Орта ғасырлық құқықтық қорғаныс: Ант беру және куәлік беру арқылы тазалану
Compurgation
Орта ғасырлық құқықта қолданылған сот қорғанысы – компургация. Кінәсіздікті дәлелдеу үшін серт беру және куәгерлер шақыру қажет болған. Тарих, құқық, дәлелдеме.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ортағасырлық құқықтық қорғау
Mediaeval legal defence
Комбургация, сондай-ақ ант арқылы сот, заңға тікелей ставка және антпен көмектесу деп те аталатын, негізінен ортағасырлық құқықта қолданылатын қорғаныс болды. Айыпталушы өзінің кінәсіздігін немесе жауапкершілігінің жоқтығын ант беру арқылы және әдетте он екі адамды құрайтын, қажетті сандағы адамдардың айыпталушының антына сенгенін ант беруі арқылы дәлелдей алатын. Заңға тікелей ставка, негізінен кейіпкерге берілген сілтеме еді, бастапқыда туыстары, ал кейін көршілері (жауапкермен бірдей аймақтан), көбінесе 11 немесе 12 адам, және бұл адамның анты жазбаша деректерге қарағанда сенімдірек болған кезде айыпталушының антына сенуге мүмкіндік беретін тәсіл болды. Оны заңдық ставкамен салыстыруға болады, ол заңдық іс-қимылдың басында негіссіз сот дауларын азайту үшін кепілдік беруді қамтиды. Комбургация ерте германдық құқықта, ерте француздық құқықта (très ancienne coutume de Bretagne), Уэльс құқығында және ағылшын шіркеу соттарында он жетінші ғасырға дейін кездесті. Ортақ құқық бойынша, 1164 жылғы Кларендон конституцияларымен қылмыстар бойынша қорғаныс ретінде маңызды тоқтатылды. Бұл қорғаныс борыш бойынша азаматтық істерде әлі де рұқсат етілді және оның іздері әртүрлі уақытта ортақ құқық елдерінде заңмен күшін жойғанға дейін сақталды: Англияда 1833 жылы, ал Квинслендте 1867 жылғы Квинслендтің ортақ практика туралы заңына тікелей сілтеме жасалған кезге дейін.
Compurgation, also called trial by oath, wager of law, and oath helping, was a defence used primarily in medieval law. A defendant could establish their innocence or nonliability by taking an oath and by getting a required number of persons, typically twelve, to swear they believed the defendant's oath. The wager of law was essentially a character reference, initially by kin and later by neighbours (from the same region as the defendant), often 11 or 12 men, and it was a way to give credibility to the oath of a defendant at a time when a person's oath had more credibility than a written record. It can be compared to a legal wager, which is the provision of surety at the beginning of legal action to minimize frivolous litigation. Compurgation was found in early Germanic law, in early French law (très ancienne coutume de Bretagne), in Welsh law, and in the English ecclesiastical courts until the seventeenth century. In common law it was substantially abolished as a defence in felonies by the Constitutions of Clarendon in 1164. The defence was still permitted in civil actions for debt and vestiges of it survived until its statutory repeal at various times in common law countries: in England in 1833, and Queensland at some point before the Queensland Common Practice Act of 1867 which makes direct reference to the abolition of wager of law.
Этимология
Компугация сөзі латын тілінен тұрады, "com" – "біліммен" және "purgare" – "тазалау, кешіру, ақтау". Латын тіліндегі "com" сөзін күшейтеді және сөзді жоғары дәрежеге жеткізеді, сондықтан этимологиялық тұрғыдан алғанда компугация – "толыққанды тазалау немесе ақтау" дегенді білдіреді.
The word compurgation is composed of Latin, com "with" and purgare "to make clean, cleanse, excuse". Latin com is also an intensifier and turns a word into the superlative form, so compurgation, by etymology, means "to thoroughly clean or excuse".
Шығу тегі
Заңдық талас бойынша процедураны Блэкстоун Мұса заңымен байланыстырса да, тарихи тұрғыдан ол Англияға Нормандиядан әкелінген компургация жүйесінен туындаған сияқты. Бұл жүйе ағылшын қазылар алқасының қалыптасуына қатты әсер еткен деп саналады. Сонымен қатар, ол Рим құқығындағы спонсио мен шешімді анықтайтын антқа, сондай-ақ шотланд заңындағы антқа ұқсас тұстас нәрселерге және тарихи байланысқа ие.
The procedure in a wager of law is traced by Blackstone to the Mosaic law, ; but it seems historically to have been derived from the system of compurgation, introduced into England from Normandy, a system which is now thought to have had an appreciable effect on the development of the English jury. It also has some points of resemblance, perhaps some historical connexion, with the sponsio and the decisory oath of Roman law, and the reference to oath of Scottish law.
Заңның, шайқастың және сынақтың сынағы
Заңның нысаны, сондай-ақ компургация деп аталады, бұл ежелгі құқықтық тәжірибе, саксон және феодалдық кезеңдерге дейін барады, бұл соғыс арқылы соттасуға (заңдық тілде – соғыс нысаны, жекпе-жектен соттасу немесе соттық дуэль) және сынақ арқылы соттасумен бір уақытта болды. Нақты немесе ойдағы соғыстың орнына серт беру – ағылшын құқығында нақты, рим құқығында ойдағы – құқықтық дамудың бір қадамы болып табылады. Техникалық термин sacramentum – бұл құқықтың екі кезеңінің арасындағы байланыс. Заңның нысаны бойынша сотталушы он бір куәгермен бірге сотқа келіп, қарызды төлемегенін немесе (мүлік дауында) талапкердің мүлкін ұстап тұрмағанын серт ететін. Ал куәгерлер оның шындықты айтқанына сенеді деп серт ететін. Заңның нысаны Англияда (және ағылшын американдық колонияларында) 16 ғасырға дейін қылмыстық істерде, ал 19 ғасырға дейін азаматтық істерде қолданылды.
The wager of law, also called compurgation, is an old legal practice, dating back to Saxon and feudal times, which was contemporaneous to the appeal to God to prove fact by trial by battle (wager of battle, trial by combat, or judicial duel), and of trial by ordeal. The use of the oath instead of the real or feigned combat – real in English law, feigned in Roman law – no doubt represents an advance in legal development. The technical term sacramentum is the bond of union between the two stages of law. In the wager of law the defendant, with eleven compurgators, appeared in court, and the defendant swore that he did not owe the debt, or (in detinue) that he did not detain the plaintiff's chattel; while the compurgators swore that they believed that he spoke the truth. Wager of law was practised in England (and English American colonies) until the 16th century, in criminal matters, and the 19th century, in civil matters.
Қабылдауға берілген ант
"Өзінің заңын жасауды" таңдаған сотталушыға сот алдында мәлімдеме жасауға, оның шындық екеніне ант беруге және ол антпен шындықты айтқан деп сенетінін ант берген бір немесе бірнеше адамды, көбінесе 12-ні ұсынуға рұқсат етілді. Феодалдық соттардағы қорғаныстың басым түрі болғандықтан, бұл практика бір мерзімге дейін жалпы құқық соттарында да сақталды. Бұл адамдар "оқиғаның өзі туралы куәлік бермейтін, тіпті осы оқиға туралы жеке білімі болмауы мүмкін еді. Адамның антының құны оның әлеуметтік статусына байланысты өзгеруі мүмкін; кейде сотталушыға айыпты жою үшін белгілі бір сомадағы анттарды жинау қажет болатын. Ант берудің діни мағынасы болғандықтан және заңдық санкциялар (айыптар) мүмкін болғандықтан, адамдар жаман беделге ие адамдарға ант беруден бас тартуы мүмкін. Бұл практиканың ұзақ сақталуының бір себебі, 'заңдағы тікелей келісімдер' қарыздық дауларда есеп кітаптарынан гөрі жақсы дәлел ретінде қарастырылатын еді". Уэльс заңдары ассах деп аталатын тазарту нысанына рұқсат берді, онда 12 емес, 300 тазартушы қажет болды. 1413 жылғы жарлық (I Генрих V, 5-тарау) Уэльстегі сол кездегі көтеріліске сілтеме жасайды және уэльстіктер патшаның адал қолдаушыларының туыстарының өлімі үшін әлі де кек алуда деп шағымданады. Олардың кейбіреулерін ақы төленгенше немесе аталған көтерілісшілердің өлімінен тазарғанша түрмеде ұстап тұрады.
A defendant who elected to "make his law" was permitted to make a statement before the court, swear an oath that it was true, and present one or more individuals, often 12, who swore that they believed he had told the truth under oath. The predominant form of defense in the feudal courts, it persisted for a time in the common law courts. The individuals "did not testify about the fact itself and, indeed, might have no personal knowledge concerning it. The value of a man’s oath might vary with his status; sometimes it was necessary for a defendant to meet a charge by assembling oaths of a prescribed monetary value. Because oath making often had religious implications for those who served as oath helpers and because there was also a possibility of legal sanctions (penalties), individuals might refuse to give oaths for persons with bad reputations. One reason for the long survival of the practice was that 'wagers in law' were often considered better evidence than account books in cases of debt." Welsh law allowed for a form of compurgation called assach, which required not 12 but 300 compurgators. A statute from 1413 (I Henry V., c. 5), refers to the then late rebellion in Wales and complains that the Welshmen are still taking revenge for the deaths of their kinsmen against the king's faithful lieges. Some of such lieges they keep in prison until they have paid ransom, or until they have purged themselves of the death of the said rebels.
Жою
Патшалар билігін консолидациялағанда, зорлық-зомбылықты басып, соттардың құзырын арттырғанда, заңға сүйенудің бұрынғы күші азайды және сотқа жүгінушілерге көйлек болды, олар оның жиі жалған серт беруге есік ашатынан күдіктенді. Заңға сүйенуді қорғау ретінде қабылдамайтын әрекеттердің түрлі формалары пайда болды, ал талапкерлер оларды мүмкіндігінше пайдаланды. Заңға сүйену рәсімі Генрих IV (1399–1413 жж.) тұсында жойылғаннан бері ұзақ уақыттан бері қолданылмай келді. Заңға сүйену соңғы ғасырларға дейін сақталды және көптеген юрисдикцияларда ол заңмен жойылды. Ол 1841 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльсте 1841 жылғы Әділеттілікті дамыту туралы заңмен жойылды (Виктория және Квинсленд екеуі де осы уақытта Жаңа Оңтүстік Уэльстің құрамында болды). Бұл Квинслендтің Жаңа Оңтүстік Уэльстен бөлінуінен кейін Квинслендтің 1867 жылғы жалпы құқық тәжірибесі туралы заңында қайта қабылданды, бірақ оның 1841 жылы бұрын жойылғандығын ескере отырып, бұл қажетсіз болды.
quote|As the kings consolidated their power, suppressing violence and increasing the authority of the courts, the wager of law lost some of its ancient power and became a nuisance to litigants, who suspected that it frequently opened the door to false swearing. Different forms of action developed that did not permit the wager of law as a defense, and plaintiffs used them as much as possible. The procedure of wager of law had long since been obsolete when it was abolished during the reign of Henry IV (1399–1413). Wager of law survived to recent centuries and in many jurisdictions it has been abolished by statute. It was abolished in New South Wales in 1841 by the Advancement of Justice Act 1841 (both Victoria and Queensland were still part of New South Wales at this time). This was re enacted after separation of Queensland from New South Wales in the Queensland Common Law Practice Act 1867, but was strictly unnecessary, given its earlier abolition in 1841