Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өкініштің немесе өкініш сезімін ауызша немесе жазбаша білдіруі
Verbal or written expression of regret or remorse
Кешірім – бұл жасалған іс-әрекеттер үшін өкініштің немесе өкініш сезімінің білдірілуі, ал кешірім сұрау (британдық ағылшын тілінде – apologizing) – өкініштің немесе өкініш сезімінің білдірілу әрекеті. Лайықты емес жағдайларда, мұны «кешірім сұрау» деп атауға болады. Кешірім сұраудың мақсаты әдетте кешірім алу, татуласу және дау-жанжалға қатысқан адамдар арасындағы қарым-қатынасты жақсарту болып табылады. Атрибуция теориясына сәйкес, мүмкіндігінше ертерек кешірім сұрау, пікір алмасу кезіндегі қақтығыстарды азайтады және коммуникациялық қанағаттандыруды арттырады. Кешірім қалай білдірілсе, соның нәтижесі мен кешірім беру процесіне де әсер етеді. Мысалы, шын ниетпен кешірім сұрау, дауларды жылдам шешуге және жағымсыз эмоциялардан тез құтылуға көмектеседі. Дағдарысқа жауап қайырғанда, ұйымдар мен топтар сақтауы тиіс көптеген салдарлар мен этикалық нормалар бар.
An apology is an expression of regret or remorse for actions, while apologizing (apologising in British English) is the act of expressing regret or remorse. In informal situations, it may be called saying sorry. The goal of apologizing is generally forgiveness, reconciliation and restoration of the relationship between the people involved in a dispute. According to the attribution theory, giving an apology as early as possible leads to less conflict during the discussion and increases communication satisfaction. The way the apology is given affects the outcome and the process of forgiveness. For example, putting genuine emotion into an apology generally helps resolve disputes more quickly and helps rid negative emotions faster. When responding to a crisis, there are multiple implications and ethical standards organizations and groups might follow.
Ұйымдастырушылық және топтық кешірім
Байланыс дағдарысында кешірім сұрау үшін кең ауқымды процедура бар. Категория деген риторикалық ұғым, қоғамның жеке адам немесе ұйымды әлеуметтік заңдылық дағдарысына алып келетін бұзық мінез-құлықта айыптауымен байланысты. Сенім бұзылған әрекеттермен жоғалады және адамдар әлеуметтік-мәдени тәртіпті қайта орнату үшін кешірім беру үшін кешірім күтеді. Дағдарыс жағдайында кешірім сұрау уақтылы, ерікті түрде, контекстке сай, шынайы және ақиқатты этикалық стандарттарға сәйкес болуы керек. Коммуникация мазмұнына жасалған қателікті түзету туралы ұсыныс, кешірім сұрау, өкініш білдіру, толық жауапкершілікті мойындау және мәселенің нақты баяндамасы кіруі керек. Көшбасшы өзін кінәлі санаудан қашу үшін кешірім сұраудан бас тартуы мүмкін.
In a communication crisis, there is an extensive process for apologizing. The rhetorical concept of kategória involves a community accusing an individual or organization of misconduct that leads to a social legitimation crisis. Trust is broken with wrongful actions and people expect to receive apologies in order to give forgiveness to re establish the socio cultural order. An apology during a crisis response must follow ethical standards in context, sincerity, and truthfulness in a timely and voluntary manner. The content for the communication includes an offer to correct the offense, a request for forgiveness, an expression of regret and admission of full responsibility, as well as true account of the problem. A public leader may refuse to apologize to avoid being seen as incompetent.
Ерікті және мәжбүрлі кешірім сұрау
Кешірім сұрауға мәжбүрлеу, яғни кінәлі деп саналатын адамның кешірім сұрауына қысым жасау, ұзақ тарихқа ие. 18 ғасыр философы Иммануил Кант бұл әдісті мақұлдаған. Канттың пікірінше, жоғары әлеуметтік статусы бар бай адамның төмен статустағы адамды қорлағаны үшін ақшалай айыппұл лайықты жаза емес, себебі төмен статустағы адамға кешірім сұраудың әлеуметтік құны айыппұлдың қаржылық құнынан әлдеқайда жоғары. Оның орнына, Кант кінәлі тарапты кедей немесе төмен статустағы адам алдында қорлау үшін жаза ретінде мәжбүрлеп кешірім сұраудың заңды түрде дұрыс екенін айтқан, өйткені ол өзін қорлаған адамды өзінің қорлануымен жазалайды. Бұл формальды кешірім сұрау болуы мүмкін, мысалы, ірі компанияның кішкентай тапсырысқа қанағаттанбағандықтан өкініш білдіретін стандартты хаты. Мұндай жағдайда, алушы кез келген қызметкерден ерекше сезім күтпеуі мүмкін. Ғалымдар кешірім сұрауда шындық болуы қажеттілік емес, бірақ қажетті қасиет екеніне келіседі, бірақ мұндай жағдайларда шын жүректен кешірім сұраудың міндетті талап екендігіне қатысты пікірлер әртүрлі. Қайталама немесе жиі кешірім сұрау, кешірім сұрамаудан да жағымсыз болуы мүмкін.
The forced apology, in which the perceived offender is coerced into making an apology, has a long history. As a form of ritual public humiliation, the 18th century philosopher Immanuel Kant approved of the forced apology. Kant thought that a monetary fine was not a fit punishment for insults delivered by a wealthy person of high social status to a person of low social status, because the social cost of making any apology to a low status person was much greater than the financial cost of a fine. Instead, Kant argued that legally forcing the guilty party to make a humiliating public apology to the poor or low status person was a more appropriate punishment, because it punished the man who had humiliated someone with being humiliated himself. This may be pro forma apology, such as a routine letter from a large business that expresses regret that a small order was not satisfactory in some respect. In such a case, the recipient might not expect any employee to have any particular emotions. Scholars generally agree that sincerity is usually a desirable feature of an apology, but they disagree over whether sincerity is a necessary condition for a true apology in such cases. Repeated or frequent apologies can be more offensive than never apologizing.