Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия ақыны және журналисі Томас Аллен Монро Керноу (17 маусым 1911 – 23 қыркүйек 2001) – Жаңа Зеландия ақыны және журналисі болған.
New Zealand poet and journalist
Thomas Allen Monro Curnow (17 June 1911 – 23 September 2001) was a New Zealand poet and journalist.
Өмір
Керноу Жаңа Зеландияның Тимару қаласында дүниеге келді. Ол төртінші буын жаңа зеландиялық, англикан дін қызметкерінің ұлы болып, діни отбасында өсті. Оның отбасы Корнуоллдық текті. Бала кезінде олар жиі көшіп-қонып, Кентербери, Белфаст, Малверн, Литтлтон және Нью-Брайтон қалаларында тұрды. Ол Крайстчерч ұлдар лицейінде, Кантербери университетінде білім алды және 1964 жылы Окленд университетінен докторлық диссертациясын қорғады. Білімін аяқтағаннан кейін Керноу 1929 жылдан 1930 жылға дейін «Крайстчерч Сан» газетінде жұмыс істеді, содан кейін Оклендке көшіп, Сент-Джонс теологиялық колледжінде (1931–1933 жж.) англикан дін қызметкері болуға дайындалды. Осы кезеңде Керноу өзінің алғашқы өлеңдерін «Kiwi» және «Phoenix» сияқты университеттердің мерзімді басылымдарында жариялады. 1934 жылы Керноу Оңтүстік аралға қайтып оралды, онда ол Айрис Уилкинсон және Алан Малганмен хат алмасып, сонымен қатар «The Press» – Крайстчерч таңғы газетінде жұмысқа орналасты, англикан дін қызметкері болудан бас тартты. Осы уақытта ол Денис Гловермен өмір бойына созылатын достық қарым-қатынас орнатып, «Caxton Press» басылымына өлеңдерін ұсынды. Содан кейін 1950 жылдан 1976 жылға дейін Окленд университетінде ағылшын тілінен сабақ берді, көп уақытын Уайтакер тауларының орталық бөлігіндегі Лон Каури жолындағы демалыс үйінде өткізді. Ол осы таулар мен Карекаре жағалауын кейінірек өзінің туындыларында кеңінен бейнеледі.
Curnow was born in Timaru, New Zealand, the son of a fourth generation New Zealander, an Anglican clergyman, and he grew up in a religious family. The family was of Cornish origin. During his early childhood they often moved, living in Canterbury, Belfast, Malvern, Lyttelton and New Brighton. He was educated at Christchurch Boys' High School, Canterbury University, and obtained a PhD from Auckland University in 1964. After completing his education, Curnow worked from 1929 to 1930 at the Christchurch Sun, before moving once again to Auckland to prepare for the Anglican ministry at St John's Theological College (1931–1933). In this period Curnow also published his first poems in University periodicals, such as Kiwi and Phoenix. In 1934 Curnow returned to the South Island, where he started a correspondence with Iris Wilkinson and Alan Mulgan, as well as finding a job at The Press, the Christchurch morning daily newspaper, having decided against a career in the Anglican ministry. At the same time, he also started a lifelong friendship with Denis Glover and contributed to the Caxton Press, submitting some of his poems. He then taught English at Auckland University from 1950 to 1976, during which he spent much time at his holiday home on Lone Kauri Road in the central Waitākere Ranges. The ranges and Karekare Beach became major features of his later work.
Жеке өмір
Керноу 1936 жылғы 26 тамызда Тимарудағы Сент-Мария шіркеуінде Элизабет "Бетти" Ле Кренге үйленді. Неке 1965 жылы ажырасылды, бірақ олардың бір қызы мен екі ұлы болды, солардың бірі – Жаңа Зеландия ақыны және өнер сыншысы Уайстан Керноу. Ол екінші рет кітапханашы және маори мәдениетін зерттеуші Дженифер Керноуға (Толе тегінен) үйленді. Ол Окленд қаласының Медоубанк ауданындағы Пурева зиратына жерленді.
Curnow married Elizabeth "Betty" Le Cren at St Mary's Church, Timaru, on 26 August 1936. The marriage was dissolved in 1965, but they had a daughter and two sons, one of whom is New Zealand poet and art critic Wystan Curnow. His second marriage was to Jenifer Curnow (née Tole), a librarian and scholar of Māori culture. He was buried at Purewa Cemetery in the Auckland suburb of Meadowbank.
Мансап
Керноу 1937 жылдан бастап «The Press» газеті үшін «Whim Wham» атпен ұзақ жылдар бойы апта сайынғы сатирикалық өлеңдер бағанын жазды, кейін 1951 жылдан бастап «The New Zealand Herald» газетінде жариялап, 1988 жылы аяқтады. Осы ұзақ кезеңде ол өткір зиясын Франко, Гитлер, Вьетнам, Апартеид, Ақ Австралия саясаты сияқты әлемдік мәселелерге, сондай-ақ Уолтер Нэштің ішкі саясатына, Роберт Мулдун мен Дэвид Лэндж дәуірлеріне бұрып, Жаңа Зеландияның регбиге және басқа да жеңіл-жеңіл тақырыптарға құштарлығы туралы әзіл-қалжыңды пікірлермен тоғыстырды. Керноудың 1945 жылы жарық көрген «Жаңа Зеландия өлеңдері» атты кітабы Жаңа Зеландия әдебиетіндегі маңызды туынды саналады. Дегенмен, ол сатирик емес, ақын ретінде көбірек танымал. Оның поэзиялық туындыларына Англикан шіркеуіне қызмет етуге дайындығының күшті әсері тиді, ал кейіннен ол бұл шақырудан бас тартып, христиандық бейнелер, мифтер мен символизмді жиі пайдаланды, әсіресе ерте туындыларында («Шешім аңғары» сияқты). Ол балалық шақтағы өмірінен алған тәжірибелерін поэзияларында жиі қолданып, өсіп келе жатқан ортаға деген балалық көзқарастың үміт, қызығушылық және сұрақтарға толы даусын жеткізеді. Әрине, Керноудың туындылары тек осылай ғана бейнеленбеген. Керноудың сатирикалық қабілеті поэзиялық туындыларында жойылмайды, керісінше, олар эмоционалды байланыс пен өзіне-өзі талдау арқылы тереңдеп зерттеледі. Жаңа Зеландияның ландшафты мен аралдық елде өмір сүретін адамның оқшаулану сезімі туралы Керноудың еңбектері, Жаңа Зеландияның жағдайына ең тиімді және терең үңілетін туындылары болып табылады. Оның ландшафт пен оқшаулану тақырыбына арналған өлеңдері қорқыныш, кінә, айыптау, ашу-ыза және иелену сезімдерінің әртүрлі деңгейлерін көрсетеді, бұл Жаңа Зеландия ландшафтымен маңызды, бірақ бұрын да, қазір де көбінесе назардан тыс қалған диалогты құрайды. Ол өзін сыртқы сыншы ретінде ұстайды (Джеймс К. Бакстер сияқты замандастарынан гөрі діни және саяси мәселелерге аз араласты, сондай-ақ өмір салты да дәстүрлі болды), және мүмкін, жазуында замандастарына қарағанда азаматтық сезімдерді аз білдіргенімен, оның поэзиялық туындылары болашақты болжауға және зиялы деңгейде жоғары тұрады.
Curnow wrote a long running weekly satirical poetry column under the pen name of Whim Wham for The Press from 1937, and then The New Zealand Herald from 1951, finishing in 1988 – a far reaching period in which he turned his keen wit to many world issues, from Franco, Hitler, Vietnam, Apartheid, and the White Australia policy, to the internal politics of Walter Nash and the eras of Robert Muldoon and David Lange, all interspersed with humorous commentary on New Zealand's obsession with rugby and other light hearted subjects. Curnow's publication Book of New Zealand Verse (1945) is seen as a landmark in New Zealand literature. He is, however, more celebrated as poet than as a satirist. His poetic works are heavily influenced by his training for the Anglican ministry, and subsequent rejection of that calling, with Christian imagery, myth and symbolism being included frequently, particularly in his early works (such as 'Valley of Decision'). He draws consistently on his experiences in childhood to shape a number of his poems, reflecting perhaps a childlike engagement with the environment in which he grew up, these poems bringing the hopeful, curious, questioning voice that a childlike view entails. Curnow's work of course is not all so innocently reflective. The satirist in Curnow is certainly not pushed aside in his poetic works, but is explored instead with a greater degree of emotional connectivity and self reflection. Curnow's works concerning the New Zealand landscape and the sense of isolation experienced by one who lives in an island colony are perhaps his most moving and most deeply pertinent works regarding the New Zealand condition. His landscape/isolation centred poetry reflects varying degrees of engaged fear, guilt, accusation, rage and possessiveness, creating an important but, both previously and still, much neglected dialogue with the New Zealand landscape. He positions himself as an outside critic (he was far less religiously and politically involved than contemporaries like James K. Baxter, and far more conventional in his lifestyle also) and though perhaps less impassioned in his writing than his contemporaries, his poetic works are both prophetic and intelligent.