АҚШ үкіметінің Команч тайпасына қарсы әскери операциялары (1867-1875). Батысқа жайылған қоныс салу, жер дауы және Команч тайпасының қарсыласуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Команчтар жорығы – Америка Құрама Штаттары үкіметінің жаңа қоныстанған батыста Команч тайпасына қарсы жүргізген әскери операцияларының жалпы атауы. 1867 және 1875 жылдар аралығында әскери бөлімдер Команч халқына қарсы бірнеше экспедициялар мен науқандар жүргізіп, Команчтар бас сауғалап, резервацияға көшіп кеткенше күресті.
Military operations by the United States government against the Comanche tribe
The Comanche campaign is a general term for military operations by the United States government against the Comanche tribe in the newly settled west. Between 1867 and 1875, military units fought against the Comanche people in a series of expeditions and campaigns until the Comanche surrendered and relocated to a reservation.
Өмірбаян
Батысқа қоныс аудару испан, француз, ағылшын және америкалық қоныс аударушыларды аймақтың жергілікті тайпаларымен тұрақты түрде байланысқа түсірді. Осы индейлердің көптегені достыққа ұмтылып, жаңа қоныс аударушыларды қуана қарсы алды, сауда жасауға және бейбіт түрде өмір сүруге ұсыныс білдірді, ал басқа тайпалар келгендерге қарсылық көрсетті. «Манифест тағдыр» идеясы және «Омстед» заңы американдықтар мен иммигранттарды одан әрі батысқа итермеледі, соның салдарынан шектеулі жерге бәсекелестік күшейді. Жер үшін болған бәсекелестік аймақтың ағылшын қоныс аударушылары мен жергілікті тұрғындары арасында шиеленіс тудырды. Аймақтағы қақтығыстарды болдырмау үшін екі тарап арасында жер және бейбітшілік туралы көптеген келісімдерге қол қойылды, бірақ мұндай келісімдер көбінесе орындалмады. Команчи тайпасы Оклахома және Техас штаттарының орналасқан аймағындағы жергілікті қарсылықтың маңызды көзі болды және жиі басқа тайпалармен де, жаңа қоныс аударушылармен де қақтығысқа түсті. Азамат соғысы басталғанда, кейбір үнді тайпалары жеңіске жететін жаққа қосылуға тырысты. Команчи тайпасы Конфедерациямен келісімге келді, ал соғыс аяқталғаннан кейін Форт-Смитте АҚШ үкіметіне адалдық серт беруге мәжбүр болды. Бұл аймақтың ерекшелігіне айналған шабуылдар циклын тоқтатуға көмектеспеді. Оңтүстік жазығының кең аумағына тараған команчи тайпасы, өзі басқаратын аймақтағы билігін сақтап қалу үшін дипломатиялық күш-жігерін жұмсады. 1865 жылғы Кіші Арканзас келісімінде Команчи тайпасына Оклахома және Техас штаттарының бір бөлігін қамтитын үлкен жер учаскесі берілді. Бұл аймақтың бір бөлігі, «Команчерия» деп аталды, жақын арада үнді резервациясының бір бөлігіне айналды. Бұл келісімнен кейін 1867 жылы Медисин-Лодж келісімі жасалды, ол жазық индейлері үшін резервация жүйесін нығайтуға көмектесті. Бұл саясаттар ақырында президент Улисс С. Гранттың Бейбітшілік саясатының бір бөлігіне айналды, ол соғысқа қарағанда миссионерлік жұмыс пен білім беруге басымдық берді. Президент Гранттың Бейбітшілік саясаты көптеген жылдар бойы ақ және үнді қарым-қатынастарының маңызды бөлігіне айналды.
Western settlement brought the Spanish, French, English, and American settlers into regular contact with the native tribes of the region. Many of these Indians were friendly, and received the new settlers gladly, offering to trade and coexist peacefully, while other tribes resisted the newcomers. The idea of Manifest Destiny as well as the Homestead Act pushed American and immigrant settlers further west, thereby creating more competition for a finite amount of land. This competition for land created tension between the Anglo settlers and the Natives of the region. In an effort to prevent conflicts in the area, many treaties were signed promising land and peace between the two parties, but such treaties were rarely honored. The Comanche tribe was one of the main sources of native resistance in the region that became Oklahoma and Texas, and often came into conflict with both other tribes and the newer settlers. With the outbreak of the Civil War, some Indian tribes attempted to align themselves with what they believed would be the winning side. In the case of the Comanche, the tribe signed a treaty with the Confederacy, and when the war ended they were forced to swear loyalty to the United States government at Fort Smith. This did little to end the cycle of raiding which had come to typify this region. Spreading over a large expanse of the southern plains, the Comanche fought hard diplomatically to maintain power in the region they controlled. In the Treaty of Little Arkansas in 1865, the Comanche tribe was awarded a large piece of land spanning parts of Oklahoma and Texas. Some parts of this region, called the Comancheria, soon became part of the Indian reservation. This treaty was later followed by the Medicine Lodge Treaty in 1867, which helped to solidify the reservation system for the Plains Indians. These policies eventually became part of President Ulysses S. Grant's Peace Policy, which prioritized missionary work and education over fighting. President Grant's Peace Policy became an important part of the white Indian relations for a number of years.
"Команш жорығы"
Команчи тайпасының бір тобы, Куахади, ағылшын қоныс салушыларына қарсы ең қарсылық көрсеткендердің бірі болды. Олар келгендердің ниетіне күмәнданып, олардан қашып жүрді. Бұл топтар ешқашан тауар алмаспады, соның салдарынан 1816 және 1849 жылдардағы холера эпидемияларынан көп зардап көрмеді. Куахадилер қатыгез мінездерімен белгілі болды, тіпті басқа команчилер де олардан қорқатын. Олар жылқы мен малға қатысты команчилердің ең байлары болды және ешқашан бейбітшілік шартына қол қоймаған. Американдық әскерлерге осы кезеңде ең көп қиындық туғызған – осы Куахади тайпасы болды. Генерал Уильям Т. Шерман Уоррен фургон шабуылына жауапты индейлерді ұстау үшін АҚШ армиясының төрт кавалериялық ротасын жіберді, бірақ бұл тапсырма ақырында Команчи тайпасының, әсіресе Куана Паркер мен оның Куахадилерінің қаупін жоюға ұласты. Азамат соғысынан кейін армияда жалдамалы салдастардың саны азайды, ал бар салдастарға жалақы төлеуге жеткілікті қаржы болмады, сондықтан үнді қатеріне қарсы күресу үшін батысқа аз ғана адам жіберілді. Он полкке бөлінген шамамен 5000 сарбаз күшті Команчилерге қарсы тұратын американдық күштерді құрады. Генерал Шерман президент Гранттың "армиядағы ең перспективті жас офицер" деп сипаттаған 4-ші кавалериялық полктің командирі Рэнальд С. Маккензиді Команчи тайпасына қарсы шабуылға жетекшілік етуге таңдады. Маккензи мен оның әскерлері Команчилерді ашық шайқаста жеңуге тырысудың орнына, оларды баяу-баяу жеңуге бағытталған әдіс-тәсілдерді әзірледі. Полковник Маккензи Команчилердің қысқы лагерьлерін, егіндерін, жылқыларын және малдарын жою мақсатымен Команчирияға бірнеше экспедиция ұйымдастырды. Генерал Шерманның "Теңізге қарай жорығын" еске түсіретіндей, 4-ші кавалерия Команчилердің тіршілік көзіне нұқсан келтіру арқылы олармен күресті.
A faction of the Comanche tribe, the Quahadi, was arguably the most resistant towards the Anglo settlers. Skeptical of what they would bring, the Quahadi avoided contact with these men. Goods were never exchanged between the groups, and because of this seclusion they were largely unaffected by the cholera plagues in 1816 and 1849. The Quahadi were noted for their fierce nature; so much so that other Comanche feared them. They were the wealthiest of the Comanche in terms of horses and cattle, and they had never signed a peace treaty. It was this faction of the Comanche that gave the American troops the most trouble during this period. General William T. Sherman sent four cavalry companies from the United States Army to capture the Indians responsible for the Warren Wagon raid, but this assignment eventually developed into eliminating the threat of the Comanche tribe, namely Quanah Parker and his Quahadi. Following on the heels of the Civil War, the Army had a low number of recruits, and very little money to pay the soldiers they did have, so few men were sent west to fight the Indian threat. Approximately 5,000 enlisted men, divided into ten regiments made up the American forces that would face the powerful Comanche. General Sherman picked Ranald S. Mackenzie, described by President Grant as "the most promising young officer in the army," commanding the 4th Cavalry, to lead the attack against the Comanche tribe. Mackenzie and his men developed a style of fighting designed to slowly defeat the Comanche rather than face them in open battle. Colonel Mackenzie embarked on several expeditions into the Comancheria in an effort to destroy the Comanche winter camps and crops, as well as their horses and cattle. Reminiscent of General Sherman's "March to the Sea," the 4th Cavalry fought the Comanche by destroying their means of survival.
Ллано-Эстакадо
1871 жылдың күзінде Маккензи және оның 4-ші атқыштар полкі, сондай-ақ 11-ші жаяу әскердің екі ротасы Техасқа келді және өз мақсатын іздеуді бастады. Науқан Льяно-Эстакадо аймағында басталды, онда команчтер лагерь құрған деген қауесет тарады. Бірінші жорығында Маккензи мен оның әскері осы лагерьлерге екі рет шабуыл жасады. Науқан Бланко каньоны шайқасымен басталды. Тонкава скауттарының көмегімен Маккензи Куана Паркердің тобын тауып, американдық сарбаздардың тағы бір тобын қырғыннан құтқара алды. Олар куахадилерді аймаққа қарай ығыстыруға үлкерді, бірақ қысқа аң аулауға бара алмады. Екінші экспедиция біріншісінен ұзаққа созылды, қыркүйектен қарашаға дейін, және команчтерге бейбітшілік саясатының күшін жойғанын түсіндіруге жетті. Маккензи аймақтағы бірнеше бекіністерде, мысалы, Ричардсон, Гриффин және Кончо бекіністерінде күшті шекаралық күзет құрды. Екі тарап арасында тікелей шайқастар аза болғанымен, американдық тактика сәтті болды. Команч тайпасын аймақ бойына ілесіп, олардың әр лагерін қиратып, Маккензи мен оның атқыштар полкі команчтердің қысқа тиісті дайындық жасауына кедергі келтіре алды. 1872 жылдың қыркүйегінде Маккензидің үшінші экспедициясы ең ірісі болды. 130 үнді әйелдері мен балаларын тұтқындап, жылқы ұрлап, үнді лагерьлерін тонаған Маккензи және төртінші атқыштар полкі, жиырма төртінші жаяу әскері мен оның тонқава скауттарының көмегімен аймақты бірнеше рет аралады. Бұл тұтқындар кейіннен Форт-Силлдегі сарбаздар мен команч тайпасы арасындағы келісімде пайдаланылды: бейбітшілікке тұтқындарды беру. Команчтер келісімге келді және аймақта біраз уақытқа дейін тыныштық орнады. Осы бейбіт кезеңде Маккензи оңтүстік және орталық аймақтар арқылы Льяно-Эстакадо аймағын картаға түсіріп, зерттеуді жалғастырды, сонымен қатар команчтерді қару-жарақ пен азық-түлік көзінен бөлу үшін батыста екінші майдан құрды. 1873 жылдың қысында Форт-Силлде рекордтық сандағы команчтер тұрды, ал тұтқындар алмасылғаннан кейін аңгло-индейлер мен үндістер арасындағы зорлық-зомбылық айтарлықтай төмендеді. Алайда, команчтерді толық бағындыру үшін бизон аулауға бағытталған қозғалыс пайда болды. Нәтижесінде түрдің жойылу қаупі туды, ал Форт-Силлге келмеген команчтер аштыққа ұшырады. Қалған үнді тайпалары Қызыл өзеннің Солтүстік саласында, баяу кешіп бара жатқан Команчерия аймағының орталығында жинала бастады. Олар мен Үндістер кеңсесі арасындағы шиеленіс салдарынан үндістер рациондарды ұстап қалуды соғыс жариялау деп қабылдады және оған сәйкес әрекет етті.
In the fall of 1871, Mackenzie and his 4th Cavalry, as well as two companies in the 11th Infantry, arrived in Texas, began to seek out their target. The campaign began in the Llano Estacado region where Comanche were rumored to have been camping. In his first expedition, Mackenzie and his men attacked these camps twice. The campaign began with the Battle of Blanco Canyon. Through the use of Tonkawa scouts, Mackenzie was able to track Quanah Parker's faction, and save another group of American soldiers from slaughter. They succeeded in pushing the Quahadi far into the region before they were forced to abandon the hunt for the winter. The second expedition lasted longer than the first, from September to November, and succeeded in making it clear to the Comanche that the peace policy was no longer in effect. Mackenzie established a strong border patrol at several forts in the area, such as Fort Richardson, Fort Griffin, and Fort Concho. While there was little direct combat between the two forces, the American tactics were successful. By following the Comanche tribe throughout the region and destroying each of their camps, Mackenzie and his cavalry were able to hinder the Comanche's ability to prepare properly for winter. Mackenzie's third expedition, in September 1872, was the largest. Capturing 130 Indian women and children, stealing horses, and ransacking Indian camps, Mackenzie and the Fourth Cavalry spanned the region several times with the assistance of the Twenty fourth Infantry and his Tonkawa scouts. These captives were later used in a deal made between the soldiers at Fort Sill and the Comanche tribe: peace in exchange for hostages. The Comanche agreed to the terms, and there was a period of peace in the region. During this period of peace, Mackenzie continued to map and explore the Llano Estacado region through the south and central areas, while also creating a second front in the west in order to separate the Comanche from their source of weapons and food. In the winter of 1873, record numbers of Comanche people resided at Fort Sill, and after the exchange of hostages, there was a noticeable drop in violence between the Anglos and the Native Indians. However, in an attempt to finalize the submission of the Comanche people, there was a movement towards bison hunting. The species became threatened as a result, and those Comanche people who were not at Fort Sill were on the brink of starvation. The remaining Native American Tribes began to gather at the North Fork of the Red River, the center of the slowly diminishing Comancheria region. Due to tensions between them and the Indian Office, the Indians saw the withholding of rations as a declaration of war, and acted accordingly.
Қызыл өзен соғысы
1874 жылғы Адоб қабырғаларының екінші шайқасы, әскери қызметкерлер қатыспаса да, 1874 жылғы жазғы және күзгі науқанның бастапқы шайқастарының бірі болды. Шабуылдан кейін федералдық билік өкілдері 1874 жылдың 1 тамызына дейін барлық Оңтүстік жазықтықтардағы үндістердің белгіленген резервацияларында тұруы керек екенін жариялады. Мұндай мерзімнен кейін Команчерия аймағында шамамен 2000 команч қалды. Олар көшіп кетуден бас тартқандықтан, АҚШ үкіметі 1400 әскер жіберіп, Қызыл өзен соғысы деп аталған операцияны бастады. Қызыл өзен соғысының шешуші шайқастарының бірі 1874 жылдың 28 қыркүйегінде Пало-Дюро каньонында болды. Полковник Маккензи және оның Қара Семинолдар мен Тонкава скауттары команчтарды, сондай-ақ бірнеше басқа тайпаларды күтпеген жерден шапты және олардың лагерьлерін қиратты. Шайқас тек үш команчтің қаза болуымен аяқталды, бірақ лагерьтің және команчтардың жылқыларын жоюға әкелді. Бұл жеңіліс команчтар мен американдықтар арасындағы соғыстың аяқталуын білдірді.
The Second Battle of Adobe Walls in 1874 was one of the opening engagements of the summer and fall campaign in 1874, even though it did not involve military personnel. After the attack, federal officials issued an order stating that all Southern Plains Indians were expected to be living on their designated reservation lands by August 1, 1874. After the deadline passed, approximately 2,000 Comanche remained in the Comancheria region. When they refused to relocate, the United States government dispatched 1,400 soldiers, launching an operation that became known as the Red River War. One of the deciding battles of the Red River War was fought at Palo Duro Canyon on September 28, 1874. Colonel Mackenzie and his Black Seminole Scouts and Tonkawa scouts surprised the Comanche, as well as a number of other tribes, and destroyed their camps. The battle ended with only three Comanche casualties, but resulted in the destruction of both the camp and the Comanche pony herd. This defeat spelled the end of the war between the Comanche and the Americans.
Салдары
Қызыл өзен соғысынан кейін, 1874 жылы тамыз бен қараша аралығында өткен науқаннан соң, команчтер басылып, резервациядағы жаңа жерлеріне көшті. Бірақ осы жеңіліске қарамастан, команчтердің соңғылары, Куана Паркер басқаратын топ, 1875 жылдың маусымында ғана Форт-Силлде толыққанды басылды. АҚШ әскерлері тікелей жүздей адамның өліміне жауапты болғанымен, олардың команчтерге қарсы науқанында қолданған тактикасы тайпа үшін ең ауыр соққы болды. Олардың қолданған тактикасы тайпаның әскери емес, экономикалық құлдырауына әкеп соқты. 1870 жылы шамамен 5000 адамнан тұратын команч тайпасы, ақыры басылып, резервацияға көшті, ал 1875 жылы бар болғаны 1500 адам қалды.
Following the Red River War, a campaign that lasted from August–November in 1874, the Comanche surrendered and moved to their new lands on the reservation. However even after that loss, it was not until June 1875 that the last of the Comanche, those under the command of Quanah Parker, finally surrendered at Fort Sill. Though the U. S. troops themselves were directly responsible for just a few hundred deaths, their tactics in the Comanche campaign were the most devastating to the tribe. The tactics they used eventually led to the economic, rather than military, downfall of the tribe. The Comanche tribe, starting with nearly 5,000 people in 1870, finally surrendered and moved onto the reservation with barely 1,500 remaining in 1875.