Англиядағы Траппист Монастырының Тарихы

Кіріспе

Монт-Сен-Бернард аббаттығы – Англияның Лестершир графтығындағы Коулвилл қаласының жанында орналасқан, траппистер орденіне қатысты Рим-католик монастыры. Ол 1835 жылы Уитвик приходында, қазір Шарли приходында құрылған. Аббаттық Реформациядан бері Англияда құрылған тұңғыш тұрақты монастырь болып табылады және Англиядағы жалғыз траппистік орын. Монахтар Ұлыбританиядағы жалғыз траппистік сыраны қайнатады.

Өмірбаян

Маунт-Сент-Бернард аббаттығының ерте тарихы, Лулворттағы цистерциандық монахтардың аз ғана уақытқа созылған негізімен және Ирландиядағы Маунт-Мелрей аббаттығымен байланысты. Франциядағы монастырлар жабылып, 1794 жылы траппист монахтарының шағын тобы Лондонға келді, олардың мақсаты Канадада монастырь құру болатын. Олар католик дінінен бас тартқан және қайырымдылық жасаған Томас Велдтің назарына ілікті. Велд француз революциясынан зардап шеккен босқындардың қиындықтарын жеңілдетумен көзге түсті және монахтарға Шығыс Лулворттағы өзінің жерінен оларға монахтар қауымын құруға мүмкіндік берді. Монахтар 1817 жылға дейін Лулвортта тұрды, содан кейін Бурбон әулетінің қайта орнатылуынан кейін, Францияға оралып, Бреттаньдегі ежелгі Меллерей аббаттығын қайта құрды. Алайда, бұл қайта құру ұзаққа солмады, себебі 1830 жылғы шілде революциясынан кейін монахтар қайтадан қуғынға ұшырап, 1833 жылы Ирландияда Маунт-Мелрей аббаттығын құруға мәжбүр болды. 1835 жылы Ирландиядағы Маунт-Мелрей монастырынан монахтардың шағын тобы Маунт-Сент-Бернард монастырын құру үшін жіберілді. Цистерциандық орденнің тарихы 12 ғасырға дейін жетеді, ал трапписттер, бастапқыда цистерциандық реформа болғандықтан, 17 ғасырдың ортасына дейін созылады. Маунт-Сент-Бернард – Англиядағы осы орденге тиесілі жалғыз аббаттық.

Тарих

Монт-Сен-Бернард аббаттығы 1835 жылы Томас Гисборннан сатып алынған жерге, жергілікті жер иесі және католиктік дінге кірген Амброз Лизл Марч Филлипс монастырь өмірін елге қайта енгізуді қалаған адамның күшімен құрылды. 1862 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Амброз қосымша де Лизл есімін алып, Амброз Чарльз Лизл Марч Филлипс де Лизл атанды. Ол траппистерге тартылды, себебі оның отбасылық сарайы, Гарендон Холл, таратылуға дейінгі цистерциандық Гарендон аббаттығының орнында салынған еді. 1835 жылдың қыркүйегінде монахтар иеленген жердің көп бөлігі өңделмеген еді, бірақ онда Тинт-Медоу деп аталатын ежелгі қоршау болды. Монахтар төрт бөлмелі, жартылай қираған Тинт-Медоу үйінде тұрды. Алғашқы монахтар Августин, Лука, Ксавье, Киприан, Пласид, Симеон және әйгілі Одило Вулфрей болды. 1837 жылы ашылған уақытша монастырь Уильям Райлтонның жобалары бойынша салынды. Райлтон Амброз Марч Филлипс үшін бірнеше тапсырмаларды орындады, соның ішінде Грейс Диу сарайын да. Монастырь ғимараттары нео-тюдор стилінде салынған. Райлтонның ғимараттары көп ұзамай үлкен монастырь кешенімен ауыстырылды. 1844 жылы Джон Талбот, Шрусберидің 16-шы графы және басқа да меценаттардың көмегімен жаңа, тұрақты монастырь ашылды. Оны Август Пьюгин жобалады, ол өз қызметін тегін ұсынды. "Барлық ғимараттар, - деп жазды Пьюгин, - қалың қабырғалары мен тіректері, ұзын және тар терезелері, биік қақпалары мен шатырлары, терең аркалы есіктері бар, ланцет стилінде ең қатаң түрде салынған. Салтанаттылық пен қарапайымдық - монастырьдың ерекшеліктері, ал архитектура мен жабдықтардың әр бөлігі осы тәртіптің қатаңдығына сәйкес келеді". Киелі шіркеу 1844 жылдың 20 тамызында, әулие Бернардтың мерекесі күні қасиеттендірілді, бірақ тоқсан жылдан астам уақыт бойы аяқталмай тұрды. Қаржы жетіспеушілігіне байланысты Пьюгиннің монастырь шіркеуінің тек кемесі ғана салынды. Содан кейін ол Пьюгиннің шпильді және шығыс қосбөлмелі мұнараны жоспарлаған жерінде қабырғамен қоршалды. Аяқталмаған шіркеудің шығыс жағында екі қоңыраулы мұнара салынды, осылайша монахтарды құлшылыққа шақыруға болады, ал ортағасырлық қайта жаңғыру стиліндегі суретші Уильям Уоррингтонның Қыз бен Баланың кішкентай төрт қабатты терезесі қақпақ астына орнатылды. Монастырь солтүстік жағында үлкен тас тізілімімен қоршалған, ол Кит-Хилл деп аталды. 1852 жылғы басылымда, бөрдер абысының алғы сөзін жазған Аббат Бурдерге сәйкес, бұл орын Райлтон жобалаған бастапқы монастырь үшін қолайлы орын болар еді, бірақ жер сатып алынғаннан кейін көп ұзамай тастың монастырь жеріне мешіт жеріне тиесілігі туралы дау туды. Монастырь құрылуына қарсы үлкен қарсылық көрсетті Уитвик викары Фрэнсис Мереветер, ол уағыз айтты және "римдік діннің" қайта жаңғыруына қарсы жазды, ал приходтық билік, көрінеу, "тасқа көңіл көтеру тойларын өткізу және монахтарды қарау туралы" айтты. Округ констеблі дауды шешу үшін шақырылды және монахтардың пайдасына шешім қабылдады, сондықтан қарсыластарды "жаңа монастырь құрылысында діни қызметкерлерді одан әрі мазалаудан" бас тартуға міндеттеді. Тас тізілімінің басына бір крест орнатылды. Бұл орынға монахтар жасаған тас баспалдақпен көтерілетін бұрылысты жаяу жүргінші жолы арқылы жетуге болады. Монастырь жерін өңдеу кезінде 1840 жылдың 2 маусымында Джон Патрик МакДэнелл, Уильям Хиккин және Чарльз Лотт еңбекшілерімен бірге, шамамен 2000 римдік монеталар салынған, "бірге бірігіп, мыстың жасыл оксидімен қапталған" сабанды арамен тауып алды. Монеталар біздің заманымыздың III ғасырында Галлиен мен Тетрикус I-нің заманында табылған деп анықталды, бұл орын Рим дәуірінде мекендеген болуы мүмкін деген болжамға әкелді. 1852 жылы жазушы, әйгілі Роберт Смит былай деп атап өтті: "Монеталардан басқа, үш дюймдық шағын жебе немесе найза басы табылды. Сондай-ақ, римдік шамға ұқсайтын және терракоттадан жасалған шағын дөңгелек бұйым табылды. Римдік құмыралар мен қыш бұйымдарының көптеген бөліктері табылды". Әкесі Роберт бұл табылған заттар мен жақын маңдағы "бірнеше көне үйінділердің" болуы бұл жерде Рим әскери бекеті болған деген пікірді айтты. Жаңа монастырь көп ұзамай туристерді өзіне тартты. Балалардың монастырына келгендердің арасында Уильям Вордсворт пен Флоренс Найтингейл болды. Көптеген әйгілі ағылшын дін қызметкерлері келді, мысалы, Николас Вайзман, Джон Генри Ньюман, Генри Эдвард Мэннинг, Уильям Бернард Уллаторн және Джордж Стэнли Фабер, сонымен қатар монастырь шетелден жазушылар мен мемлекеттік қайраткерлерді де тартты, олардың арасында Чарльз Форбс Рене де Монталамбер, Жан Батист Анри Лакордер, Игнац фон Дёллінгер және Анри, Шамбор графы болды. Жастығында, 1851 жылы, Пре-Рафаэлит суретшісі Эдвард Берн-Джонс монастырьға сапар жасады, ол жақын жердегі туыстарымен тұрды. Бұл оқиға оған үлкен әсер етті және содан соң 45 жыл өткен соң ол былай деп жазды: "Мен өзіме уақыт таба алмаймын, күніне бес минут та жоқ, мен ашуланып барамын. Көбірек және көбірек менің жүрегім Чарнуд орманындағы сол монастырьға құштар болып барады. Неге? Менің білуімше, мен кішкентай кезімде оны көрдім және содан бері оны іздеп келемін". 1898 жылы қайтыс болғаннан кейін оның әйелі былай деп жазды: "Ол осы орынды дене көзімен қайта көргеніне күмән болса да, оның ойында өмірі бойы болды. Достар, әйел және балалардың барлығы оның сол күні көргенін ойлаған тыныштық пен бейбітшілікке деген құштарлығын білді, ол олардан жасырмады және соңғы жылдары осы арманмен өмір сүрді, одан әрі бәрінен және барлығынан бас тартып, есіктерінен кіріп, оларды өзінен жауып тастау туралы". Чарльз Диккенс аббаттықта оқшауланған уақыт өткізген деген қауесет бар, бірақ ол монастырьдың "Қысқаша тарихи очеркінде" атақты қонақтар тізімінде көрсетілмеген. Басқа сәулетші, англикандық Джордж Фредерик Бодли, Пьюгиннің монастырынан соншалықты әсерленгендіктен, ол аббаттық сипаттамасын жатын бөлмесінде сақтап жүрген дегенді айтады. 1847 жылы "36 000 адам монахтардың қолынан қайырымдылық пен қонақжайлылық алды". 1848 жылы монастырьқа Папа Пий IX-ның құрметімен аббат мәртебесі берілді, ал оның алғашқы аббаты, Доминик Бернард Палмер 1849 жылдың 18 ақпанында аббаттық бата алды. Сонымен қатар, сол жылы монастырь Папаның бұйрығымен қатаң сақталатын цистерциандық тәртіпке бағынды. 1862 жылы Джон Роджерс Герберт "Laborare est Orare" (Еңбек ету - дұға ету) картинасын жасады, ол "1861 жылғы егін жинауға көмектескен, жақын жердегі түзету мекемесінен келген балалармен бірге, Сент-Бернард аббаттығының монахтарын бейнеледі". Бұл картина 1972 жылы Тейт галереясы сатып алды. Бұл картинада мұнарасы мен шпилі бар шіркеу ғимараты бейнеленген, сондықтан Герберттің суреті Монт-Сен-Бернардты бейнелемейді, өйткені аббатта 20 ғасырға дейін мұнара болған жоқ және ешқашан шпилі болған емес. Алайда, Тейт галереясының каталогында Герберт сәулетшінің көзқарасын сақтау үшін Пьюгиннің бастапқы жобаларын пайдаланғаны түсіндірілген. Герберт Пьюгинмен жақын дос болды және оны 1845 жылы суреттеген. Аббаттың қонақтар кітабы Герберттің 1861 жылдың 22 шілдесінде аббатқа келгенін растайды. Герберт өзінің суретінде алдыңғы қатарда бейнеленген. 1878 жылы Лестершир көмір кеніші саудада үлкен құлдырауға ұшырады, нәтижесінде шахтерлер мен олардың отбасылары көптеген қиындықтарға тап болды. Көптеген жұмыссыз адамдар күнделікті монастырьға келіп, монахтардан көп мөлшерде сорпа алды.

Mount St Bernard Abbey was founded in 1835 on of land purchased from Thomas Gisborne MP, by Ambrose Lisle March Phillipps, a local landowner and Catholic convert who wanted to re introduce monastic life to the country. After his father died in 1862, Ambrose took the additional name of de Lisle, becoming Ambrose Charles Lisle March Phillipps de Lisle. He was attracted to the Trappists because his family mansion, Garendon Hall, had been built on the site of the pre Dissolution Cistercian Garendon Abbey. The land that the monks took possession of in September 1835 was largely uncultivated, but it contained an ancient enclosure known as Tynt Meadow. The monks made their home in the near derelict Tynt Meadow House, a four roomed cottage. The first monks were Augustine, Luke, Xavier, Cyprian, Placid, Simeon and Fr Odilo Woolfrey. Work began on a temporary monastery, opened in 1837, to the designs of William Railton, an architect known today for having designed Nelson's Column in London. Railton carried out several commissions for Ambrose March Phillipps including Grace Dieu Manor. The monastic buildings were neo Tudor. Railton's buildings were soon replaced by a more ambitious monastic complex. In 1844, a new, permanent monastery opened, thanks to donations from John Talbot, 16th Earl of Shrewsbury, and other benefactors. It was designed by Augustus Pugin, who offered his services free of charge. "The whole of the buildings", wrote Pugin, "are erected in the greatest severity of the lancet style, with massive walls and buttresses, long and narrow windows, high gables and roofs, with deeply arched doorways. Solemnity and simplicity are the characteristics of the monastery, and every portion of the architecture and fittings corresponds to the austerity of the order for whom it has been raised." The church was consecrated on 20 August 1844, the feast day of Saint Bernard, but was to remain unfinished for more than ninety years. Only the nave of Pugin's monastery church was built, due to a lack of funds. It was then walled off at the point where Pugin had planned a crossing tower with spire, and eastern chancel. A makeshift two bell turret was fashioned over the eastern end of the unfinished church so that the monks could be called to office, and a small quatrefoil window of the Virgin and child by William Warrington, a medieval revival stained glass artist, was inserted under the gable. The monastery is sheltered on the north side by a large outcrop, which was known as Kite Hill. According to an early publication with a foreword by Abbot Burder (1852), this site would have been the preferred location for the original monastery designed by Railton, but soon after the purchase of the land, there had been some dispute as to whether the rock belonged to the monastic grounds or to the parish of Whitwick. Huge opposition to the founding of the monastery had been mounted by Francis Merewether, Vicar of Whitwick, who preached and wrote prolifically against the revival of 'Romanism' and parish authorities had apparently "spoke of holding parties of pleasure upon the rock and of over looking the monks". The county constable was called in to resolve the dispute and gave a decision in favour of the monks, obliging the opponents, therefore, to refrain "from any further molestation of the religious in the erection of their new monastery". A calvary was erected upon the summit of the rock. This is open to the public, reached by a winding footpath with an ascent aided by stone steps fashioned by the monks. During cultivation of the monastery estate, on 2 June 1840, Lay Brother John Patrick McDanell, together with labourers William Hickin and Charles Lott, unearthed an urn with their plough, which contained approximately 2000 Roman coins, "conglomerated together, and covered with the green oxide of copper". The coins were identified as being from the time of Gallienus and Tetricus I in the third century AD, and the find led to speculation that the land may have been inhabited during Roman times. Writing in 1852, Father Robert Smith noted that, "Besides the coins, there was discovered a small arrow or spear head, three inches long. Also a small round article, having the appearance of a Roman lamp, and composed of terra cotta. Pieces of Roman vases, and pottery, were found in great abundance". Father Robert believed that these finds and the presence of "several ancient mounds" in the immediate vicinity indicated that there had been a Roman military post here. The new monastery soon attracted sightseers. Amongst the visitors to the infant monastery were William Wordsworth and Florence Nightingale. Many illustrious English clergymen came, such as Nicholas Wiseman, John Henry Newman, Henry Edward Manning, William Bernard Ullathorne and George Stanley Faber and the monastery also drew writers and men of affairs from abroad, including Charles Forbes René de Montalembert, Jean Baptiste Henri Lacordaire, Ignaz von Döllinger and Henri, Count of Chambord. As a youth, in 1851, the Pre Raphaelite artist, Edward Burne Jones visited the fledgling monastery while staying with relatives close by. The experience was to have a profound impact on him and forty five years later he wrote: "I get no time to myself not five minutes ever in the day and I am growing angry. More and more my heart is pining for that monastery in the Charnwood Forest. Why there? I don't know, only that I saw it when I was little and have hankered after it ever since". After his death in 1898, his widow wrote: "Though it is doubtful whether he ever saw the place again with his bodily eyes, the thought of it accompanied him throughout his whole life. Friends, wife, and children all knew the undercurrent of longing for the rest and peace which he thought he had seen there that day; he did not disguise it from them, and in his later years often spoke of the dream which had walked step by step with him ever since, of somehow leaving every one and everything and entering its doors and closing them behind him." Charles Dickens is reputed to have spent some time in retreat at the abbey, though he is not enumerated amongst the list of celebrated visitors in the monastery's 'Brief Historical Sketch'. Another architect, the Anglican George Frederick Bodley, was so stimulated by Pugin's monastery that he is said to have kept a description of the abbey at his bedside. In 1847, "36,000 people received charity and hospitality from the hands of the monks". In 1848, the monastery was granted the status of an abbey by Pope Pius IX and its first abbot, Dom Bernard Palmer, received the abbatial blessing on 18 February 1849. That same year, the adherence of the monastery to the Order of Cistercians of the Strict Observance or Trappists by a papal brief. In 1862 John Rogers Herbert painted Laborare est Orare (To labour is to pray), which depicted "the monks of Saint Bernard's Abbey, Leicestershire, gathering in the harvest of 1861, assisted by some of the boys from a neighbouring reformatory in their care". This painting was purchased by the Tate Gallery in 1972. As this painting depicts a church building with a tower and spire, it has been argued that Herbert's portrait does not represent Mount St Bernard, as the abbey was without a tower until the twentieth century and has never had a spire. However, the catalogue entry at the Tate Gallery explains that Herbert used Pugin's original designs to depict the church in line with the architect's vision. Herbert was a close friend of Pugin and had painted him in 1845. The abbey guest book confirms that "Mr. Herbert, an artist from London" visited the abbey on 22 July 1861. Herbert depicted himself in the extreme foreground. In 1878, the Leicestershire coalfield suffered a severe depression in trade, resulting in much distress being caused to the miners and their families. Large numbers of the unemployed made their way to the monastery on a daily basis, where soup in large quantities was supplied without charge. This practice was repeated on a similar scale during the General Strike of 1926. The abbey suffered from financial problems and a lack of monks joining the community through the 19th century. This improved in the 20th century and the church building was extended between 1935 and 1939 from the designs of Albert Herbert of Leicester, although it was not consecrated until 1945, by the Bishop of Nottingham. Nevertheless, the church was not completed in accordance with the designs of Pugin, who had planned a conventional ecclesiastical arrangement, with a chancel at the east end, containing the high altar. The new design, overseen by Abbot Malachy Brasil (died 1965), saw the altar placed centrally, under the crossing tower, with a second nave for the public placed at the east end, where Pugin's chancel would have been. This design attracted significant criticism at the time, but Abbot Malachy is now recognized as having been many years ahead of his time in having conceptualized such a scheme. In the First World War, members of the monastic profession were initially exempt from military service, but as the pool of potential recruits diminished, the War Office altered its ruling, which resulted in the conscription of six of the brothers from Mount St Bernard in 1917. Three of them were passed as fit for foreign service, whilst the other three undertook service at home. This represented a considerable loss to the monastery as it had only twenty monks in residence the smallest number since its foundation. It was reported that Leslie Hore Belisha, the former Secretary of State for War, had stayed at the abbey in 1942. He subsequently explained to the Evening Standard that he felt it was important "to have an occasional period of retirement and reflection on the ultimate reasons behind existence". In fact, Hore Belisha's private papers show that he stayed at the abbey regularly once for a period of nine weeks. The Nigerian priest Cyprian Michael Iwene Tansi was a monk at the abbey from 1950 until his death in 1964. He was buried at the abbey but his remains were later moved to his native Nigeria, in connection with his beatification by Pope John Paul II on 22 March 1998. A wall sculpture by Leicester Thomas, commemorating the life of Father Cyprian, has been erected in the public nave of the abbey church. In 1952, the remains of twenty six Cistercian monks were exhumed by workmen on the Monastery Farm estate at Lulworth. These were re interred at Mount St Bernard. In 1957, the actor Alec Guinness made the first of many retreats to Mount St Bernard following his conversion to Catholicism the year previously. Guinness mentions his first stay at the abbey in his 1986 autobiography, Blessings in Disguise, in which he describes attending a dawn mass:

Arriving at the large, draughty, austere white chapel, I was amazed at the sights and sounds that greeted me. The great doors to the East were wide open and the sun, a fiery red ball, was rising over the distant farmland; at each of the dozen or so side altars a monk, finely vested but wearing heavy farmer's boots to which cow dung still adhered, was saying his private Mass. Voices were low, almost whispers, but each Mass was at a different stage of development, so that the Sanctus would tinkle from one altar to be followed other tinkles from far away. For perhaps five minutes little bells sounded from all over and the sun grew whiter as it steadily rose. There was an awe inspiring sense of God expanding, as if to fill every corner of the church and the whole world. The regularity of life at the abbey, the happy faces that shone through whatever they had suffered, the strong yet delicate singing, the early hours and hard work. All made a deep impression on me; the atmosphere was one of prayer without frills; it was easy to imagine oneself at the centre of some spiritual powerhouse, or at least being privileged to look over the rails, so to speak, at the working of a great turbine. Another notable actor remembered for his periods of retreat at the abbey was Ian Bannen, who had been educated at Ratcliffe College in Leicestershire. In the late 1950s, public outcry was generated by the proposed route of the M1 motorway through Charnwood Forest. On 15 November 1957, the Leicester Evening Mail wrote: "The Trappist monks went to Charnwood for peace and built the beautiful St. Bernard's Monastery. The proposed route would pass their door step if allowed to go on". Through the Evening Mail, a petition was organised and two months later the newspaper reported: "Many of the monks at Mount St. Bernard Monastery, in Charnwood, have taken a lifelong vow of silence, and therefore they are unable to speak their views on the proposed Forest motorway, which would pass within half a mile of their peaceful home. This has not prevented them from reading of the protest petition and signing it, however. Seventeen have put their names on a form sent to the monastery this week, including the Father Abbot". The petition was presented to the Ministry of Transport, which led to the rerouting of the road on to its present course. In 1978, the Abbey was visited by the New York based artist, Stanley Roseman. The abbey was amongst the first of more than sixty monastic communities to be visited by Roseman over a period of several years. Whilst at Mount St Bernard, he painted "Father Benedict: Portrait of a Trappist Monk" and "Father Ian: Portrait of a Trappist Monk in Meditation". The latter hangs in the Musée Ingres in Montauban. The buildings were listed as Grade II in 1989, though in an architectural and historical review of more than 140 churches prepared for English Heritage and the Catholic Diocese of Nottingham, April 2011, it was noted in the case of St Bernard's: "There is a strong case for upgrading the complex, or at least the abbey church, from II to II* both on grounds of architectural significance and for its historic importance in the Catholic Revival". The role of acceptance that the abbey has played in offering succour to the troubled and those in need of friendship was emphasised by reports in 1998 that the footballer Justin Fashanu had sought solace there in the final days of his life. In 2009, the skeletons of more than 600 medieval Trappist monks from Stratford Langthorne Abbey were re buried in the grounds of Mount St Bernard. The remains had been found by workmen excavating an extension to London Underground's Jubilee line in 1998. Stratford Langthorne had been one of the most important monasteries in England, closed in Henry VIII's dissolution in 1538. After the interment of the bones at a special ceremony on 29 July 2009, a talk was given in the abbey church by the abbot, Dom Joseph Delargy in which he explained: "You notice on the memorial stone is just inscribed, 'St. Mary's Abbey, Stratford Langthorne', and not, 'the remains from'. This is to symbolize the fact that the abbey is the people, not the buildings. Seeing as all the human remains from the abbey are now all here, is not the 'abbey' now here?" Following the discovery of the remains of King Richard III in 2012, Mount St Bernard Abbey was proposed as a suitable place for his bones to be housed until agreement could be reached on a permanent resting place. Members of the 'Looking For Richard' team, headed by Philippa Langley claimed that the University of Leicester had agreed to release the remains once scientific testing had been finished, so that they might be placed in a "prayerful environment", prior to reburial. A Catholic site was felt to be appropriate since Richard had been a pre Reformation (and thereby Catholic) monarch, and had initially been laid to rest in the monastic church of Greyfriars, Leicester. In 2014, John Ashdown Hill, genealogist with Langley's team, told the Leicester Mercury, "The site originally proposed for this was Mount St Bernard's Abbey, which is not far from Leicester. This would be a very suitable place for King Richard to lie in peace, surrounded by the prayers of the monks, pending his reinterment." The University claimed that this agreement had not been legally binding and declined to release the king's remains, which were finally reinterred in the Anglican Leicester Cathedral, on 26 March 2015. In January 2021, it was reported that the bones of two humans had been discovered when part of a wall was moved during construction work on the chapter house of 1860. The monastery archives held no record of such an interment and police were called in, but were satisfied that the remains were not connected with any crime. The community decided to put back the bones where they had been found and held a simple religious ceremony.

Абаттар мен басшылар

Аббат/Жоғары лауазымдық мерзімдер Уильям Одило Вулфрей (1803–1856) Жоғары: 1835–39 Бенедикт Джонсон (1797–1850) Жоғары: 1839–41 Джон Бернард Палмер (1782–1852) Жоғары: 1841–49; Аббат: 1849–52 Джордж Бернард Бердер, MA (1814–1881) Жоғары: 1852–53; Аббат: 1853–58 Джон Бартоломеу Андерсон (1820–1890) Жоғары: 1859–63; Аббат: 1863–90 Уилфред Хипвуд (1910 ж. қайтыс болды) Аббат: 1890–1910 Луис Керу (1927 ж. қайтыс болды) Жоғары: 1910–27 Сельсус О'Коннел (1882–1958) Жоғары: 1927–29; Аббат: 1929–33 Томас Малахи Бразил (1883–1965) Аббат: 1933–59 Амброзе Саути (1923–2013) Аббат: 1959–74 Сирил Банс Аббат: 1974–80 Джон Моаклер (1927–2020) Жоғары: 1980–82; Аббат: 1982–2001 Жозеф Деларги (1962–) Аббат: 2001–13 Эрик Варден (1974–) Жоғары: 2013–15; Аббат: 2015–19 (1 қазан 2019 ж. Норвегиядағы Тронхейм территориялық прелатурасының епископы болып тағайындалды) Жозеф Деларги Қайта сайланған Аббат: 2020 (2022 ж. лауазымынан бас тартты) Питер Клавер Крэдди (1941–) Жоғары: 2022–23 Жозеф Деларги Қайта сайланған Аббат: 2023

Бастапқыда Сент-Бернард тауындағы монастырь Ирландиядағы Маунт-Меллерай аббаты Дом Винсент Райанның басшылығында болды, ол жаңа қоныстың ана үйі деп есептелді. Сент-Бернард тауындағы монахтардың кішкентай, негізін қалаушы тобын бастапқыда Дом Одило Вулфрей басқарды, ол сонымен қатар көршілес Грейс-Диу және Уитвик католик шіркеулерінің пастырлық міндетін де атқарды. Кейіннен екеуі де Австралияда миссионерлік жұмысқа шықты. Одило Вулфрей 1856 жылдың 31 наурызында қайтыс болды және оның ағасы Норбертпен бірге Жаңа Оңтүстік Уэльстің Льюишем қаласындағы Сент-Томас Бекет шіркеуінің ауласына жерленді. 1813 жылы Лулворттағы монастырьға қосылған Дом Бенедикт 1850 жылы Сент-Бернард тауында қайтыс болды. Қауымның бір мүшесі былай деп жазды: «Бұл жолдардың авторы өлер алдында Құдайға, өзін қасиетті дінге шақырғаны үшін және өмірінің соңғы сағатына дейін оған беріктік сыйлағаны үшін шүкірлік айтқанды ешқашан ұмытпайды». 1841 жылы оның орнын 1808 жылы Лулворт монастырына кірген Дом Джон Бернард Палмер басты. Ол 1817 жылы қауыммен бірге Меллерейге кетті, бірақ 1836 жылы оған Маунт-Сент-Бернардтың жаңа қауымына қосылуды сұрады. 1848 жылы монастырь аббатханаға айналды және Дом Бернард Палмер оның бірінші абаты болып сайланды. Дом Бернард «жаппай, әдебиетсіз адам болғаны, бірақ қасиеттілігімен және терең тазалығымен танымал болғаны» туралы айтылады. Ол ағайындарының бірінші абаты ретінде бірауыздан таңдалды. 1852 жылы қайтыс болғанға дейін ол Англиядағы жалғыз митралы аббат болды, ал «Сент-Бернард тауының абаты» кеңінен танымал болды, бірақ оның кішіпейілділігі, қайырымдылығы және кедейлерге деген сүйіспеншілігі үшін оны ең көп таныды және құрметтеді». Ол католиктік дінге ауысты және 1846 жылы ол Сент-Бернард тауының қонақ үйіне келді, онда оны Палмер абаты қауымға қабылдады. Бердер кеңседе тез өркендеді, алты жылдан кейін Палмер аббаттан кейін «жаңадан келгендердің шебері» және одан кейін төменгі приор болып тағайындалды. Аббат Бердер ағылшындарға қатаң траппистер өмірі тым қиын деген пікірге келді және монастырьды траппистердің жалпы бөлімінен бөліп, оны бенедиктиндерге қосу туралы даулы жоспарлар жасады. Сонымен қатар, монастырь қауымының көпшілігі 1856 жылы абат бастаған жақын маңдағы жас реформаторлар мектебі монастырь өміріне әсер ете бастағанына қатты алаңдады. Нәтижесі сөзсіз болды және абат 1858 жылы папа комиссиясының тергеуінен кейін лауазымынан кетті. 1859 жылы Дом Бартоломеу Андерсон жоғары лауазымға тағайындалды, 1863 жылы аббат болып сайланды және ол қауымды отыз жыл бойы басқарды – қауым басшысы ретінде кез келген монахтың ең ұзақ мерзімі. Оның үш ағасы да Сент-Бернард тауының монахтары болды. Оның жиырма жылдық аббаттық қызметі дерлік тұрақты денсаулықсыздықпен қиындыққа тап болды және ол өмірінің соңғы он жылында бөлмесіне қамалды. Оның мерзімінде монахтардың саны азайды; 1910 жылы ол қайтыс болған кезде қауымда отыздан аз монах болды. Кейіннен ол орденнің анықтамалық органына кірді. Оның тәртіптілігімен танымал болған, 1915 жылы Ньюпорт пен Меневия епискобы Джон Хедли оны өлімге дайындау үшін Дом Луиді өзінің жетекшісі ретінде шақырған кезде, ол көрсетілген құрметтің белгісі болды. Жаңа аббат, Дом Амброзе Саути, жарты ғасырдан астам уақыт бойы аббатхананы басқарған алғашқы ағылшын болды. Дом Амбрози 1974 жылы ордендегі ең жоғары лауазымға, генерал-абат болып сайланған кезде, орденнің абат-викарі болған. 1974 жылы монастырь абысы ретінде Дом Сирил Банс сайланды. 1980 жылы оның орнын Дом Джон Моаклер, 2001 жылы Дом Жозеф Деларги иеленді. 2001 жылы абаттан зейнетке шыққаннан кейін Дом Джон Моаклер зейнеткер аббат болып тағайындалды және кейіннен Уэльстің Уитланд қаласындағы Холи Кросс аббатханасында капеллан қызметін атқарды. Дом Жозеф Деларги 2013 жылдың маусымында екі алты жылдық мерзімін аяқтағаннан кейін абаттық лауазымынан кетті. Үндістандағы қысқа демалыстан кейін, әке Жозеф аббатхананың қонақ үйіне міндеттерді жүктеді.

Initially, the monastery of Mount St Bernard was subject to the jurisdiction of the Dom Vincent Ryan, Abbot of Mount Melleray in Ireland, which was regarded as the mother house of the new settlement. The small, founding colony of monks at Mount St Bernard was originally led by Dom Odilo Woolfrey, who also assumed the duties of parish priest for the neighbouring Catholic churches of Grace Dieu and Whitwick. Both brothers later embarked on missionary work in Australia. Odilo Woolfrey died on 31 March 1856 and is buried with his brother Norbert, in the churchyard of St Thomas Becket's, Lewisham, New South Wales. Dom Benedict, who had joined the monastery at Lulworth in 1813, died at Mount St Bernard in 1850. A member of the community wrote: "Never will the writer of these lines forget the fervent manner in which he thanked God, a few moments before his death, for having called him to the holy state of religion, and for having given him the grace of perseverance to the last hour of his life". He was succeeded as superior in 1841 by Dom John Bernard Palmer, who had entered the monastery at Lulworth in 1808. He had left with the community for Melleray in 1817, but in 1836 was asked to join the new community of Mount St Bernard. In 1848, the monastery became an abbey and Dom Bernard Palmer was elected as its first abbot. Dom Bernard is described as having been, "a simple, almost unlettered man but one who was known for his holiness and deep purity of life. He was the unanimous choice of his brethren as their first abbot. He was, until his death in 1852, the only mitred abbot in England, and the 'Abbot of Mount Saint Bernard' was widely known, but it was for his humility, charity and love for the poor that he was most widely recognised and esteemed". He converted to Catholicism and in 1846 he presented himself at the guest house of Mount St Bernard, where he was accepted into the community by Abbot Palmer. Burder enjoyed a swift progression of office, being recorded as "Master of the Novices" and then sub prior, before succeeding Abbot Palmer as superior six years later. Abbot Burder came to the opinion that the rigorous Trappist life was too hard for Englishmen and made controversial plans for separating the monastery from the Trappist General Chapter and affiliating it to the Benedictines. In addition, many of the monastic community had become profoundly disturbed by the way in which a nearby boys' reformatory, begun by the abbot in 1856, had begun to affect the life of the monastery. The outcome was inevitable and the abbot resigned his office in 1858, following an enquiry by papal commission. In 1859, Dom Bartholemew Anderson was appointed superior, being elected abbot in 1863, and he led the community for thirty years the longest tenure of any monk, as head of the community. Three of his brothers were also monks of Mount St Bernard. His twenty years as abbot were marred by almost constant ill health and he was confined to his room during the last ten years of his life. His tenure saw a decline in numbers; by the time of his death in 1910, the community numbered fewer than thirty monks. and later became a definitor of the order. Noted for the firmness of his discipline, an indication of the regard in which he was held occurred in 1915, when John Hedley, Bishop of Newport and Menevia summoned Dom Louis as his director, to prepare him for death. The new abbot, Dom Ambrose Southey, was the first Englishman to govern the abbey for more than half a century. Dom Ambrose was already abbot vicar of the order when, in 1974 he was elected abbot general, the highest office in the order. In 1974, the monastery elected their prior, Dom Cyril Bunce as abbot. He was succeeded by Dom John Moakler in 1980, in turn succeeded by Dom Joseph Delargy in 2001. Following his retirement as Abbot in 2001, Dom John Moakler was made Abbot Emeritus and later took up the position of chaplain at Holy Cross Abbey in Whitland, Wales. Dom Joseph Delargy retired as abbot in June 2013, after completing two six year terms. Following a short sabbatical in India, Father Joseph assumed duties as the Abbey guestmaster

Келесі аббат сайлаулары шешілмеді және норвегиялық Дом Эрик Варден қауымның келісімімен (яғни, қауымның келісімімен) жоғары лауазымға тағайындалды. 2015 жылдың 16 сәуірінде Дом Варден Сент-Бернард тауының он бірінші абаты болды, қосымша сайлаудан кейін, Ұлыбритания немесе Ирландияда тумаған алғашқы абат болды. 2019 жылдың қазанында Папа Франциск Варден аббатты оның туған Норвегиядағы Тронхейм территориялық прелатурасының епископы болып тағайындады. Аббатханадағы оның ең маңызды мұрасы, әдетте, табыс көзі ретінде оның сыра қайнату зауымын құру болар. 2020 жылдың қаңтарында Сент-Бернард тауының монахтары Дом Жозеф Деларгиді үшінші рет осы лауазымға абат ретінде қайта сайлады. Абат Жозеф 2022 жылы осы лауазымнан кетті және оның орнына Дом Питер Клавер Крэдди жоғары лауазымға тағайындалды.

Белгілі молшылықтар

Сент-Бернард тауындағы аббатхананың бірнеше монахтары өз монастырьінен тысқары жариялылыққа ие болды. Ықылас Тансиден басқа, немесе абат немесе басшы болғандар туралы мәліметтер төменде келтірілген. Ансельм Бейкер (1834–1885) – геральдикалық суретші. 1857 жылы аббатханаға қосылды. «Foster’s Peerage» кітабындағы гербтердің шамамен үштен екісі оның қолымен салынған және «F.A.» (Бауырлас Ансельм) деп қол қойылған. Ол сондай-ақ Атерстон приорлығының шіркеуіндегі қабырға суреттерін, Шепшедтегі Сент-Винифред шіркеуіндегі, Гарендон паркіндегі ғибадатханадағы және Сент-Бернардтағы ханымдар мен науқастар шіркеулеріндегі суреттерді салды. Аббатхана зиратында жерленген. Генри Огастин Коллинз (1827–1919) – ән жазушы. 1853 жылы Англиялық шіркеудің діни қызметкері болып тағайындалған Генри Коллинз католик дініне ауысып, 1861 жылы Сент-Бернард тауы аббатханасына қосылды, онда ол Әке Остин ретінде танылды. Ол көптеген танымал әндердің авторы, соның ішінде «Иса, Раббым, Құдайым, менің барлығым». Аббатхана зиратында жерленген. Хилари Костелло (1926–2018) – жазушы. Лондонда туған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әке Хилари «Бевин Бой» ретінде көмір шахтасына жұмысқа алынып, 1943 жылдан 1947 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін аббатханаға қосылды. 1955 жылы діни қызметке қабылданғаннан кейін ол ортағасырлық қолжазбаларды көшірумен айналысып, осы салада өзін таныстырды, цистерциандық әкелер және осыған ұқсас тақырыптар туралы көптеген кітаптар мен мақалалар жариялады. Бірнеше жыл бойы аббатхана кітапханашысы болды. Оның соңғы кітабы (2015) – Уильям Сент-Тьерри, Арнольд Бонневаль және Джеффри Оксердің «Вита прима Бернарди» еңбегінің аудармасы. Винсент Эли – мүсінші/ағаш кесуші/құмыра жасаушы. «Көкше дөңгелегіндегі монах: Чарнвуд цистерциан бұйымдарының тарихы» (Эдмунд Уорд, 1952) кітабының авторы. Лафбороу өнер мектебіндегі құмыра жасау курсын бітіргеннен кейін, ол монастырда пеш және басқа да жабдықтармен жабдықталған шеберхана ашып, ағылшын ортағасырлық дәстүрінің берік үлгілеріне негізделген бұйымдар жасауды бастады. Бұл жұмыс Германияда туған қауым мүшесі Мартин Ховарттың басшылығымен аббатханада жалғасуда. Әке Винсенттің кейбір туындылары Ұлыбритания фестиваліндегі Оңтүстік жағалау көрмесінде көрсетілді. Голгофаның үстіндегі мүсіндерді және басқа да безендіру элементтерін жасауға да жауапты болды. Роберт Генри Смит (1807–1866) – жазушы. 1848 жылы аббатханаға қосылып, біраз уақыт бойы сол жердегі реформаторлық мектептің басшысы болды. Екі кітаптың авторы және төрт кітаптың аудармашысы, соның ішінде Джон Климактың «The Holy Ladder of Perfection» (1858) кітабының алғашқы ағылшын тіліне аудармасы (шамамен 500 беттен тұрады). Әке Роберт сондай-ақ «Цистерциандық орденнің қысқаша тарихы» (1852) кітабының авторы, ол аббатхананың алғашқы дамуы туралы мәлімет береді. Эрик Варден (13 мамыр 1974 жылы туған) – норвегиялық католик рухани жазушысы және 2019 жылдың 1 қазанынан бастап Тронхейм Рим католиктік аумақтық прелатурасының епископы. 2015 жылдың 16 сәуірінде Әке Эрик Варден тағы бір сайлаудан кейін Сент-Бернард аббатханасының он бірінші абаты болды, сонымен қатар Ұлыбритания немесе Ирландиядан тыс жерде туған алғашқы абат атанды. Ол христиандық руханилық және монахтық саласындағы кітаптар мен мақалалардың авторы. Ол сонымен қатар музыкант және доктор Мэри Берридің жетекшілігімен Грегориан әнін оқыды, кейіннен Стэнбрук аббаттығының Дам Маргарет Труранмен бірге Ән форумын құрды. Сент-Бернард тауының кейбір монахтары ұзақ өмір сүруімен және қауымға ұзақ жылдар бойы қызмет етуімен белгілі болды. Әке Питер Лог (1913–2010) 96 жасында қайтыс болған кезде аббатханадағы ең егде монах болған, ол 75 жылдан бері монах болған. Бұл рекордты Габриэль Маноуг (1914–2013) 2013 жылдың 6 шілдесінде 99 жасында, аббатханада 74 жыл қызмет еткеннен кейін бұзып тастады.

A number of monks at Mount St Bernard Abbey have attained a measure of celebrity beyond the sphere of their cloister. Other than Blessed Cyprian Tansi or those who became abbots or superiors, they are summarized here. Anselm Baker (1834 1885) Heraldic artist. Joined the abbey in 1857. About two thirds of the coats of arms in Foster's Peerage were drawn by him and are signed 'F. A.' (Frater Anselm). He also executed mural paintings in the chapel of Atherstone Priory; in St Winifred's, Shepshed; in the Temple in Garendon Park, and in the Lady and Infirmary chapels at St Bernard's. Buried in the abbey graveyard. Henry Augustine Collins (1827 1919) Hymnist. Ordained an Anglican priest in 1853, Henry Collins converted to the Catholic Church and joined Mount St Bernard Abbey in 1861, where he became known as Father Austin. He composed a number of well known hymns, among them 'Jesus, my Lord, my God, my all'. Buried in the abbey graveyard. Hilary Costello (1926 2018) Writer. Born in London. During World War II, Father Hilary was conscripted into the coal mines as a 'Bevin Boy', where he worked from 1943 until 1947, when he joined the abbey. After he was ordained in 1955, he began to work on the transcription of medieval manuscripts and distinguished himself in this field, producing numerous books and articles about the Cistercian Fathers and similar subjects. Was for some years the abbey's bookbinder. His last book (2015) was a translation of the Vita prima Bernardi by William of St Thierry, Arnold of Bonneval, and Geoffrey of Auxerre. Vincent Eley Sculptor/Woodcarver/Potter. Author of A Monk at the Potter's Wheel: The Story of Charnwood Cistercian Ware (Edmund Ward, 1952). After attending a course in pottery at Loughborough School of Art, he established a workshop complete with kiln and other appliances at the monastery and began to produce wares modelled chiefly on the sturdy designs of the English medieval tradition. This is continued at the abbey under the direction of Brother Martin Howarth, a German born member of the community. Some of Father Vincent's work was displayed in the South Bank exhibition at the Festival of Britain. Also responsible for sculpting the statues which surmount the Calvary, and other features. Robert Henry Smith (1807 1866) Writer. Entered the abbey in 1848 and for some time was Superior of the reformatory school there. Was the author of two books and translator of four others, including the first English translation of John Climacus' The Holy Ladder of Perfection (1858), which runs to nearly 500 pages. Father Robert also wrote, A Concise History of the Cistercian Order (1852), which gives an insight into the early development of the abbey. Erik Varden, (born 13 May 1974) is a Norwegian Roman Catholic spiritual writer and Bishop Prelate of the Roman Catholic Territorial Prelature of Trondheim since 1 October 2019. On 16 April 2015, Father Erik Varden became the eleventh Abbot of Mount St Bernard Abbey, following a further election, also becoming the first abbot to have been born outside Britain or Ireland to lead this abbey. He also is an author of books and articles in the field of Christian spirituality and monasticism. He is also a musician and studied Gregorian Chant under Dr. Mary Berry, later co founding the Chant Forum with Dame Margaret Truran of Stanbrook Abbey. Some monks of Mount St Bernard have become known for their longevity and length of service to the community. Father Peter Logue (1913 2010) was reported to have been the oldest monk ever to have been at the abbey when he died at the age of 96, having been a monk there for 75 years. This record has since been surpassed by Brother Gabriel Manogue (1914 2013), who died on 6 July 2013 aged 99 years, after 74 years at the abbey.

Қазіргі күн

Монахтар күн сайын сағат 3:15-те тұрып, кешкі сағат 8:00-де ұйықтайды. ХХ ғасырдың соңына дейін монахтар ұзын жатақханаларда ұйықтаса, қазір әрқайсысының жеке ұясы бар, бұл оларға үлкен жекебастық пен жеке дұға жасауға мүмкіндік береді. Бұл аббатхананың негізгі кіріс көзін жойды, сондықтан монахтар Еуропадағы басқа монастырлардың дәстүріне сәйкес, балама ретінде сыра қайнатуды бастады. Көптеген мәліметтерде XIX ғасырда Маунт-Сент-Бернард монахтары сыра қайнатқандығы айтылады, олардың ең ертесі 1847 жылға дейін барады, онда монахтар «тазалық пен сапалы» сыра өндіргені хабарланған. Траппист орденінің дәстүріне сай, монахтар вегетариандық диетамен өмір сүреді. 1955 жылы Харли-стриттегі доктор Дуглас Латто жазғандай, Маунт-Сент-Бернард монахтары «керемет денсаулыққа» және ұзақ өмірге ие болған. Латтоның сөзіне қарағанда, монастырь өмірі стресті азайту арқасында денсаулыққа пайдалы болғанымен, діни қауымдастықтардың денсаулығы тамақтануларына байланысты айтарлықтай ерекшеленеді. Осыны дәлелдеу үшін ол Сайлдың зерттеуін келтірді, ол 100 картузиан, цистерциан және кармелит монахтарының (барлығы ет жемейтіндер) қан қысымын өлшеген, ол бендиктин монахтарынан (ет жеушілер) айтарлықтай төмен болды. Маунт-Сент-Бернардта қайтыс болған монахтар монастырьдің ортақ табынына қойылады. Табут жобалау рәсімі үшін шығарылып, содан кейін аббатхананың шатырына қайтарылады. Трапписттердің жерлеу рәсіміне сәйкес, монахтар табутсыз жерленеді. Капюшон бетке бүктеліп, дене жерге түсіріледі, онда ол соңғы құрмет көрсету үшін ұйымдастырылатын медбикеге тапсырылады. Әббат денеге алғашқы жұмсақ топырақты салады, содан кейін бауырлары қабірді дене аяқтарына топырақ салғанда толтырады, біртіндеп денені жабады, содан кейін барлығы кері шегінеді. Аббатханадағы өмір 2012 жылы Ричард Докинстің «Жыныс, өлім және өмір мағынасы» телебағдарламасында қысқаша көрсетілді. 2019 жылы Аббатхана Лестерлік режиссер Ник Хамердің «Қала сыртында» атты толық метражды деректі фильмінің тақырыбы болды. Деректі фильм үш жыл бойы түсірілді, Хамерге монастырьға беспрецеденттік қол жеткізілді, соның ішінде бір апта монахтармен бірге өмір сүріп, олардың күнделікті бақылауларын қадағалау мүмкіндігі болды. (2020 жылы түсірілген) Деректі фильм 2021 жылдың наурыз айында BBC Four арнасында «Бауырластық: Монахтардың ішкі өмірі» деген атаумен көрсетілді. 2022 жылдың 13 наурызында Кейт Боттли ұсынған BBC-дің «Мақтау әндері» бағдарламасында Аббатхана көрсетілді. Маунт-Сент-Бернард аббаттығы Англия шіркеуінде ресми танылған, үйленген және үйленбеген ерлерден құралған, шашыраңқы және қапақталмаған Англикан цистерциандарымен экуменикалық байланыс сақтайды. 2005 жылғы BBC мақаласына сәйкес, монастырьда 35 бауырластан тұратын толық квота болды және жыл сайын монастырьға қосылуға шамамен 50 өтініш келіп түседі. Жыл сайын монастырьда 5000-ға жуық қонақ тұратыны хабарланды. Қонақтар бес күнге дейін тұра алады және ешқандай төлем алынбайды, бірақ аббатхана келушілердің қонақ үйін ұстауға үлес қосуын ұсынады. Ресми веб-сайтынан басқа, қауымдастық Facebook-те де бар, ол 2022 жылдың маусым айына қарай 10 000-нан астам ізбасар жинады.

The monks get up at 3:15 am every day and go to bed at 8:00 pm. Until the late twentieth century, the monks slept in long dormitories, but now have their own cells, enabling greater solitude and individual prayer. This deprived the abbey of its principal source of revenue and the monks established a brewery as an alternative enterprise, in line with the tradition of other monasteries in Europe. There are accounts which indicate that beer was brewed by the monks of Mount St Bernard in the nineteenth century, the earliest of these from 1847, when it was reported that the monks here produced a beer "of purity and excellence". In keeping with the tradition of the Trappist Order, the monks live on a vegetarian diet. Writing in 1955, Dr Douglas Latto of Harley Street suggested that the monks of Mount St Bernard enjoyed "excellent health" and longevity as a result. Latto wrote that whilst a monastic lifestyle was likely to be beneficial to health due to reduced levels of stress, religious communities differed markedly in health depending on their diet. To support this, he cited a study by Saile, who took the blood pressure of 100 Carthusian, Cistercian and Carmelite monks, all meat abstainers and found it considerably lower than a similar number of Benedictine monks meat eaters. Any monk that dies at Mount St Bernard will end up in the monastery's communal coffin. The coffin comes out for funerals and is then returned to the abbey's attic. In accordance with Trappist burial rites, monks are buried without a coffin. The hood of the cowl is folded over the face and the body is lowered into the ground where it is received into the arms of an infirmarian, who arranges it in a final loving service. The abbot places the first shovelful of earth on the body, after which his brothers fill the grave by shoveling earth onto the body's feet, letting it gradually encompass the body, after which all withdraw. Life at the Abbey was briefly shown in Richard Dawkins' 2012 television programme Sex, Death and the Meaning of Life. In 2019, the Abbey was the subject of a full length documentary by Leicester filmmaker, Nick Hamer, entitled Outside the City. The documentary was put together over a three year period and Hamer was given unprecedented access to the monastery, which included a week living alongside the monks, following their daily observations. The documentary (with a 2020 date) was shown on BBC Four in March 2021 under the title Brotherhood: the Inner Life of Monks. On 13 March 2022, the Abbey was featured in a BBC Songs of Praise episode, presented by Kate Bottley. Mount St Bernard Abbey maintains an ecumenical link with the Anglican Cistercians, a dispersed and uncloistered order of single, celibate and married men that is officially recognized within the Church of England. According to a BBC article of 2005, the monastery had a full quota of 35 brothers, with approximately 50 applications to join the monastery every year. It was noted that in the region of 5000 guests stayed at the monastery annually. Guests can stay up to five days and there is no charge, although the abbey encourages visitors to make a contribution toward the running of the guest house. In addition to its official website, the community maintains a presence at Facebook, which as of June 2022 has attracted more than 10,000 followers.

Дүниежүзілік зират

Монастырьдің зайырлы зиратында аббатхананың негізін қалаушының ұлы Эверард Алойсиус Лизл Филлипстің (1835–57) есіне арналған екі тақташа табылады. Бастапқы құмтастан жасалған тақташа қатты тозып, көбінесе оқылмайтын болғандықтан, Герард де Лизльдің (басқа бір ұрпағы) бастамасымен оның астына жазуды сақтап қалу үшін көбірек заманауи ауыстыру орнатылды. Онда ол "Үнділік көтерілісі кезінде Делидегі Су бекінісін шабуылдағанда батыл ерлік көрсеткен" және үш күннен кейін 14 қыркүйек 1857 жылы қаза тапқандығы, сондай-ақ қайтыс болғаннан кейін Виктория кресімен марапатталғандығы жазылған. Вице-адмирал Роберт Холл, CB, үшінші теңіз лорды және Қырым соғысының қатысушысы 1882 жылы осы жерге жерленген. Адмиралтействомен байланысты тағы бір мысал – 1885 жылы қайтыс болған Шарлотта Уайтманға орнатылған ескерткіш, оған "Солтүстік Килворттың адмиралы және Мария Добсонның екінші қызы" деп жазылған. Бенгалияның бұрынғы бас адвокаты Джеймс Тисдалл Вудрофф 1908 жылы осында жерленген. Музыкант және Rising High Records негізін қалаушы Каспар Паунд (1970–2004) өзінің әкесі Пелхам Пенденнис Паундпен (1922–1999) бірге осы жерге жерленді. Ол BBC World Service үшін "What The Papers Say" бағдарламасын жазған News of the World газетінің бұрынғы редакторы және лейборист саяхатшысы Стивен Паундтың әкесі болды. Олардың қарапайым ескерткішінде "Жоғарыға көтерілу" деген эпитафия жазылған. Аудандағы әртүрлі католик отбасыларына арналған ескерткіштер бар, соның ішінде Гарендон паркі мен Грацедьеу сарайының Де Лислилері және Нормантон залының Уорсли Уорсвиктер, граф Шилтон. Де Лильдің қабір тастарының арасында 1921 жылы қайтыс болған Бернард КМП де Лизльдің қабірі бар, оған "Көптеген опералар мен музыкалық шығармалардың авторы" деп жазылған.

Э. В. Пугин

Сондай-ақ, Кадеман орманында ғибадатханадан шамамен бір төрттен бір миль қашықтықта бір үйінді бар, оның үстінде де Лиль тапсырған басқа жол жиегінің іргетастары әлі де көрініп тұр, ол 1863 және 1864 жылдар аралығында салынған. Бұл De Lisle ұлы Everard Aloysius Lisle Phillipps VC-ге арналған ескерткіш ретінде салынған, сегіз жүз елу фут биіктіктегі мұнара, және жергілікті тұрғындар оны "Ескерткіш" деп атаған. Айналасындағы орман "Ескерткіш орман" деп аталды. Мұнараны Эдвард Уэлби Пьюгин жобалаған, ол ортағасырлық стильде, 1857 жылғы Үндістан көтерілісі кезінде Марш Филлипс қаза тапқан Делидегі Су бекінісін еске салады. Мұнара кейіннен бұзылыпты. Е. В. Пугин, А. В. Н. Пугиннің үлкен ұлы, 1860 жылы Капитул үйін қайта құруға жауапты болды. Сегізбұрышты, конустық шатыры бар бұл үй, А. В. Н. Пугиннің бастапқы нұсқасынан гөрі үлкенірек. Капитул үйінде аббатхананың ең бағалы өнер туындыларының бірі – XV ғасырдың басындағы фламандтық, адам өлшеміндегі ағаштан жасалған Құдай ана бейнесі сақталған. Ол бір шаруа үйінің еден тақталарының астынан табылған және бастапқыда Глостерширдегі Хайлс аббаттығында болған деп есептеледі. Чарнвудтағы Оукстің қиылысқан жолдарына жақын орналасқан бұл үйдің әсем плиткалы шатыры және кестеленген тас есік пен терезе жиектері бар, бұл ерекшеліктер оның Э. В. Пьюгин жобалағанын көрсетеді. Бас жолға қараған қабырғасында кішкентай нишада киелі Филипп Неридің кішкентай мүсіні орналасқан.

Сүт

2018 жылдың маусым айында аббатхананың монахтары Ұлыбританияда тұңғыш рет траппистік сыра қайнатты. Абатхана орналасқан жерінің атымен аталған "Тинт-Медоу" (7,4% ABV) сырасы, келушілерге қолжетімді және жалпы сауда орындары арқылы сатылады. 2019 жылдың шілдесінде Аббатхана шамамен 30 000 бөтелке "Тинт-Медоу" сырасын өндіргені және сұранысты қанағаттандыруда қиындықтарға тап болғаны хабарланды. Бұл сыраның Бельгия және Нидерландыда ерекше танымал болғаны айтылды. Дегенмен, сыра қайнату монастырь жұмысы мен өмір салтынан кейінгі орында болуы тиіс болғандықтан, мұндай сұраныстың толық қанағаттандырылуы күмәнді.

Түзету мектебі

1856 жылы Санкт-Бернард тауында католик дініндегі тәртіпсіз ұлдарға арналған түзеу мектебі ашылды және ол Райлтон салған (қазір бұзылған) алғашқы монастырда орналастырылды. Бұл жергілікті жерде көбінесе «Колония» немесе «Жаман жігіттер үйі» деп аталатын Сент-Мэри шаруашылық колониясы еді. Алғашқы жылы көтеріліс болды, ал 1864 жылы қарақшылық оқиғасы болды. 1870 жылы бір ұл қайтыс болды. 1875 жылы тағы да көтеріліс болды, нәтижесінде 200 ұлдың 60-ы қашып кетті. Үш жылдан кейін тағы бір көтеріліс болды, қашқындар болды және бір офицер пышақталды. 1881 жылы мектеп жабылды, бірақ 1884-1885 жылдары Мерсиде тоқтаған HMS Clarence кемесі өртенген кезде, ұлдарды уақытша орналастыру үшін қайта ашылды. Барлық қызмет ету кезеңінде мекемеге барлығы 1642 ұл қабылданды деп есептелді. Түзеу ғимаратының іздері жойылды, бірақ Colony Reservoir, шағын тау көлі, Charnwood Lodge Nature Reserve (SK464152) аумағында сақталған. Атауынан көрініп тұрғандай, бұл көл түзеу мектебіне немесе «колонияға» су жеткізу үшін пайдаланылды және оны тұтқындар қазған делінеді. Түзеу мектебінің зираты үлкен ағаш крестпен белгіленген, онда қырық екі адам – ұлдар немесе мектеп қызметкерлері жерленген.

Қыз монастырлары

1963 жылы Маунт-Сен-Бернард аббаттығы Африкада өз негізін салуға қол жеткізді: Камерунның Солтүстік-Батыс аймағындағы Баменданың Біздің Анамыз монастыры, қазір тәуелсіз және дамып келе жатқан аббаттық, оның қауымы негізінен африкалық монахтардан құралған. Баменда аббаттығының өзі жақында Нигерияның Нсугбе қаласында Періштелер Анасы монастырына негіз салды.

Монос қоры

Монос қоры аббатханадан шамалы ғана қашықтықта, Чарнвуд орманы тасынан салынған үлкен викториандық үйде орналасқан. Монос қоры «қауымдастық және білім беру арқылы шіркеудегі, оның барлық түрлілігіндегі және жалпы қоғамдағы монахтық рухты дамытуға ұмтылатын христиан ұйымы» деп сипатталады. Он тоғызыншы және жиырмасыншы ғасырдың басында бұл үй «Чарнвуд мұнарасы» деп белгілі болды және жергілікті католиктерге жомарт көмек көрсеткен миссис Эмма Фрэнсис Хейдоктың үйі болды. Хейдок ханым Ворсли Ворсвик әулетінен шыққан және 1929 жылы аббатхананың әлемдік зиратына жерленді. Жақында ғана бұл үй «Белфри» аталған қоғамдық мейрамхана ретінде және «Абби Грандж» тұрғын үйі ретінде жалға берілді. Кейіннен Монос қоры үйге «Мерсиан орталығы» деген атау берді, ал ғимаратта St Joseph шайханасы орналасқан, ол аптаның алты күні жұртшылыққа ашық.