1642 ж. Англия азамат соғысы: Turnham Green шайқасы – парламенттік әскерлердің стратегиялық жеңісі. Король Чарльз I әскері Лондонға жол таба алмады, Оксфордқа шегінді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1642 жылғы шайқас Бірінші ағылшын азаматтық соғысы кезінде.
1642 battle during the First English Civil War
Турнхэм Грин шайқасы 1642 жылдың 13 қарашасында Турнхэм Грин ауылының жанында, Бірінші ағылшын азаматтық соғысының алғашқы науқандық маусымының соңында өтті. Шайқас король Карл I әскері мен Эссекс графының басқаруындағы, одан әлдеқайда ірі парламенттік армия арасындағы тең түсумен аяқталды. Бірақ, парламентарийлер корольдық армияның Лондонға тікелей жолын кесіп, маңызды стратегиялық жеңіске жетті. Осы тең түсу нәтижесінде Чарльз бен оның әскері қыстауға қауіпсіз Оксфордқа шегінуге мәжбүр болды.
The Battle of Turnham Green took place on 13 November 1642 near the village of Turnham Green, at the end of the first campaigning season of the First English Civil War. The battle resulted in a standoff between the forces of King Charles I and the much larger Parliamentarian army under the command of the Earl of Essex. In blocking the Royalist army's way to London immediately, however, the Parliamentarians gained an important strategic victory as the standoff forced Charles and his army to retreat to Oxford for secure winter quarters.
Кіріспе
Эджхилл шайқасынан кейін король Чарльз Банбериді басып алды және 29 қазанда Оксфордқа келген кезде оны қуанған көпшілік қарсы алды. Карлдің жүрегі туысы және ат әскерінің қолбасшысы Рейн графы Руперт Темза аңғарымен жылдам шабуыл жасап, Абингдон, Айлсбери және Мейденхедті басып алды, содан кейін күшті парламенттік күштерден Виндзорды басып алуға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Осыдан кейін көптеген офицерлер Руперттің Лондонға жорық жасауына қарсы, бейбіт келіссөздер бастауды қалады; король офицерлермен келісіп, Эссекс графы парламенттік армиямен Лондонды қорғауға дайындық жасады. 12 қарашада Руперт үлкен ат әскерімен Брентфордқа шабуыл жасап, қаланы тонады. Бұл оқиға мүліктері үшін қорқынышпен қараған лондондықтарды парламентарийлердің жағына қосылуға ынталандырды. 13 қарашада Эссекс армиясы, Филип Скиппон басқаратын Лондонның алты полкімен және басқа да лондондық азаматтармен бірге Челси алаңында шамамен 24 000 сарбаздық армия ретінде жиналды. Олар роялистер армиясының негізгі күштеріне жақын Турнхэм Гринге қарай жылды.
After the Battle of Edgehill, King Charles captured Banbury and was greeted by cheering crowds as he arrived in Oxford on 29 October. Charles' nephew and cavalry commander, Prince Rupert of the Rhine, swept down the Thames Valley, capturing Abingdon, Aylesbury and Maidenhead, from where he attempted, unsuccessfully, to capture Windsor from strong Parliamentary forces. After this, many officers wanted to open peace negotiations, contrary to Rupert's desire to carry on to London; the King agreed with the officers, and the Earl of Essex was able to ready the defence of London with the Parliamentarian army. On 12 November, Rupert, with a large cavalry detachment, stormed Brentford and then proceeded to sack the town. This action encouraged those Londoners who feared for their property to side with the Parliamentarians. On 13 November, Essex's army, with the six regiments of London Trained Bands under Philip Skippon, and other London citizenry, assembled as an army of about 24,000 on Chelsea Field. They advanced to Turnham Green, in the vicinity of the main body of the Royalist army.
Шайқас
13000-ға жуық роялист әскеріне Патрик Рутвен, Форттың 1-ші графы басшылық етті, король Карл да шайқаста қатысты. Парламенттік әскерге Эссекс қолбасшылық жасады, оның құрамында 24000 сарбаз болды, олардың көпшілігі, әсіресе лондондықтар, жеткілікті дайындықтан өтпеген. Екі әскер шамамен солтүстік-оңтүстік бағытында тізілді, парламенттік әскердің қатары роялисттік әскерден сәл ұзын болды. Роялист әскері санда аз болды және оқ-дәрі жетіспеді, сондықтан шабуылға баруға құлшынбады. Корольге сондай-ақ, қарулы азаматтардың үлкен тобын (әсіресе Филип Скиппон басқаратын жаттығудан өткен жасақтарды) қамтитын осындай әртүрлі әскерге шабуыл жасаса, Лондон халқының наразылығына тап болатыны туралы кеңес берілді, сонымен қатар соғыстың басында роялисттер Лондонды халықтың маңызды бөлігінің қолдауынсыз басып алуға дайын емес еді. Шайқас маусымының соңы жақындағандықтан, Карл мәселені күшейтпеуге шешім қабылдады және шамалы артиллериялық оқтан кейін шегінді. Екі тараптан да аз шығын болды, барлығы 50-ден аз адам қаза тапты. Парламентшілер толыққанды шайқасқа түспей-ақ майданды бақылауға алды, бұл олар үшін сәтті болды, өйткені олардың көпшілігі бұрын шайқаста болған емес және әскерлік тәртіпке, құрамалар мен орналасуға дағдылы емес еді. Джон Хэмпден Эссекс графына Актон мен Кингстон арқылы роялист әскерінің екі жағын айналып өтуге кеңес берді; бірақ тәжірибелі әскери сарбаздар Эссекстің лондондықтарға өздерінің позицияларын ұстауға сенбеуін өтінді. Хэмпденнің кеңесі күмәнді болды, өйткені 1651 жылғы Вустер шайқасы сияқты оқиға 1642 жылғы парламентшілердің күшіне қол жеткізе алмады. Наполеон айтқандай: "бір ғана маневр белгілі бір нүктеге қатысты", ал сол кездегі қала жасақтары Руперттің кавалериясына қарағанда, ешқандай тұрақты нүкте емес еді.
The Royalist army of about 13,000 was commanded by Patrick Ruthven, 1st Earl of Forth, with King Charles also present during the battle. The Parliamentarian army was commanded by Essex and was 24,000 strong, including many poorly trained Londoners. The two armies formed lines running roughly north–south, with the Parliamentary line slightly longer than the Royalist one. The Royalist army was significantly outnumbered and short of ammunition, so was reluctant to attack. The King was also advised that to engage such an oddly assorted army containing what was obviously a large contingent of armed civilians (namely the trained bands under Philip Skippon), would not endear him to London, and it was too early in the war for the Royalists to contemplate taking London without the support of a sizeable part of its population. With the end of the campaigning season close at hand, Charles decided not to press the issue and withdrew after a slight cannonade. Casualties on both sides were light, with fewer than 50 killed in total. The Parliamentarians secured the battlefield without fully engaging, which was probably fortunate for them, as many of their number had never seen a battle before and were not used to army discipline formations and deployments. John Hampden urged the Earl of Essex to turn both flanks of the Royal army via Acton and Kingston; experienced professional soldiers, however, urged Essex not to trust the London men to hold their ground while his other troops manoeuvred. Hampden's advice was undoubtedly premature: something like the 1651 Battle of Worcester was not within the power of the Parliamentarians of 1642. In Napoleon's words: "one only manoeuvres around a fixed point", and the city levies at that time were certainly not, vis à vis Rupert's cavalry, a fixed point.
Салдары
Чарльз, тағы да Руперттің кеңесіне қарамастан, Темза өзенінің аңғары арқылы Оксфордқа қарай қайта шегінді, соның салдарынан адал Кент арқылы жасауға болатын қанаттық шабуыл мүмкіндігінен айырылды. Ол соғыс соңына дейін штабын сол жерде орналастырды; Азамат соғысы барысында роялистер Лондонды басып алуға осылайша ешқашан жақындамады, ал Лондонды алмай олар соғысты жеңе алмас еді.
Charles, once more contrary to Rupert's advice, retreated back up the Thames Valley towards Oxford, losing the possible chance for a flanking movement through loyal Kent. He set up his headquarters there for the rest of the war; never again during the civil war would the Royalists come as close to capturing London, and without London they could not win the war.
Сайт қазіргі таңда
Соғыс болған жер сол кезде ашық дала болды, бірақ қазір қалалық аймаққа айналып, Лондонның Чисвик ауданының бір бөлігін құрайды. Тернхэм Гриннің көп бөлігі жоғалып кеткен, алайда шағын парк осы атауды сақтап тұр, ал тағы бір парк (Бэк Коммон/Актон Грин) шайқас алаңының бір бөлігін сақтап қалған. Chiswick High Road (A315) жолы шамамен сол бағытта өтеді. "Battlefields Trust" қоры аймақ бойынша ақпараттық тақталар орнатқан. Парламенттік күштер қазіргі Тернхэм Грин станциясынан оңтүстікке қарай, шамамен 1610 жылы салынған Чизвик үйінің жеріне дейін (қазіргі үй 1720 жылдары сол жерде салынған) бір қатарға орналастырылған. Сәл қысқа Роялистік желі бүгінгі Чизвик Парк станциясынан оңтүстікке қарай басталып, қазіргі Ұлы Батыс жолына дейін созылған.
The site of the battle was then open fields, but is now urbanised, forming part of the Chiswick area of London. Most of the Turnham Green itself has been lost, though a small park retains the name, and another park (Back Common/Acton Green) preserves some of the open battlefield area. Chiswick High Road (A315) still runs on almost the same alignment. The Battlefields Trust has erected information boards around the area. The Parliamentary forces were deployed in a line running south from the location of the present day Turnham Green station, to the grounds of Chiswick House, which had been built in c. 1610 (the current house was built in the 1720s on the same site). The slightly shorter Royalist line started just south of today's Chiswick Park station and extended southwards to the modern Great West Road.