Бенедиктин ордені – католик шіркеуінің ежелгі, көне монастырьдық ордені. 529 ж. құрылған, Бенедикт Нурсийскийдің ережелеріне негізделген. Қара монахтар деп те аталады.
Catholic monastic order
monastic order of the Catholic Church
Бенедиктиндер, ресми түрде Әйіргі Святой Бенедикт ордені (Ordo Sancti Benedicti, қысқартылып OSB), – Католик шіркеуінің ерлер мен әйелдер үшін негізінен тағайындалған діни монахтар ордені, олар Әйіргі Святой Бенедикт ережесін ұстанады. Ер адам діни қызметкерлер кейде қара монахтар деп те аталады, бұл олардың діни киімдерінің түсіне байланысты, ал басқа бенедиктиндер сияқты ақ киетін оливетандықтармен салыстырылады. Олар 529 жылы Нурсиялық Бенедикт, VI ғасыр итальяндық монах, өз ережесін жасау арқылы бенедиктиндер монахтығының негізін қалады. Бенедикттің қарындасы Сколастика, мүмкін оның егіз туысы, ерте жасынан дінге келіп, бірақ оқшау өмір сүруді таңдады. Олар өмірінің соңына дейін жақын қарым-қатынаста болды. Орден деп аталғанына қарамастан, Бенедиктиндер біртұтас иерархияда жұмыс істемейді, керісінше, автономды монастырлар мен монастырлардың жиынтығы ретінде ұйымдастырылған, олардың кейбіреулері аббаттықтар деп белгіленеді. Орденді халықаралық деңгейде 1893 жылы орденнің ортақ мүдделерін білдіру үшін құрылған Бенедиктин конфедерациясы ұсынады. Оларда жалпы билігі бар жоғары тұрған генералы немесе ана үйі жоқ, бірақ Ватикан мен әлемге өкілдік ету үшін аббат-примат сайланады. Бенедиктиндер монастырында әйелдерге қарындас есімдерінің орнына "Дэма" атағы беріледі.
The Benedictines, officially the Order of Saint Benedict (Ordo Sancti Benedicti, abbreviated as OSB), are a mainly contemplative monastic religious order of the Catholic Church for men and for women who follow the Rule of Saint Benedict. The male religious are also sometimes called the Black Monks, in reference to the colour of their religious habits, in contrast to other Benedictine orders such as the Olivetans, who wear white. They were founded in 529 by Benedict of Nursia, a 6th century Italian monk who laid the foundations of Benedictine monasticism through the formulation of his Rule. Benedict's sister, Scholastica, possibly his twin, also became a religious from an early age, but chose to live as a hermit. They retained a close relationship until her death. Despite being called an order, the Benedictines do not operate under a single hierarchy but are instead organized as a collection of autonomous monasteries and convents, some known as abbeys. The order is represented internationally by the Benedictine Confederation, an organization set up in 1893 to represent the order's shared interests. They do not have a superior general or motherhouse with universal jurisdiction but elect an Abbot Primate to represent themselves to the Vatican and to the world. Benedictine nuns are given the title Dame in preference to Sister.
Тарихи дамуы
529 жылы Нурсиялық Бенедикт құрған Италиядағы Субиакодағы монастырь, ол құрған оннан астам монастырдың біріншісі болды. Кейіннен ол Монте-Кассино аббаттығын құрды. Алайда, оның тәртіп құруға ниеттенгеніне ешқандай дәлел жоқ, ал Әйгілі Бенедикт ережесі әр қауымның тәуелсіздігін қарастырады. Монте-Кассиноны шамамен 580 жылы ломбардтар шапқанда монахтар Римге қашып кетті, және бұл оқиға бенедиктин монахтығы туралы білімнің таралуына ықпал еткен маңызды фактор болды деп есептеледі. Бенедикт ережесінің көшірмелері сақталды; 594 жылы Рим папасы I Григорий оны жақсы бағалады. Бұл ереже кейіннен Оңтүстік Галлиядағы кейбір монастырларда абаттар қолданған басқа ережелермен бірге қолданылды. Турский Григорий айтуынша, VI ғасырда Айнай аббаттығында монахтар «Василий, Кассиан, Цезарий және басқа әулиелердің ережелерін ұстанды, сондай-ақ уақыт пен орынға қарай қолайлы деп тапқан нәрсені қабылдап, пайдаланды», және бенедиктин ережесі оларға жеткенде де осындай еркіндікке ие болды деп болжауға болады. Галлия мен Швейцарияда ол біртіндеп Колумбан және басқалар енгізген қатаң ирланд немесе кельт ережесін толықтырды. Көптеген монастырларда ол бұрынғы кодекстерді толығымен ығыстырды. Монастырь скрипториялары IX-XII ғасырларда гүлденді. Киелі кітаптар әрбір монастырь скрипториясының ортасында болды. Әдетте, жазу өнерінде шеберлік танытқан монахтар осы жұмысты басты, тіпті жалғыз белсенді қызметіне айналдырды. IX немесе X ғасырдың анонимді авторы бір күні шамамен алты сағат жұмыс істеуді жазушының әдеттегі міндеті деп сипаттады, бұл орта ғасыр монахының күніндегі белсенді жұмысқа жұмсалатын уақыттың көп бөлігін құрады. Орта ғасырларда монастырларды көбінесе ақсүйектер құрды. 910 жылы Клуни аббаттығын Аквитания герцогы I Вильгельм құрды. Аббаттық Әйгілі Бенедикт ережесін қатаң сақтауымен танымал болды. Клуни аббаты тағайындалған приораттар арқылы барлық еншік үйлердің басшысы болды. 1098 жылы цистерциандар бенедиктиндерден бөлінді; оларды көбінесе «ақ монахтар» деп атайды. Бенедиктин монахтығының үстемдігі XII ғасырдың соңына қарай төмендеді, сол кезде кедей францискандықтар мен көшпелі доминикандықтар пайда болды.
The monastery at Subiaco in Italy, established by Benedict of Nursia 529, was the first of the dozen monasteries he founded. He later founded the Abbey of Monte Cassino. There is no evidence, however, that he intended to found an order and the Rule of Saint Benedict presupposes the autonomy of each community. When Monte Cassino was sacked by the Lombards about the year 580, the monks fled to Rome, and it seems probable that this constituted an important factor in the diffusion of a knowledge of Benedictine monasticism. Copies of Benedict's Rule survived; around 594 Pope Gregory I spoke favorably of it. The rule is subsequently found in some monasteries in southern Gaul along with other rules used by abbots. Gregory of Tours says that at Ainay Abbey, in the sixth century, the monks "followed the rules of Basil, Cassian, Caesarius, and other fathers, taking and using whatever seemed proper to the conditions of time and place", and doubtless the same liberty was taken with the Benedictine Rule when it reached them. In Gaul and Switzerland, it gradually supplemented the much stricter Irish or Celtic Rule introduced by Columbanus and others. In many monasteries it eventually entirely displaced the earlier codes. Monastic scriptoria flourished from the ninth through the twelfth centuries. Sacred Scripture was always at the heart of every monastic scriptorium. As a general rule those of the monks who possessed skill as writers made this their chief, if not their sole active work. An anonymous writer of the ninth or tenth century speaks of six hours a day as the usual task of a scribe, which would absorb almost all the time available for active work in the day of a medieval monk. In the Middle Ages monasteries were often founded by the nobility. Cluny Abbey was founded by William I, Duke of Aquitaine in 910. The abbey was noted for its strict adherence to the Rule of Saint Benedict. The abbot of Cluny was the superior of all the daughter houses, through appointed priors. The Cistercians branched off from the Benedictines in 1098; they are often called the "White monks". The dominance of the Benedictine monastic way of life began to decline towards the end of the twelfth century, which saw the rise of the mendicant Franciscans and nomadic Dominicans.
Австрия - Германия
Баден-Вюртембергтің Қара Ормандағы Сент-Блез аббаттығы Х ғасырдың соңында құрылған деп саналады. 1070 және 1073 жылдар аралығында Сент-Блез бен Италиядағы Фруттуария Клюний аббаттығы арасында байланыс болған сияқты, нәтижесінде Сент-Блез Фруттуария реформаларын қабылдады. Императрица Агнес Фруттуарияның меценаты болды және 1065 жылы Римге көшуден бұрын онда зейнетке шықты. Императрица Фруттуарияның бенедиктин салт-дәстүрлерін, Клюнидегідей, Баден-Вюртембергтегі Сент-Блез аббаттығына енгізуде маңызды рөл атқарды. Сент-Блазиен тарапынан реформаланған немесе монастырь ретінде құрылған басқа да орындар: Мури аббаттығы (1082), Оксенхаузен аббаттығы (1093), Геттвейг аббаттығы (1094), Штайн-ам-Райн аббаттығы (1123 жылға дейін) және Прум аббаттығы (1132). Ол сонымен қатар Альпирбах (1099), Эттенхайммюнстер (1124) және Сульцбург (шамамен 1125), Вайтенау (қазіргі Штайненнің құрамында, шамамен 1100), Бюргель (1130 жылға дейін) және Зитценкирх (шамамен 1130) аббаттықтарына да елеулі әсер етті.
Saint Blaise Abbey in the Black Forest of Baden Württemberg is believed to have been founded around the latter part of the tenth century. Between 1070 and 1073 there seem to have been contacts between St. Blaise and the Cluniac Abbey of Fruttuaria in Italy, which led to St. Blaise following the Fruttuarian reforms. The Empress Agnes was a patron of Fruttuaria, and retired there in 1065 before moving to Rome. The Empress was instrumental in introducing Fruttuaria's Benedictine customs, as practiced at Cluny, to Saint Blaise Abbey in Baden Württemberg. Other houses either reformed by, or founded as priories of, St. Blasien were Muri Abbey (1082), Ochsenhausen Abbey (1093), Göttweig Abbey (1094), Stein am Rhein Abbey (before 1123) and Prüm Abbey (1132). It also had significant influence on the abbeys of Alpirsbach (1099), Ettenheimmünster (1124) and Sulzburg (c. 1125), and the priories of Weitenau (now part of Steinen, c. 1100), Bürgel (before 1130) and Sitzenkirch (c. 1130).
Франция
Флери аббаттығы 640 жыл шамасында Лоирде, Сент-Бенуа-сюр-Лоир қаласында негізделген. Бұл Батыс Еуропадағы ең танымал бенедиктиндік монастырлардың бірі және қасиетті Бенедикттің қасиетті деректері сақталған. Көптеген бенедиктиндік аббаттар сияқты, ол да өзен жағасында орналасқан, бұл жерде Луар өзені жатыр. Эней аббаттығы – Лион түбегіндегі тоғызыншы ғасырдағы негіз. XII ғасырда қазіргі орнында романдық стильдегі монастырь болған, кейіннен қайта жаңартылған. XVII ғасырда әйелдерге арналған бірнеше бенедиктиндік негіздер құрылды, олардың кейбіреулері кедейлерді қанаудан құтқару үшін, ал кейбіреулері Екатерина де Бар (1614–1698) құрғандай, Ықыласпен Әулие Ғұрыпты орындауға арналған. 1688 жылы Мехтильда де Бар Польша королевасы Мария Казимира Луиза де Ла Гранж д'Аркьенге Варшавада бенедиктиндік негіз құруға көмектесті. Аббаттар Франция революциясы кезінде Католик шіркеуінің жойылған мекемелерінің қатарында болды. Монастырлар мен шіркеулер Бурбон қайта орнату кезінде 19 ғасырда қайта құрылды. Кейіннен, сол ғасырдың соңында, Үшінші Француз Республикасы кезінде діни білім беруге тыйым салатын заңдар қабылданды. Бастапқы ниет – зайырлы мектептерге рұқсат беру еді. Осылайша, 1880 және 1882 жылдары бенедиктиндік монахтар іс жүзінде елден қуылды, бірақ бұл 1901 жылға дейін толыққан толық аяқталмады. 1898 жылы Мари Адель Гарнье, діни қызметкер ретінде, Мария де Сент-Пьер, Париждің Монмартр (Шейіт тауында) бенедиктиндік үйін құрды. Алайда, 1901 жылы қабылданған Вальдек Руссоның қауымдастықтар туралы заңы Франциядан кетуге мәжбүр болған діни ұйымдарға қатаң шектеулер қойды. Гарнье және оның қауымы жаза орындалған тағы бір жерге көшірілді, бұл жолы ол Лондонға, Тиберн ағашының жанындағы жерге орналасты, онда Англия реформациясы кезінде 105 католик шейіті – оның ішінде Әулие Оливер Планкетт және Әулие Эдмунд Кампион өлімге кесілген. Мәрмәр Аркадан бір тас лақтыру қашықтықта орналасқан Тиберн монастыры қазіргі таңда қауымның бас үйі болып табылады.
Fleury Abbey in Saint Benoît sur Loire, Loiret was founded in about 640. It is one of the most celebrated Benedictine monasteries of Western Europe, and possesses the relics of St. Benedict. Like many Benedictine abbeys it was located on the banks of a river, here the Loire. Ainey Abbey is a ninth century foundation on the Lyon peninsula. In the twelfth century on the current site there was a romanesque monastery, subsequently rebuilt. The seventeenth century saw a number of Benedictine foundations for women, some dedicated to the indigent to save them from a life of exploitation, others dedicated to the Perpetual Adoration of the Blessed Sacrament such as the one established by Catherine de Bar (1614–1698). In 1688 Dame Mechtilde de Bar assisted Marie Casimire Louise de La Grange d'Arquien, queen consort of Poland, to establish a Benedictine foundation in Warsaw. Abbeys were among the institutions of the Catholic Church swept away during the French Revolution. Monasteries and convents were again allowed to form in the 19th century under the Bourbon Restoration. Later that century, under the Third French Republic, laws were enacted preventing religious teaching. The original intent was to allow secular schools. Thus in 1880 and 1882, Benedictine teaching monks were effectively exiled; this was not completed until 1901. In 1898 Marie Adèle Garnier, in religion, Mother Marie de Saint Pierre, founded in Montmartre (Mount of the Martyr), Paris a Benedictine house. However, the Waldeck Rousseau's Law of Associations, passed in 1901, placed severe restrictions on religious bodies which were obliged to leave France. Garnier and her community relocated to another place associated with executions, this time it was in London, near the site of Tyburn tree where 105 Catholic martyrs—including Saint Oliver Plunkett and Saint Edmund Campion had been executed during the English Reformation. A stone's throw from Marble Arch, the Tyburn Convent is now the Mother House of the Congregation.
Польша - Литва
Бенедиктиндердің Польша Корольдігіне 11 ғасырда келгені есептеледі. Ең ерте негізделгендердің бірі – Висла өзенінің тілгісіндегі Тюньец аббаттығы. Тюньец монахтары Киелі кітапты поляк тіліне аударуға жетекшілік етті. Краковтың ескі қаласында, Бискуповта, Лубиньде басқа да сақталған бенедиктин үйлерін кездестіруге болады. Ескі негіздер Могилно, Тремешно, Ленчица, Лыса-Гора және Опактовода орналасқан. Орта ғасырларда Висла өзенінің жағасындағы Плоцк қаласында өркендеген монастырь болды, ол жергілікті экономикада маңызды рөл атқарды. 18 ғасырда әйелдерге арналған бенедиктин монастырьлары ашылды, әсіресе Варшаваның Жаңа қаласында. 15 ғасырлық бенедиктин негізін Шығыс Литвадағы Сениежи Тракай ауылында табуға болады.
Benedictines are thought to have arrived in the Kingdom of Poland in the 11th century. One of the earliest foundations is Tyniec Abbey on a promontory by the Vistula river. The Tyniec monks led the translation of the Bible into Polish vernacular. Other surviving Benedictine houses can be found in Kraków Old Town, Biskupów, Lubiń. Older foundations are in Mogilno, Trzemeszno, Łęczyca, Łysa Góra and in Opactwo, among others. In the Middle Ages the city of Płock, also on the Vistula, had a successful monastery, which played a significant role in the local economy. In the 18th century benedictine convents were opened for women, notably in Warsaw's New Town. A 15th century Benedictine foundation can be found in Senieji Trakai, a village in Eastern Lithuania.
Швейцария
Клостер Рейню – Швейцарияның Цюрих кантонындағы Рейню қаласында орналасқан бенедиктиндік монастырь, шамамен 778 жылы негізі салынған. 1120 жылы "Періштелер Анасы" аббаттығы құрылды.
Kloster Rheinau was a Benedictine monastery in Rheinau in the Canton of Zürich, Switzerland, founded in about 778. The abbey of Our Lady of the Angels was founded in 1120.
Ұлыбритания
Ағылшын бенедиктин конгрегациясы – он тоғыз бенедиктин конгрегациясының ең көнесі. Уилфрид, Бенедикт Бископ және Дунстанның ықпалымен бенедиктин ережесі жылдам тарады, ал Солтүстікте ол Ионадан келген келт миссионерлері құрған көптеген монастырларда қабылданды. Англияның көптеген епископтық орындары бенедиктиндермен құрылып, басқарылды, ал ескі соборлардың тоғызына жуығы оларға қосылған приораттардың қара монахтарымен қызмет етті. Англия реформациясы кезінде барлық монастырлар таратылып, жерлері Корольдікке тәркіленді, ал монастырлық өмірді жалғастыруды қалағандар континентке қашуға мәжбүр болды. 19 ғасырда осы конгрегациялардың ағылшын мүшелері Англияға оралуға мүмкіндік алды. Сент-Милдред приоры, Танет аралы, Кент, 1027 жылы Кенттің алғашқы христиан королінің қызы 670 жылы құрған аббат орнында салынды. Қазіргі уақытта приорыда бенедиктин монах әйелдер қауымы тұрады. Ең танымал ағылшын аббаттарының бесеуі – Даунсайдтегі Ұлы Григорий базиликасы, көбінесе Даунсайд аббаты деп танылатын, Сент-Эдмунд, король және шейіт аббаты, көбінесе Верхний Вулхамптондағы Дуай аббаты, Рединг, Беркшир, Илингтегі Илинг аббаты, Батыс Лондон, және Уорт аббаты. Генрих VIII аң аулау резиденциясы ретінде пайдаланған Принкнаш аббаты, төрт жүз жылдан кейін, 1928 жылы бенедиктиндерге ресми түрде қайтарылды. Келесі бірнеше жыл ішінде Принкнаш паркі үй ретінде пайдаланылды, содан кейін орденге қайтарылды. Йоркширдегі Амплфорттың Сент-Лоуренс аббаты 1802 жылы құрылды. 1955 жылы Амплфорт Сент-Луисте (Миссури штаты) еншілес үйін құрды, ол 1973 жылы тәуелсіздік алып, 1989 жылы өз алдына Сент-Луис аббаты болды. 2015 жылғы мәліметтер бойынша, ағылшын конгрегациясы үш монах әйелдер аббатынан және он монахтар аббатынан тұрады. Конгрегация мүшелерін Англияда, Уэльсте, Америка Құрама Штаттарында, Перуде және Зимбабведе кездестіруге болады. Англияда Субиако Кассинес конгрегациясының үйлері де бар: Фарнборо, Принкнаш және Чилворт; Солесмес конгрегациясы, Уайт аралындағы Кварр және Сент-Сесилия, сондай-ақ, Бенедикт ережесін ұстанатын епархиялық монастырь: Гластонберидегі Біздің Ханым қауымы. Оксфорд қозғалысынан бастап, англикан және протестант шіркеулерінде бенедиктин монахтығы шағын дамыды. Англикан бенедиктин аббаттары Римдегі бенедиктин аббат приматының шақырылған қонақтары болып табылады, олар Сант-Ансельмода аббаттық жиналыстарға қатысады. 1168 жылы жергілікті бенедиктин монахтары балалар өлімін түсіндіру үшін Глостердің Гарольдқа қарсы антисемиттердің қанға қастық жаласын қолданды. Тарихшы Джо Хиллабидің сөзіне сүйенсек, Гарольдтың қанға қастық жаласы маңызды болды, өйткені Пасха мерекесіне жақын жерде болған түсіндірілмейтін баланың өлімі жергілікті христиан шіркеу қызметкерлерімен жергілікті еврейлермен байланысты болды: «Олар басқа жерлерде жылдам қабылданған үлгіні орнатты. Үш жыл ішінде Францияда алғашқы ритуалдық кісі өлтіру туралы айыптау жасалды».
The English Benedictine Congregation is the oldest of the nineteen Benedictine congregations. Through the influence of Wilfrid, Benedict Biscop, and Dunstan, the Benedictine Rule spread rapidly, and in the North it was adopted in most of the monasteries that had been founded by the Celtic missionaries from Iona. Many of the episcopal sees of England were founded and governed by the Benedictines, and no fewer than nine of the old cathedrals were served by the black monks of the priories attached to them. During the English Reformation, all monasteries were dissolved and their lands confiscated by the Crown, forcing those who wished to continue in the monastic life to flee into exile on the Continent. During the 19th century English members of these communities were able to return to England. St. Mildred's Priory, on the Isle of Thanet, Kent, was built in 1027 on the site of an abbey founded in 670 by the daughter of the first Christian King of Kent. Currently the priory is home to a community of Benedictine nuns. Five of the most notable English abbeys are the Basilica of St Gregory the Great at Downside, commonly known as Downside Abbey, The Abbey of St Edmund, King and Martyr commonly known as Douai Abbey in Upper Woolhampton, Reading, Berkshire, Ealing Abbey in Ealing, West London, and Worth Abbey. Prinknash Abbey, used by Henry VIII as a hunting lodge, was officially returned to the Benedictines four hundred years later, in 1928. During the next few years, so called Prinknash Park was used as a home until it was returned to the order. St. Lawrence's Abbey in Ampleforth, Yorkshire was founded in 1802. In 1955, Ampleforth set up a daughter house, a priory at St. Louis, Missouri which became independent in 1973 and became Saint Louis Abbey in its own right in 1989. As of 2015, the English Congregation consists of three abbeys of nuns and ten abbeys of monks. Members of the congregation are found in England, Wales, the United States of America, Peru and Zimbabwe. In England there are also houses of the Subiaco Cassinese Congregation: Farnborough, Prinknash, and Chilworth: the Solesmes Congregation, Quarr and St Cecilia's on the Isle of Wight, as well as a diocesan monastery following the Rule of Saint Benedict: The Community of Our Lady of Glastonbury. Since the Oxford Movement, there has also been a modest flourishing of Benedictine monasticism in the Anglican Church and Protestant Churches. Anglican Benedictine Abbots are invited guests of the Benedictine Abbot Primate in Rome at Abbatial gatherings at Sant'Anselmo. In 1168 local Benedictine monks instigated the anti semitic blood libel of Harold of Gloucester as a template for explaining child deaths. According to historian Joe Hillaby, the blood libel of Harold was crucially important because for the first time an unexplained child death occurring near the Easter festival was arbitrarily linked to Jews in the vicinity by local Christian churchmen: "they established a pattern quickly taken up elsewhere. Within three years the first ritual murder charge was made in France."
Англиядағы монастырь кітапханалары
Бенедикттің 48-ші ережесі бауырластарға кеңінен таралған және үнемі оқылатын "қасиетті оқуды" бұйырады. Орта ғасырларда монахтар оқудың үш негізгі түрін пайдаланған. Монахтар жеке уақытында, сондай-ақ қызметтер кезінде және тамақ ішерде оқыды. Ережеде аталған осы үш түрден басқа, монахтар емханада да оқыды. Монастырлар білім берудің гүлденген орталықтары болды, монахтар мен монахтар бенедиктиндік ережеге сәйкес оқуға және дұға етуге белсенді түрде ынталандырылды. 38-ші ережеде былай делінген: "Осы бауырластардың тамақтануы көбінесе оқумен бірге жүруі керек, және біреу дауыстап оқығанда олар үнсіз отырып жеуі және ішуі керек". Бенедикт монахтарына дүниелік мүліктерге ие болуға рұқсат етілмегендіктен, қасиетті мәтіндерді монахтар кітапханаларында сақтап, жинақтау қажет болды, олардың кітаптары барлыққа ортақ пайдалану үшін арналған. Ыңғайлы болу үшін монастырдағы кітаптар бірнеше орында сақталды, атап айтқанда: хорға арналған кітаптар мен басқа да діни кітаптар сақталған сакристия, уағыздар мен әулиелердің өмірі сияқты қоғамдық оқуға арналған кітаптар сақталған ректория және кітаптардың ең ірі жиынтығы орналасқан кітапхана, ол әдетте монастырь ішінде болды. Англиядағы монахтар кітапханасының ең алғашқы жазбасы Кентербериде сақталған. Кентерберийлік Августинның Англиядағы миссиясына көмектесу үшін Папа Григорий I оған тоғыз кітап сыйлады, олардың ішінде екі томдық Грегориандық Киелі кітап, Августинның Псалмы, Жақсы жаңалықтың екі данасы, екі мартирология, Жақсы жаңалық пен хаттарды түсіндіру және Псалмы кірді. Ол грек тілін оқыту үшін мектеп ашқаннан кейін, жетпіс жылдан астам уақыт өткен соң, Теодорий Тарсий грек кітаптарын Кентербериге әкелді. 1887 жылы қайтыс болған Виммер бенедиктиндік монахтарды Канзас, Нью-Джерси, Солтүстік Каролина, Джорджия, Флорида, Алабама, Иллинойс және Колорадоға жіберді. Виммер сондай-ақ Баварияның Эйхштатт қаласындағы Сент-Вальбург монастырынан бенедиктиндік әйелдерді Америкаға жіберуді сұрады. 1852 жылы Бенедикта Рипп және тағы екі әйел бауырлас Пенсильвания штатындағы Сент-Мэриді құрды. Олар көп ұзамай Мичиган, Нью-Джерси және Миннесота штаттарына әйелдерді жіберді.
The forty eighth Rule of Saint Benedict prescribes extensive and habitual "holy reading" for the brethren. Three primary types of reading were done by the monks in medieval times. Monks would read privately during their personal time, as well as publicly during services and at mealtimes. In addition to these three mentioned in the Rule, monks would also read in the infirmary. Monasteries were thriving centers of education, with monks and nuns actively encouraged to learn and pray according to the Benedictine Rule. Rule 38 states that 'these brothers' meals should usually be accompanied by reading, and that they were to eat and drink in silence while one read out loud. Benedictine monks were not allowed worldly possessions, thus necessitating the preservation and collection of sacred texts in monastic libraries for communal use. For the sake of convenience, the books in the monastery were housed in a few different places, namely the sacristy, which contained books for the choir and other liturgical books, the rectory, which housed books for public reading such as sermons and lives of the saints, and the library, which contained the largest collection of books and was typically in the cloister. The first record of a monastic library in England is in Canterbury. To assist with Augustine of Canterbury's English mission, Pope Gregory the Great gave him nine books which included the Gregorian Bible in two volumes, the Psalter of Augustine, two copies of the Gospels, two martyrologies, an Exposition of the Gospels and Epistles, and a Psalter. Theodore of Tarsus brought Greek books to Canterbury more than seventy years later, when he founded a school for the study of Greek. By the time of his death in 1887, Wimmer had sent Benedictine monks to Kansas, New Jersey, North Carolina, Georgia, Florida, Alabama, Illinois, and Colorado. Wimmer also asked for Benedictine sisters to be sent to America by St. Walburg Convent in Eichstätt, Bavaria. In 1852, Sister Benedicta Riepp and two other sisters founded St. Marys, Pennsylvania. Soon they would send sisters to Michigan, New Jersey, and Minnesota.
Бенедикт ант және өмір
Қоғамдық сезім – бұл орденнің бастапқы кезден бері қалыптасқан ерекшелігі. Осы мақсатта, Әйетті Бенедикт ережесінің 58-тарауының 17-бөлімінде кандидаттардың Бенедикт қауымдастығына қосылғанда беруі тиіс солемді анттар белгіленген: тұрақтылыққа берілген ант (сол қауымда қалуға) және латын тілінде *conversatio morum* деп аталатын «әдет-ғұрыптарды өзгертуге» және қауымның басшысына бағынуға ант беру. «Бенедиктин анттары» діни орденге кіретін барлық кандидаттар қабылдайтын евангелиялық кеңестермен тең. *Conversatio morum* ұғымы, «өмір салтын өзгерту» ретінде түсіндірілген, көбінесе монахтық өмір салтын қабылдау сияқты түсініктермен алмастырылды, бұл «Вулгатада» *conversatio* сөзінің «азаматтық» немесе «жергілікті әдет-ғұрыптарды» білдіретініне сәйкес келеді (Филиппіліктерге 3:20 қараңыз). Ережеде монахтар мен монахтар «осы жерде діни қызметкер ретінде, оның ережесіне және абат немесе абысқа бағынып өмір сүруге» міндетті. Бенедиктин абаттары мен абысшалары өздерінің аббаттарына және онда тұратын монахтар мен монахтарға қатысты канондық билікке ие. Бұл билікке міндеттерді тағайындау, қандай кітаптарды оқуға рұқсат етілетінін немесе тыйым салынғанын шешу, келу-кетуді реттеу, жазалау және монахтар қауымынан мәжбүрлі оқшаулау мағынасында қауымнан шығару құқығы кіреді. Құдай берген уақытты ысырап етпеу үшін, оны дұға ету, жұмыс істеу, тамақтану, рухани оқу немесе ұйқы сияқты Құдайға қызмет етуге жұмсау үшін арналған қатаң тәртіп – *horarium* қалыптастырылған. Орденнің ұраны – *Ora et Labora* «дуа және жұмыс». Бенедиктиндер үндемеуге ант бермесе де, үндемеудің белгілі бір сағаттары белгіленген, ал қалған уақытта мүмкіндігінше үндемеу сақталады. Әңгімелесу әдетте бос уақытта жүзеге асырылады. Мұндай егжей-тегжейліліктер, Бенедиктин үйінің күнделікті тәртібінің басқа да аспекттері сияқты, жетекшінің қалауына қалдырылады және белгілі бір Бенедиктин үйі қабылдаған әдеттегі кодексте, ережені жергілікті жағдайларға бейімдеу арқылы көрсетілген. 1983 жылғы Канондық құқық кодексінің нормаларына сәйкес, Бенедиктин аббатханасы – «діни институт» және оның мүшелері, демек, 588 §1 канонында «кеңістік де, дін қызметкері де емес» деп түсіндірілген, қасиетті өмірге қатысады. Алайда, қасиетті өмірдегі еркектер діни қызметке бекітілуі мүмкін. Бенедиктин ережелерінде тазару рәсімдері туралы мәлімет бар, бұл Бенедикттің жуынуға шақыруынан туындаған. Бенедиктин монахтары шипажайларды дамыту мен насихаттауда маңызды рөл атқарды.
A sense of community has been the defining characteristic of the order since the beginning. To that end, section 17 in chapter 58 of the Rule of Saint Benedict specifies the solemn vows candidates joining a Benedictine community are required to make: a vow of stability, to remain in the same community), and to adopt a "conversion of habits", in Latin, conversatio morum and obedience to the community's superior. The "Benedictine vows" are equivalent to the evangelical counsels accepted by all candidates entering a religious order. The interpretation of conversatio morum understood as "conversion of the habits of life" has generally been replaced by notions such as adoption of a monastic manner of life, drawing on the Vulgate's use of conversatio as indicating "citizenship" or "local customs", see Philippians 3:20. The Rule enjoins monks and nuns "to live in this place as a religious, in obedience to its rule and to the abbot or abbess." Benedictine abbots and abbesses have jurisdiction over their abbey and thus canonical authority over the monks or nuns who are resident. This authority includes the power to assign duties, to decide which books may or may not be read, to regulate comings and goings, and to punish and to excommunicate, in the sense of an enforced isolation from the monastic community. A tight communal timetablethe horariumis meant to ensure that the time given by God is not wasted but used in God's service, whether for prayer, work, meals, spiritual reading or sleep. The order's motto is Ora et Labora "pray and work". Although Benedictines do not take a vow of silence, hours of strict silence are set, and at other times silence is maintained as much as is practically possible. Social conversations tend to be limited to communal recreation times. Such details, like other aspects of the daily routine of a Benedictine house are left to the discretion of the superior, and are set out in its customary, the code adopted by a particular Benedictine house by adapting the Rule to local conditions. According to the norms of the 1983 Code of Canon Law, a Benedictine abbey is a "religious institute" and its members therefore participate in consecrated life which Canon 588 §1 explains is intrinsically "neither clerical nor lay." Males in consecrated life, however, may be ordained. Benedictines' rules contain a reference to ritual purification, which is inspired by Benedict's encouragement of bathing. Benedictine monks have played a role in the development and promotion of spas.
Ұйым
Бенедикт монастырьлық тәртібі басқа христиан діни ордендерінен ерекшеленеді, себебі қауымдар, кейде бірнеше үйлерден тұрады, олардың кейбіреулері басқа елдерде орналасқан, және олар "Жоғарғы генерал" басқаратын бірыңғай діни тәртіпке бағынбайды. Әр Бенедикт қауымы дербес болып, абат немесе абысынымен басқарылады. Автономиялы үйлер өздері таңдаған харизмасымен немесе нақты бір құлшылыққа берілгендігімен сипатталады. Мысалы, 1313 жылы Бернардо Толомей Зәйтүн тауының Әйелдер орденін құрды. Қауым 1344 жылы Әйегі Святой Бенедикт ережесін қабылдап, канондық мақұлдау алды. Оливетандар Бенедикт конфедерациясының құрамына кіреді. Франциядағы Сользместегідей Грегориан әндері, немесе Варшава монастырындағыдай, не Лондондағы Тиберн монастырындағы Монмартрдың Қасиетті Жүрегіне табынушылар сияқты, басқа үйлерде де арнайы маманданулар қабылданды. Тағы бір үйлер кітаптарға, оларды оқуға, жазуға және басып шығаруға арналды, мысалы, Англиядағы Стэнбрук аббаттығында. Ал кейбіреулері ғасырлар бұрын құрылған жерлерімен немесе олардың негізін қалаушыларымен байланысты, сондықтан Кассинезе, Субиако, Камалдолезе немесе Сильвестрине деп аталады. Барлық Бенедикт үйлері 1893 жылғы 12 шілдеде Папа Лео XIII-нің "Summum semper" Апостолдық хатымен құрылған Бенедикт конфедерациясында бірікті. Папа Лео сонымен қатар, Ватиканда және әлемде осы Конфедерацияны өкілдік етуге сайланған абат ретінде Абат-Примат лауазымын да орнатты. Әзірге Абыстай-Примат болған жоқ, оның уақыты әлі келеді. Бенедикт конфедерациясының және Абат-Приматтың штаб-пәтері Римде Папа Лео XIII салған Сант-Ансельмо аббаттығы болып табылады.
Benedictine monasticism differs from other Christian religious orders in that as congregations sometimes with several houses, some of them in other countries, they are not bound into a unified religious order headed by a "Superior General". Each Benedictine congregation is autonomous and governed by an abbot or abbess. The autonomous houses are characterised by their chosen charism or specific dedication to a particular devotion. For example, In 1313 Bernardo Tolomei established the Order of Our Lady of Mount Olivet. The community adopted the Rule of Saint Benedict and received canonical approval in 1344. The Olivetans are part of the Benedictine Confederation. Other specialisms, such as Gregorian chant as at Solesmes in France, or Perpetual Adoration of the Holy Sacrament have been adopted by different houses, as at the Warsaw Convent, or the Adorers of the Sacred Heart of Montmartre at Tyburn Convent in London. Other houses have dedicated themselves to books, reading, writing and printing them as at Stanbrook Abbey in England. Others still are associated with the places where they were founded or their founders centuries ago, hence Cassinese, Subiaco, Camaldolese or Sylvestrines. All Benedictine houses became federated in the Benedictine Confederation brought into existence by Pope Leo XIII's Apostolic Brief "Summum semper" on 12 July 1893. Pope Leo also established the office of Abbot Primate as the abbot elected to represent this Confederation at the Vatican and to the world. So far there has not been an Abbess Primate, her time is yet to come. The headquarters of the Benedictine Confederation and the Abbot Primate is the Primatial Abbey of Sant'Anselmo built by Pope Leo XIII in Rome.
Басқа бұйрықтар
Сент-Бенедикт ережесін цистерциандар мен траппистер сияқты бенедиктин дәстүрінің реформалары ретінде пайда болған бірнеше діни ордендер де қолданады. Бұл топтар бенедиктин конфедерациясының мүшелері емес, дербес қауымдар болып табылады. Бенедиктиндер дәстүрлі түрде католик дінін ұстанса да, Сент-Бенедикт ережесін ұстанатын басқа да қауымдар бар. Мысалы, Англикан қауымдастығындағы шамамен 2400 бойдақ англикан діндарларының (1080 ер адам және 1320 әйел адам) арасындағы кейбіреулері Бенедикт ережесін қабылдаған. Осылайша, мұндай қауымдарды Шығыс православие шіркеуінде де, лютеран шіркеуінде де кездестіруге болады.
The Rule of Saint Benedict is also used by a number of religious orders that began as reforms of the Benedictine tradition such as the Cistercians and Trappists. These groups are separate congregations and not members of the Benedictine Confederation. Although Benedictines are traditionally Catholic, there are also other communities that follow the Rule of Saint Benedict. For example, of an estimated 2,400 celibate Anglican religious (1,080 men and 1,320 women) in the Anglican Communion as a whole, some have adopted the Rule of Benedict. Likewise, such communities can be found in Eastern Orthodox Church, and Lutheran Church.