Венеция дожы Джованни Гальбайо: билік және жанжалдар тарихы
Giovanni Galbaio
Жованни Гальбайо – Венецияның 787-804 жылдар аралығындағы дожы, тарихи деректерде 6-шы ресми басшы. Билікке келуі, саяси тартыстар мен құл саудасына қарсы күресі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венеция Республикасының дожы 787 жылдан 804 жылға дейін.
Doge of the Republic of Venice from 787 to 804
Джованни Гальбайо дәстүр бойынша Венецияның сегізінші дожы (787–804) болды, бірақ тарихи нақтыланғандарының арасында тек алтыншысы.
Giovanni Galbaio was the eighth Doge of Venice (787–804) according to tradition, but only the sixth historically verifiable one.
Өмір
Ол 778 жылы дог ретінде онымен бірге таққа отырған әкесі Маурицио Гальбейоның орнын иеленді. Византия императоры Леон IV Хазар сол жылы оның лауазымын мойындады, бірақ мұрагерлік монархия құруға жасалған әрекет Мауриционың догтығына қауіп келтірді. Иованни Истриядағы жорықтан кейін Ломбард патшасы Дезидерий тарапынан қысқа мерзімге тұтқындалған еді, бірақ оның әкесі папа арқылы Франктер патшасы Карл Ұлына елшілер жіберіп, Иованниді босатуды сұрады.
He succeeded his father Maurizio Galbaio, who had associated him as doge in 778. The Byzantine emperor Leo IV the Khazar recognised his title in that year, though the attempt to set up a hereditary monarchy endangered Maurizio's own dogeship. Giovanni had been briefly held captive by the Lombard king Desiderius after a campaign in Istria, but his father, through the pope, sent ambassadors to Charlemagne, the king of the Franks, to petition for Giovanni's release.
Мансап
Атасының толық лауазымын сайлаусыз иеленгеннен кейін, ол дереу Град патриархына қарсы қан ожарлықты бастады, ол шіркеуді және оның құл саудасына қарсылығын білдірді. Шарль Ұлы, шіркеудің адал ұлы және енді Ломбардия патшасы болғандықтан, өзінің иелігінде құлдықты жоюды қолдады, сонымен Адриатикадағы Венеция саудасына наразылық білдірді. Патриарх Маурицио билеген кезде тіпті Пентаполисте венециялық саудагерлерді қуғынға салыстырып, олардың тауарларын тәркіледі. Джованни императрица Иреннен ұлын Мауриционы қосымша дож етіп тағайындауын сұрады. Патриархтың ықпалына тойтарыс беру үшін Джованни он алты жасар жүрегіне жақын туысы Кристоферді Оливоло епискобы етіп тағайындады. Патриарх оны ресми түрде жасына байланысты, бірақ шын мәнінде франктарға қарсы көзқарасы үшін құдайылыққа бекітуден бас тартты. Маурицио II кемелер флотилиясымен Градқа шабуылға жіберілді. Сол жерде қартайған патриарх мұнарадан лақтырылып өлтірілді. Галбаи әулетіне қарсы оппозиция Тревизоға қашты, ал патриархтың туысы Фортунатус оның орнына сайланды және дереу франктердің сарайына қашты. Оппозиция Обелерио дельи Антенори басшылығымен бірігіп, Венецияға оралды. Джованни, Маурицио және Кристофер 803 жылы Мантуяға қашып кетті, олардың барлығы сол жерде қайтыс болған болуы мүмкін. Обелерио олардың орнын басты. Гальбаи әулеті кейін Венецияға оралып, Кверини деген атқа ие болды.
Upon his inheriting, without election, the full office of his father, he immediately began a vendetta against the patriarch of Grado, who represented the church and its opposition to the slave trade. Charlemagne, a dutiful son of the church and now king of Lombardy, supported the abolition of slavery in his domains and thus came to resent the Venetian commerce in the Adriatic. The patriarch, in the reign of Maurizio, had even instigated the expulsion and confiscation of goods of the Venetian merchants in the Pentapolis. Giovanni had the Empress Irene name his son Maurizio co doge. Trying to counter influence the patriarch, Giovanni appointed his sixteen year old nephew Christopher bishop of Olivolo. The patriarch refused to consecrate him, officially due to his age, but actually because of his anti Frankish stances. Maurizio II was sent to attack Grado with a flotilla of ships. There the elderly patriarch was thrown to his death from the tower. The opposition to the Galbaii family fled to Treviso while the nephew of the patriarch, Fortunatus, was elected in his stead and immediately fled to the Frankish court. The opposition crystallised under the leadership of one Obelerio degli Antenori and returned to Venice. Giovanni, with Maurizio and Christopher, fled to Mantua in 803, where they all probably died. Obelerio succeeded them. The Galbaio family later returned to Venice and assumed the name of Querini.