentina for the first time in a visit to Italy. He traveled in the company of Ocampo and Bioy Casares.
Италия жазушысы
1953 жылы Уилкок Лондонда тұрып, аудармашы және BBC комментаторы ретінде тамақтанып өмір сүрді. Келесі жылы, 34 жасында Буэнос-Айреске қысқа қайтым жасағаннан кейін, ол Италияға аттанды және үш жылдан соң онда тұрақты қоныстанды. Осыдан кейін оның көптеген, соның ішінде ең танымал туындылары итальян тілінде жазылды, бұл тілді ол Римнің жанында тұрғанда үйренген. Сол жылдары ол өзінің досы Мигель Мурмиске: «Мен Аргентинаны зор аударма ретінде көремін» деп хат жазды. 1975 жылы Уилкок итальян азаматтығын сұрады, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң ғана мақұлданды. Хуан Родольфо Уилкок 1978 жылдың наурыз айында Римнің солтүстігіндегі Витербо провинциясының Лубриано қаласындағы шағын үйінде дүние салды. Оның мәйіті Римдегі протестант зиратында, Порта Сан-Паолоның жанында, Цестий пирамидасының қасында жерленді.
By 1953, Wilcock was residing in London, earning a living as a translator and a commentator for the BBC. After a short return to Buenos Aires the next year at the age of 34, he set sail for Italy, where he settled permanently three years later. From then on, most of his works, some of his most celebrated, would be written in Italian, a language he learned while living near Rome. During those years he wrote a letter to his friend Miguel Murmis in which he stated, "I see Argentina as an immense translation". In 1975, Wilcock requested Italian citizenship; it was finally granted him a year after his death. Juan Rodolfo Wilcock died in his country cottage in Lubriano, Province of Viterbo, north of Rome, in March 1978. His remains were buried in the Protestant Cemetery, Rome, near the Porta San Paolo, beside the Pyramid of Cestius.