Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Морис Маргаро (1745–1815) ең белгілісі – ол Лондондық корреспонденттік қоғамының негізін қалаушы мүшелерінің бірі болғандығымен көзге түседі. Бұл қоғам 18 ғасырдың соңында парламент реформасын талап еткен радикалдық ұйым болды.
Maurice Margarot (1745–1815) is most notable for being one of the founding members of the London Corresponding Society, a radical society demanding parliamentary reform in the late eighteenth century.
Ерте өмір
Морис Маргаро – шарап және жалпы тауар саудагері, сондай-ақ Морис есімді, және оның әйелі Кэтриннің ұлы. 1745 жылы туған ол балалық шағының көп бөлігін Лондонда өткізді, бірақ әкесінің жұмысының нәтижесінде отбасы көп саяхат етті: ол 1749 жылдың 27 тамызында Лиссабондағы британдық фабриканың рухани қызметкері жанында Португалияда крещениеден өтті; Швейцариядағы Женева университетінде білім алды. Ол әкесімен бірге 1769 жылы Джон Уилксті түрмеден босату науқанына қатысты. Маргаро әкесінің бизнесі мен саяси қызығушылықтарын жалғастырды. 1789 жылы Францияда Француз революциясы кезінде өмір сүрген Маргаро революциялық көшбасшылармен таныс болды. Ол француз халқы мен революциядан шабыттанды (сонымен қатар одан әрі радикалданды) және 1792 жылы Англияға оралды, онда реформа ісін ілгерілету үшін Томас Хардиді Лондондық хат алмасу қоғамына еріп кірді. 1792 жылдың мамыр айында Қоғам Маргароны төраға етіп сайлады. Маргароның және Хардидің қолдары Лондондық хат алмасу қоғамының алғашқы жариялымдарының барлығында болды, және бұл бірнеше жыл бойы жалғасты. Жариялымдарда қаржылық және сайлау реформасы, сондай-ақ парламенттерді қысқарту туралы мәселелер көтерілді.
Maurice Margarot was the son of a wine and general merchant, also named Maurice, and his wife Catherine. Born in 1745, he lived most of his childhood in London, but his father's work caused the family to travel widely: he was baptized in Portugal at the British Factory Chaplaincy, in Lisbon, on 27 August 1749; educated at the University of Geneva in Switzerland. He and his father were both involved in a campaign to free John Wilkes from prison in 1769. Margarot followed his father in business and political interest. Living in France during the French Revolution in 1789, Margarot had acquaintances among the revolutionary leaders. He was inspired (as well as further radicalized) by the French people and the revolution, and returned to England in 1792, where he followed Thomas Hardy into the London Corresponding Society to further the cause of reform. In May 1792, the Society elected Margarot as its chairman. Margarot's signature, along with Hardy's, were present on all the early publications by the London Corresponding Society, and this continued for several years. The publications called for fiscal and electoral reform as well as shorter parliaments.
Сот және тасымалдау
1793 жылдың желтоқсан айында Маргаро тұтқындалып, бүлікшілдік қызметтерге қатысы бар деген айып тағылды. 1794 жылдың қаңтар айында Эдинбург қаласының бас сот судьясы Томас Эльдердің төрағалығымен өткен сот процесі Маргароны қолдаған халықтың наразылық акцияларымен ерекшеленді. Маргаро түрмеге қамалмады, ал Т. Ф. Палмер мен Уильям Скирвингтің қасіреттері туралы естеліктерінде (1794) Палмер Маргароның Кэмпбеллмен байланыста болғанын айтты. Бірақ, сол жылдың соңында Surprize кемесі Жаңа Оңтүстік Уэльске жеткен кезде, ешқандай сот отырысы өткізілмеді.
In December 1793, Margarot was arrested and charged with involvement in seditious practices. The trial overseen by Thomas Elder in his capacity as Chief Magistrate of Edinburgh in January 1794 was notable due to mob demonstrations in Margarot's favor. Margarot was not locked up, and in his Narrative of the Sufferings of T. F. Palmer and William Skirving (1794) Palmer claimed that Margarot was in league with Campbell. No hearings were held, however, when the Surprize reached New South Wales later in the year.
Кейінгі өмір және өлім
Өзінің және әйелі Англияға оралғаннан кейін, Маргарот Жаңа Оңтүстік Уэльстегі жаман басқару мен сыбайлас жемқорлыққа қатысты парламенттік тыңдауларда куәлік берді (мысалы, Ром көтерілісіне себеп болған жағдайлар сияқты), сондай-ақ оның өзі айтқандай, оның жаза мерзімі әділетсіз болды. Ол 1812 жылғы көлік жөніндегі парламенттік комиссия алдында куәлік берді, онда Жаңа Оңтүстік Уэльстің шенеуніктеріне қарсы күресін жалғастырды. Англияға оралғаннан кейін ол британдық саясатқа қайта қызығушылық танытқан екі памфлет жариялады. Бұл памфлеттер – «Революция туралы ойлар» (Харлоу, 1812) және «Ұлы Ұлттық мереке туралы ұсыныс» (Шеффилд, жыл көрсетілмеген). Екеуі де бұрынғы радикалдық идеяларды көтеріп, экономиканы шағын шаруаларға негіздеудің және сауданы ең төмен деңгейге дейін шектеудің қажеттігін айтты. Ол 1815 жылдың желтоқсанында өте кедейлікте қайтыс болды, сонымен қатар француздық радикал деген күдікпен үкімет тарапынан бақылауда болды. Сол кезде көптеген британдық радикалдар да Маргаротқа күдішпен қарады, негізінен Палмердің бүлік туралы айыптауларына байланысты. Ол Лондондағы Ескі Сент-Панкрас шіркеуінің зиратына жерленген. Оның аты ондағы Бердет Коттс ескерткішінде, белгісіз жерленгендердің тізімінде көрсетілген.
Following his and his wife's return to England, Margarot served as a witness in Parliamentary hearings concerning mis governance and corruption in New South Wales (such as that which led to the Rum Rebellion), and his own sentence that he claimed was unjust in length. He stood witness before the 1812 parliamentary committee on transportation, where he continued his pursuit against the officers from New South Wales. He published two pamphlets upon his return to England that marked his return to an interest in British politics. The pamphlets are Thoughts on Revolution (Harlow, 1812) and Proposal for a Grand National Jubilee (Sheffield, nd). Both put forward old radical themes as well as how desirable it would be to base an economy on a local farmer and to restrict commerce to a minimum. He died in December 1815 in extreme poverty, and under continued government suspicion as a pro French radical. By that time, many domestic British radicals also held Margarot in suspicion, primarily because of Palmer's accusations concerning the mutiny. He was buried in Old St. Pancras Churchyard in London. His name is listed on Burdett Coutts memorial there amongst the interments with no marker.
Беделі
Чартистік қозғалыстың алғашқы жылдарында Фрэнсис Плейс және басқалар (оның ішінде, ертерек Томас Харди) Маргароттың абыройын қайта жандандыруға ұмтылысты, Эдинбургте және Лондонда шейіттерге ескерткіштер орнату жоспарлары іске асырылып жатқанда. Бұл ескерткіштер бүгінде Эдинбургтегі Калтон төбесіндегі Ескі Калтон зиратында және Лондондағы Нунхед бейіштігінде тұр. Шотланд шейіттерінің қаһармандық құрбандықтарын еске алу чартистердің насихат жұмысының маңызды өлшеміне айналды.
In the early years of the Chartist movement, Francis Place and others (including, earlier, Thomas Hardy) sought to rehabilitate Margarot's reputation, as plans went forwards for monuments to the martyrs in Edinburgh, and in London. The monuments stand today at the Old Calton Burial Ground, on Calton Hill, Edinburgh, and in Nunhead Cemetery, London. The commemoration of the sacrifices made by Scottish Martyrs became a key touchstone of Chartist publicity.