Кіріспе

Американдық кинорежиссер және ғалым Уилер Уинстон Диксон (1950 жылдың 12 наурызында туған) – американдық кинорежиссер және ғалым. Ол кино тарихы, теориясы және сын-пікірлер саласындағы сарапшы. Оның зерттеулері Франсуа Трюффо, Жан-Люк Годар, американдық тәжірибелік кино және қорқыныш фильмдеріне ерекше назар береді. Ол киноның көптеген аспектілері туралы кеңінен жазды, соның ішінде "Фильмнің қысқаша тарихы" (Гвендолин Одри Фостермен бірге жазылған) және "Қорқыныш тарихы" кітаптарын жазды. 1999 жылдан 2014 жылдың соңына дейін Гвендолин Одри Фостермен бірге "Quarterly Review of Film and Video" журналын редакциялады. Сонымен қатар, ол бірнеше онжылдықтар бойы түсірілген фильмдерімен эксперименталды американдық режиссер ретінде белгілі, ал оның туындылары 2003 жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайында көрсетілді. Ол Нью-Йорк пен Филадельфияның арасында орналасқан Нью-Джерси штатының Хайленд Парк қаласында өсті және 1968 жылы Хайленд Парк орта мектебін бітірді. 1960 жылдардың соңында ол "жер асты" эксперименталды кино сахнасының мүшесі болды, сонымен қатар Life Magazine және Энди Уорхолдың Interview журналында жазушы болып жұмыс істеді. 1970 жылы ол "Figures of Light" музыкалық тобын құрды. Лондонда ол Дрюри Лейндегі Arts Lab-қа қатысып, қысқаметражды фильмдер түсіріп, көрсетті. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол Лос-Анджелестегі TVTV деп аталатын тәжірибелік бейне ұжымымен жұмыс істеді. Диксон 1982 жылы Рутгерс университетінен ағылшын тілінен филология ғылымдарының докторы ғылымын қорғады.

Ғылым және кино сын

Диксон көп жазады. Ол "Senses of Cinema", "Cinéaste", "Interview", "Film Quarterly", "Literature/Film Quarterly", "Films in Review", "Post Script", "Journal of Film and Video", "Film Criticism", "New Orleans Review", "Film International", "Film and Philosophy" және тағы да басқа журналдарда жарияланған. Оның "Қорқыныштың тарихы" атты кітабын Мартин А. Дэвид сынға алды, оны жекелеген материалдардың жинағы, сюжеттік құрылымы жоқ туынды деп бағалады. Бірақ Дэвид Бела Лугози, Борис Карлофф және Лон Чейни-младший сияқты қорқыныш жанрының шеберлерінің "жомарт және әсерлі портреттеріне" назар салды. Диксон қорқынышты фильмдер, әйел режиссерлер, Голливудтың киномагнаттары, стриминг және 3D сияқты фильмдерді көрсетудің жаңа технологиялары, сондай-ақ киножұлдыздар мен режиссерлердің жарияланымдары туралы пікір білдірді. Ол киноиндустриясы туралы да сөз қозғады, мысалы, Miramax сияқты компанияларды талқылады. Оның жекелеген фильмдерге қатысты ойлары келтірілген. Бұған қоса, ол түнгі телешоулар туралы да айтқан. Ол болашақ кино трендтерінің сарапшысы ретінде танымал; мысалы, 2013 жылы қазіргі онжылдықты "кинодан кейінгі дәуір" деп сипаттады, онда "фильмдік пленка жоғалып, барлық фильмдер цифрлық форматта түсіріледі" деді. 2015 жылдың желтоқсанында "New York Times" газеті Диксонның DVD форматының тоқырауы туралы пікірін келтірді, ол: "Егер сіз Amazon-да керемет қара-ақ фильмді немесе қандай да бір шетелдік немесе сирек кездесетін фильмді 3 долларға көрсеңіз, міндетті түрде сатып алыңыз, өйткені ол басылымнан шығарылып жатыр және оны қайта басып шығармайды" деді.

2020 жылы "New York Times" газеті Диксонмен Universal Studios студиясының жаңа қорқыныш фильмдері және соңғы "Dark Universe" фильмдерінің сәтсіздігі туралы сұхбат жүргізді. Диксон: "Біз кеткеннен кейін де Дракула, Франкенштейн, Қасқыр адам, Мумия туралы фильмдер түсіріле береді. Олар осы тақырыптарды қазып-құрыстыра береді. Бірақ тиімді болатындары – материалға шын ниетпен берілген және осы кейіпкерлерді өте қадір тұтатын жандардың туындылары болады" деді. 2016 жылы Диксон HD бейне форматында эксперименттік киноға оралды, оның ішінде "An American Dream", "Still Life" және "Closed Circuit" фильмдері бар. 2010 жылдан 2020 жылға дейін ол Небраска университетінде кинотану зерттеулерін үйлестірді.

Жеке өмір

Диксон суретші Нина Барр Уилердің сіңілі баласы.