Кіріспе

Америкалық антрополог (1877–1954)

Альфред Марстон Тозер (4 шілде 1877 – 5 қазан 1954) – американдық антрополог, археолог, тіл білімі маманы және педагог. Оның негізгі зерттеу саласы – Мезоамерика, әсіресе майя мәдениетін зерттеу болды. Ол Маргарет Касл Тозердің күйеуі және мәнерлеп сырғанаудан чемпион атанған Джоан Тозердің әкесі.

Алғашқы оқулары мен мансабы

Альфред Тоззер Массачусетс штатының Линн қаласында Сэмюэл Кларенс (1846–1908) және Кэролайн (құрмет аты Марстон, 1847–1926) Тоззерлердің отбасында дүниеге келді және 1900 жылы Гарвард университетінің антропология мамандығын бітірді. Сол жазда ол Гарвардтың Роланд Диксонның ассистенті ретінде Калифорниядағы американдық үндістердің тілдерін зерттеуге кірісті. Келесі жылы ол Нью-Мексикодағы Пуэбло-Бонитоның жанында тұратын Навахо тайпасы туралы лингвистикалық және этнографиялық деректер жинады. Осы тәжірибелердің нәтижесінде ол өзінің алғашқы мақаласын жариялады, оны 1902 жылы Нью-Йоркте өткен Америкалықтардың XIII халықаралық конгресінде таныстырды. 1901 жылдың желтоқсанында ол Америка археологиялық институтының саяхатшы ғылыми қызметкері болып тағайындалды. Ол бірнеше маусым Юкатан аймағында майя тайпалары арасында далалық зерттеулер жүргізді. Ол Юкатанға АҚШ консулы Эдвард Х. Томпсонға тиесілі Чичен-Ицаның ежелгі қаласын қамтитын үлкен плантациядан бастады. Ол майя тілін оқып, елді мекендерді аралап, халық ертегілерін және ауызша тарихын жинады. Чичен-Ицадағы бір маусымында Томпсонға Саградо кенотын қазуға көмектесті; тағы бір маусымның соңында ол артефактілерді өзінің багажында Пибоди мұражайына жеткізді. 1903 жылы Тоззер Лакандон майялары арасында зерттеулер жүргізу үшін Кампече және Чиапасқа сапар шекті, ал Пета көлінің жанындағы шағын елді мекенде бірнеше апта тұрып, олардың рәсімдерін көрді және тіпті оларға қатысты. Ол 1904 жылғы маусымда қайта оралды. Ол докторлық диссертациясын жазып, Лакондон майяларының рәсімдерін Юкатек майяларының рәсімдерімен салыстырды. 1904 жылдың күзінде ол Колумбия университетінде Франц Боас пен Адольф Бандельердің бағынында оқыды. 1905 жылдың күзінде Гарвардта антропология профессоры болып орналасудан бұрын, ол Юкатан, Кампече және Чиапас штаттарында тағы бір маусым өткізді.

Археологқа көшу

Кәсіби мансабының басынан бастап Тоззер археологияға көбірек бет бұрып, этнографиядан алыстады. Чичендегі маусымдарында ол Адела Бретонға рельефтердің көшірмелерін жасауда көмектесті, сондай-ақ қағаз қалыптар жасап жатқан Томпсонға да көмектесті. Лакандтармен бірге болған кезде ол қазір Рио Цендалес деп аталатын қираған жерлерді тауып зерттеді. 1907 жылғы жазда ол Диксон, Альфред Киддер және Сильванус Морлимен бірге Нью-Мексикодағы Рито-де-лос-Фрихолеске (қазір Банделер ұлттық ескерткішінің бөлігі) таза археологиялық экспедицияға қатысты. 1910 жылы ол Гарвардтан демалыс алып, университеттің Пибоди мұражайының тапсырысымен Тикал және Накум қираған жерлеріне алғашқы экспедициясын жетекшілік етті. Осы сапарда Тоззер Холмул қираған жерлерін ашты. 1914 жылы Тоззер Мексикадағы Халықаралық американдық археология және этнология мектебінің директоры лауазымына Боастың орнын басу үшін тағы демалыс алды. Ол Веракруска АҚШ Әскери-теңіз күштері қалаға оқ атқан кезде келді. Ол Сантьяго Ахуицотладағы толтектер жерін қазу жұмыстарын бақылады. Директорлық мерзімі аяқталғаннан кейін ол енді ешқашан экспедицияға шыққан жоқ. Тоззер ақырында Гарвардқа оралды, онда ол кәсіби мансабының соңына дейін жұмыс істеді, әскери қызметтен басқа. 1917-1918 жылдары ол Әуе күшінде капитан болып қызмет етті. 1918-1929 жылдары ол резервте майор болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1943-1945 жылдары Стратегиялық қызметтер кеңсесінің Гонолулу кеңсесінің директоры болып қызмет етті.

Кейінгі мансап

Тоззер Бірінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін Гарвард университетінде доцент лауазымына қайта келді. Үш жылдың ішінде ол толық профессор және антропология бөлімінің төрағасы болды. 1922 жылы Тоззер Рэдклифф колледжінің академиялық кеңесіне мүше болып тағайындалды, ал 1928 жылы сенімді адам атанды. Ол 1928 жылдан 1948 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Гарвардтың әкімшілік кеңесінде қызмет етті. Тоззер майя тану саласында бірнеше маңызды еңбектер жариялады, соның ішінде майя тілінің грамматикасы және епископ Диего де Ланданың «Юкатан нәрселері туралы есеп» атты еңбегінің түсіндірмелі аудармасы бар. Оның ең маңызды еңбегі – «Чичен-Ица және құрбандық ошағы» (Кембридж, Массачусетс: Пейбоди мұражайының естеліктері, 1957) 1954 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Жүздеген иллюстрациясы бар зор том, «Онда Чичен-Ицаның тарихы, діни культтары, өнері мен өнеркәсібі, сондай-ақ басқа аймақтармен байланыстары сияқты барлық аспектілері қамтылған», - деп атап өтті Самуэль Киркланд Лотроп Тоззердің некрологында. «Бұл кітап жарты ғасыр бойы жинақталған білімді бір томға сыйғызды». Ол 1928 жылдан бастап Америка антропологиялық қауымдастығының президенті болып екі мерзімге сайланды. 1937 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1942 жылы Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Ол 1954 жылдың 5 қазанында Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы үйінде қайтыс болды.

Құрметтер

Тоззер Америка антропологиялық қауымдастығының Альфред Винсент Киддер сыйлығымен марапатталған алғашқы адам болды, бұл сыйлық американ археологиясы саласындағы еңбегі үшін берілді (1950). 1974 жылы Пейбоди мұражайы кітапханасын Тоззер кітапханасы деп атады, себебі Тоззер 1935 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін кітапхана қорын толықтыруға және оны басқаруға белсенді қатысты.