Кіріспе

Жоғарғы Канададағы дәрігер Джеймс Маколей (қыркүйек, 1759/69 – 1 қаңтар, 1822) М. Д., Ж. П. Жоғарғы Канаданың бас медициналық қызметкері; Жоғарғы Канаданың Йорк қаласының жер иесі және әділет судьясы.

Ерте өмір

Джеймс Маколей 1759 немесе 1769 жылдың қыркүйегінде Глазгодағы пастор Мистер Маколейдің отбасында дүниеге келген. Эдвард Чадвиктің 1894 жылғы «Онтарио отбасылары» еңбегінде Джеймс Маколей отбасының гербы «ескі мөрде бейнеленгендей, анықтау қиын болғандықтан, мынадай: қызыл түсті екі жебе, олардың үстінен күміс түсті және алтын түсті үш қапталдан өткен көк-ақ жолақты қалқан. Қалқаның үстіндегі белгі: тікенді етік. Девиз: «Dulce Periculum». Бұл герб Ардинкапл қамалындағы Маколейлердің гербымен толық сәйкес келеді, олардың басшысы 1700 жылдардың басына қарай тек бірнеше шаруашылыққа ие болды. Джеймс Маколей 1779 жылы британдық армияға хирургтің көмекшісі болып қабылданды және шотланд полкі арқылы (мүмкін 73-ші (Пертшир) жаяу әскер полкі) «Куинс Рейнджерс» полкіне жіберілді, олармен бірге Америка революциясының барлық кезеңінде қызмет етті. 1785 жылы ол 33-ші жаяу әскер полкіне ауысты және келесі жылы Виндзор қамалында Король гвардиясының міндетін атқарған кезде Англияға оралды. 1789 жылы Маколейдің бұрынғы командирі Джон Грейвс Симко оны Жаңа Оңтүстік Уэльс полкіне хирург лауазымына ұсынды, бірақ ол Австралияға бармады. 1791 жылы Симко Жоғарғы Канаданың лейтенант-губернаторы болып тағайындалғанда, теңізге шығар алдында штабын ұйымдастыра бастады және жаңа канадалық колониядағы бас хирург ретінде Маколейді таңдады. Маколей Симкомен бірге Жоғарғы Канадаға сапар шекті, 1792 жылы провинциялық астана Ниагара-он-де-Лейкке жетті. Маколейлер Симколармен тығыз қарым-қатынаста болды, бұл оларды жергілікті қоғамда бірден танымал ете түсті, себебі Маколейдің әйелі Англияда бала кезінен Элизабет Симконы білген, ал Жоғарғы Канадада олар жақын дос болды. Бұл жақындық кейбір канадалықтардың, әсіресе 1795 жылы провинциялық хатшы Уильям Джарвистің қызғанышын тудырды.

Канададағы мансап

1796 жылы Маколей Симкомен бірге жаңа провинциялық астана – Йоркке барды. Маколей әскери қызметінің арқасында онда бірнеше үлкен жер участаларын алды, сондай-ақ вице-губернатормен жақын достығы оған көмектесті. 1800 жылы Маколей бейбіт судья болып тағайындалды және Йонг көшесін жақсарту жөніндегі комиссияда жұмыс істеді. 1803 жылы судья Генри Олкок, пастор Джордж Окил Стюарт және басқалармен бірге ол Англикан шіркеуін салу комитетіне кірді. Сол жылы (1803) Маколей Жоғарғы және Төменгі Канадада бас медициналық қызметкер болып тағайындалды, сонымен қатар Канададағы британдық әскерлерінің бас хирургы болды. 1805 жылдан бастап ол Квебек қаласында тұруға міндетті болды, бірақ оның отбасы Йорк қаласында қалды. 1808 жылы ол осы лауазымды Канаданың генерал-губернаторы сэр Джеймс Генри Крейгтің штабындағы ауруханалар инспекторы Уильям Сомервиллге жоғалтты. Оған ауруханалар инспекторының орынбасары лауазымын беруден бас тартты, орнына 1810 жылы Төменгі Канадада медициналық сарапшы болып тағайындалды. 1811 жылы Сомервилл Англияға оралғанда, ол қайтадан бас медициналық қызметкер болып тағайындалды. 1812 жылғы соғыс кезінде ол Канаданың екі провинциясында әскери ауруханаларды жоспарлауға және құруға көмектесті. 1813 жылы ол Нью-Йорктегі Саккетс-Харборға шабуыл кезінде генерал-лейтенант сэр Джордж Превостпен бірге қызмет етті, ал шілдеде ауруханалар инспекторы болып тағайындалғаннан кейін Ниагара түбегінде генерал-майор Фрэнсис де Роттенбургпен бірге болды. Соғыс аяқталған кезде ол әлі де онда қызмет етіп жүрді, содан кейін 1817 жылы жартылай жалақыға ауыстырылғанға дейін Кингстонға орналасты.

Жоғарғы Канададағы Йоркке оралу

Йоркке оралғаннан кейін ол Жоғарғы Канаданың алғашқы медициналық кеңесінде қызмет етті және 1819 жылдан бастап үш жылдан кейін қайтыс болғанға дейін оның бас медициналық қызметкері болып жұмыс істеді. Джеймс Бэби, Питер Робинсон (1785–1838) және басқалармен бірге ол 1812 жылғы соғыс кезінде тәркіленген мүліктермен айналысу үшін 1819 жылы құрылған комиссияға тағайындалды. Ол Уильям Аллан, Томас Гиббс Ридут және Уильям Уоррен Болдуин сияқты Йорк элитасының өкілдерімен бірге Жоғарғы Канада банкі болып тіркелген банк құруға көмектесті. Ол «жерді жинауға құштар адам» деп сипатталды, ал 1800 жылға дейін Маколей отбасымен бірге Тераулей коттеджінде тұрды. Губернатор Джон Грейвс Симко досы Маколейді «кәсібіне берілген, ізгі, шыдамды және еңбекқор жас адам, кез келген іске ерікті түрде кірісетін» деп сипаттады. «Йорк обсервер» газеті оның қайтысы туралы хабарлағанда:

«Осы қаланың дәрігері Маколейдің қайтысы туралы оқырмандарымызға хабарлауға мәжбүрміз. Қоғамның осы құнды мүшесінің өлімімен қайырымдылық өз ең жақсы қолдаушысынан, ал бақытсыз көшпенділер өздерінің ең жақсы досынан айырылды. Ол әрқашан көмекке мұқтаж бейтаныс адамдарға көмектесуге дайын болды, оларды емдеумен ғана емес, қаржылық жағынан да қолдады. Сондықтан, одан кейін қалғандар оның шексіз жомарттығын үлгі етіп алуға тырысады деп үміттенеміз. Ассамблея мен Құрметті заң шығару кеңесі жерлеу рәсіміне қатысу үшін отырысын тоқтатты.»

Отбасы

Маколей мен оның әйелі Элизабет Так Хейтер (1770–1809) 1790 жылы Англияның Альверсток қаласында үйленді. Ол Уорхэм Приориының әскери-теңіз лейтенанты Сэмюэл Хейтердің (1737–1800) қызы және бұрынғы Ист-Крич Манордың иесі, Дорсет графтығындағы Пурбек аралының тұрғыны; капитан Сет Джермидің немересі. Олардың төрт ұлы мен төрт қызы болды. Екі ұлы (Джордж және Аллан) жас кезінде қайтыс болды, соның салдарынан Джон Симко Маколей мен сэр Джеймс Бьюкенен Маколей қалды. Олардың үлкен қызы Елизавета құрметті Кристофер Александр Хагерманға тұрмысқа шықты, және олар Джон Беверли Робинсонның ата-анасы болды. Екінші қызы Мэри құрметті Джон Уильям Гэмблға тұрмысқа шықты, ал тағы бір қызы Сара құрметті Джон Соломон Картрайтқа тұрмысқа шықты. Лауазымы, байланыстары және туыстық қатынастары арқасында Маколейдің отбасы алғашқы Жоғарғы Канададағы ең беделді отбасылардың бірі болды.