Аргентинаның ең ірі кітапханасы – Мариано Морено Ұлттық кітапханасы туралы ақпарат. Тарихы, орналасқан жері, және маңызды мәліметтер. Кітапхана, Буэнос-Айрес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мариано Морено ұлттық кітапханасы (испан тілінде: Biblioteca Nacional Mariano Moreno) – Аргентинаның ең ірі кітапханасы. Ол Буэнос-Айрестің Реколета ауданында орналасқан. Кітапхана Май революциясының идеологтарының бірі және оның тұңғыш директоры Мариано Мореноның құрметіне аталған. Ұлттық кітапхана – Аргентина Мәдениет министрлігінің қарауындағы мекеме.
The Mariano Moreno National Library (lang es) is the largest library in Argentina. It is located in the barrio of Recoleta in Buenos Aires. The library is named after Mariano Moreno, one of the ideologists of the May Revolution and its first director. The National Library is an agency under the Ministry of Culture of Argentina.
Буэнос-Айрес мемлекеттік кітапханасы
Бастапқыда Буэнос-Айрес қалалық кітапханасы деп аталған және 1810 жылдың қыркүйегінде Май революциясының бірінші үкіметтік хунтасының жарлығымен құрылған, ол 1884 жылы өзінің мақсатын қайта анықтап, ресми түрде Аргентина Ұлттық кітапханасы деп аталғанда елдің жалғыз ұлттық кітапханасына айналды. Алғашқы кеңсесі, иезуиттерге тиесілі 18 ғасырдағы ескі үй, Морено көшесі мен Перу көшесінің қиылысында, тарихи иезуиттер орнындағы «Лас Лусес» алаңында орналасқан. Кітапхананың алғашқы директоры Мариано Морено, қоғамдық саяси және азаматтық өмірге назар аудару мақсатындағы шаралардың бір бөлігі ретінде кітапхананың құрылуын ынталандырды. Сонымен қатар, қалалық кітапхананың негізі дербес ел құру құралы ретінде қоғамдық білім беру мен тәрбиелеуді қорғауға негізделді. Алғашқы коллекция тәуелсіздік күресімен байланысты болды және епископ Орельянаның жеке коллекциясынан, сондай-ақ Кабилдоның, Сан-Карлос Корольдік колледжінің, Луис Хосе Хорроариннің және Мануэль Белграноның патриоттық үлестерінен жиналды. Кітапхананың алғашқы бас директорлары – доктор Сатурнино Сегурола және Фрай Каетано Родригес, екеуі де шіркеу қызметкерлері болды. Олардан кейін Хорроарин және Мануэль Морено (құрылғанның ағасы және өмірбаянын жазушы) ілесіп келді. Соңынан келген директорлардың шежіресі әлі де Аргентинаның интеллектуалдық және тарихи құрамының маңызды бөлігі болып саналады: Маркос Састре, Карлос Техедор, Хосе Мармол, Висенте Квесада, Мануэль Трельс және Хосе Антонио Уайльд.
Originally named the Public Library of Buenos Aires and founded in September 1810 by decree of the first Government Junta of the May Revolution first Government Junta, it later became the country's only national library when it redefined its mission in 1884 and formally changed its name to the National Library of Argentina. The first headquarters, an old 18th century mansion that belonged to the Jesuits, was located on the corner of Moreno Street and Peru Street, within the historic Jesuit site known as the Manzana de Las Luces. Mariano Moreno, the first director, prompted the creation of the Library as part of a package of measures aimed at forging a public alert towards political and civic life. Moreover, the foundation of the Public Library was laid upon the vindication of public education and instruction as a means for building an autonomous country. The initial collection was interwoven with the struggle for independence and was gathered from the expropriated personal collection of Bishop Orellana as well as the patriotic donations of the Cabildo, the Real Colegio San Carlos, Luis José Chorroarín [es], and Manuel Belgrano. The library's first chief directors were Dr. Saturnino Segurola and Fray Cayetano Rodriguez, both men of the Church. They were followed by Chorroarín and Manuel Moreno (brother and biographer of the founder). The lineage of directors which followed is still considered a crucial part of the Argentine intellectual and historic fabric: Marcos Sastre, Carlos Tejedor, José Mármol, Vicente Quesada, Manuel Trelles, and José Antonio Wilde.
Ұлттық кітапхана
Буэнос-Айрес Республиканың астанасы болғанда, Буэнос-Айрес мемлекеттік кітапханасы Ұлттық кітапханаға айналды және Антонио Уайльд оның директоры болып тағайындалды. Уайльдтің қызметі ұзаққа созылмады, өйткені ол қартайып, кенеттен ауырып қайтыс болды. Одан кейін Пауль Гроусак директорлыққа келді. Гроусак Брунеттің библиографиялық үлгісіне негізделген жүйелі жіктеу жүйесін жасады, қолжазбалар жинағын каталогтау жұмысын жүргізді және екі көрнекті журнал шығарды: «La Biblioteca» – ең беделді әдеби журналдардың бірі және «Los Anales de la Biblioteca». Тағы бір маңызды оқиға – 1901 жылы Монсеррат ауданындағы Мексика көшесіндегі ғимараттың ашылуы болды. Бұл ғимарат бастапқыда Ұлттық лотерея үшін салынған еді. Сондықтан, ғимараттың тарихын білмейтін алғашқы келушілер лотереялық әшекейлермен безендірілген баспалдақтан көтерілгенде әдетте таңғалып қалатын. Гроусактың қырық жылдық басшылығында кітапхананың байлығы Ангел Юстиниано Каррансаның жеке коллекциясы, XIX ғасырдың заңгері Амансио Алкортаның 18 600 томы және Буэнос-Айрес қаласының негізіне қатысты құнды құжаттарды қамтитын Мартин Гарсия Мерудың коллекциясы сияқты көптеген маңызды сыйлықтармен толықты. Айырықша жағдай, бұрынғы директор Мармоль және болашақ директор Борхес сияқты, Гроусак та соқырлыққа ұшырады. Ол 1929 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл Ұлттық кітапхананың директоры қызметін атқарды. 1931 жылы танымал жазушы Густаво Мартинес Зувирия кітапхананың он сегізінші директоры болып тағайындалды. Мартинес Зувирияның басшылығында қызмет көрсетуді жаңғырту және кітапхана коллекциясын кеңейту басты назарда болды, бұл екі фактор да елдің мұрасын арттырды. Көптеген сатып алынған және сыйланған коллекциялардың арасында Фульше Дельбоск коллекциясын сатып алуын ерекше атап өткен жөн. Келесі директор, Аргентинаның XX ғасырғы маңызды зиялы тұлғаларының бірі – Хорхе Луис Борхес болды. Ол 1955 жылдан 1973 жылға дейін директордың орынбасары Эдмундо Хосе Клементемен бірге мекемені басқарды. Тағайындалғаннан кейін көп ұзамай, нашар көру қабілетіне байланысты оқу мен жазудан бас тарту керектігі туралы хабарланды.
When Buenos Aires became the capital of the Republic, the Public Library of Buenos Aires became the National Library and Antonio Wilde was appointed as its director. Wilde's tenure did not last long due to his old age and death after a sudden illness. Paul Groussac followed his directorship. Groussac created a methodical classification system based on Brunet's bibliographic model, undertook the cataloging of the manuscript collection, and published two remarkable journals: La Biblioteca, being one of the most prestigious literary journals, and Los Anales de la Biblioteca. Another milestone was the opening of the building on Mexico Street (in the Montserrat ward) in 1901, a building which was originally designed for the National Lottery. This is the reason early visitors unfamiliar with the story of the building were commonly surprised when walking a staircase adorned with lottery ornaments. During Groussac's forty year administration the library's patrimony was also enriched with many important donations including Angel Justiniano Carranza's personal collection, 18,600 volumes from the nineteenth century legal expert Amancio Alcorta, and Martín García Merou's collection which included valuable papers regarding the foundation of the city of Buenos Aires. Ironically, just as the former director Mármol and the future director, Borges, Groussac developed blindness. He still operated as the National Library's director for some years before dying in 1929. In 1931 the widely known novelist Gustavo Martínez Zuviría was appointed as the Library's eighteenth director. During Martinez Zuviria's tenure the modernization of services and the growth of the library collection became his focus; both of which enhanced the nation's heritage. Among the many purchases and donations received, it is important to highlight his purchase of the Foulché Delbosc collection. The next director, whose presence is one of Argentina's key twentieth century intellectual figures, was Jorge Luis Borges. He managed the institution along with the vice director Edmundo José Clemente from 1955 through 1973. Shortly after his appointment he was informed that he needed to give up reading and writing because of his weakened vision.
Жаңа ғимарат
Клементе, оның екінші тұлғасы және жақын досы, жаңа ғимараттың құрылысына белсенді қатысты, ол президент Хуан Перон мен оның қайтыс болған әйелі Эвита тұрған ресми резиденция – Унзуэ сарайының орнында салынды. 1958 жылы саяси мақсатта бұзғаннан кейін Унзуэ сарайының жері кітапхананың жаңа бас ғимараты үшін бөлінді. Брутализм стиліндегі құрылым 1961 жылы жобаланды, алайда құрылыс 1971 жылға дейін басталмады. Жаңа кітапхана 1992 жылғы 10 сәуірде ашылды. Үкімет басшылығы мен бюрократиядағы үнемі болатын өзгерістер, сондай-ақ мәдениетке деген салқындық, Клориндо Теста, Франсиско Буллрич және Алисия Казанига архитектуралық тобының бастапқы жобасын кешіктірген факторлар болды. Жаңа ғимараттың салынуы кітапханаға білікті кадрлардың қажеттігін тудырып, ескі ғимаратта Ұлттық кітапханашылар мектебінің ашылуына себеп болды.
Clemente, his second in command and his close friend, was very involved in the construction of the new building, located at the site of the Unzué Palace, the official residence where President Juan Perón and his late wife Evita resided. Following a politically motivated demolition of the Unzué Palace in 1958, the grounds were designated for the library's new main building. The brutalist structure was designed in 1961, though construction did not begin until 1971. The new library was inaugurated on April 10, 1992. The successive changes in government leadership and bureaucracies, along with certain indifferences towards cultural matters were factors that delayed the project originally envisioned by the architectural team of Clorindo Testa, Francisco Bullrich, and Alicia Cazzaniga. With the creation of the new building the need for trained staff for the library led to the founding of the National School of Librarians at the old building.