Су тамсату – акция құнын жасанды түрде көтеру амалы. Бұл бағалы қағаздармен алаялықтың бір түрі, мұнда компания акцияны номинал құнынан төмен бағамен сатады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суландырылған акция – бұл жасанды түрде көтерілген құны бар актив. Бұл термин көбінесе бағалы қағаздармен жасалатын алаяқтыққа жататын, компания кемінде номиналды құнын алғанға дейін біреуге акция шығарумен байланысты жағдайды білдіреді.
Watered stock is an asset with an artificially inflated value. The term most commonly refers to a form of securities fraud in which a company issues stock to someone before receiving at least the par value in payment.
Терминнің шығу тегі
"Мал суару" бастапқыда мал сату алдында оның салмағын арттыру үшін қолданылған тәсіл еді. Сиырларға еңбектену үшін тұз беріліп, содан кейін толыққанды су ішуге мүмкіндік берілді. Бұл терминді Нью-Йорк қаржылық ауданына енгізгені үшін Даниэль Дрюге, мал айдаушыдан қаржыгерге айналған адамға, көпшілік қарызкор.
"Stock watering" was originally a method used to increase the weight of livestock before sale. The cattle were first given salt to make them thirsty, then allowed to drink their fill of water. The term's introduction to the New York financial district is popularly credited to Daniel Drew, a cattle driver turned financier.
Түсіндірме
1800 жылдардың соңында американдық акция нарығын жандандырушылар компанияның активтері мен пайдалылығы туралы мәлімдемелерін арттырып, компанияның нақты құнынан жоғары бағамен акциялар мен облигацияларды сата алатын. Мұны істеу үшін олар жаңа корпорацияға мүліктерін салып, орнына номиналды құны жоғары акция алатын. Баланста мүлік корпорацияның жалғыз капиталы болып есептелетін, ал заңдық капитал жиынтық номиналды құнға бекітілгендіктен, мүліктің құны артатын. Егер промоутердің 10 000 долларлық акциясы болса, корпорацияның активтері 5 000 долларға ғана бағаланғанымен, қағаз жүзінде 10 000 долларға тең болар еді. Егер кредиторлар корпорацияның активтерін иелігіне алса, «суландырылған» акциялардың иелері жеке жауапкершілікке тартылуы мүмкін. Егер олар 5 000 долларлық капиталға 10 000 доллар алған болса, олар 5 000 долларлық инвестициясын ғана емес, сонымен қатар қосымша 5 000 доллар үшін де жеке жауапкершілікке тартылар еді. Бұл, егер олар жоғарыда аталған промоутер өз үлесінің құны туралы жалған мәлімдеме жасаса немесе корпорацияның нақты құнын бағалау үшін номиналды құнға сене беретін қарапайым инвестор болса да орын алатын еді. Номиналды құн акцияның нақты құнының сенімді көрсеткіші болмағандықтан және жоғары номиналды құн корпорация банкротқа ұшыраған жағдайда инвесторлар үшін жауапкершілік тудыратын болғандықтан, корпоративтік заңгерлер өз клиенттеріне төмен номиналды құнмен акция шығаруды кеңес бере бастады. Корпорацияның заңдық капиталы немесе «жарияланған капиталы» әлі де номиналды құн негізінде есептелер еді, бірақ баланста номиналды құннан жоғары инвестиция капиталдың артығы ретінде көрсетілетін, және есептесу дұрыс болар еді. 1912 жылы Нью-Йорк корпорацияларға номиналды құны жоқ «номиналсыз акциялар» шығаруға рұқсат берді, онда директорлар кеңесі түскен капиталды жарияланған капитал мен капиталдың артығы арасында бөліп беретін. Барлық басқа штаттар да осылай істеді. 1873 жылы Иллинойс штатының теміржол комиссарлары штаттағы теміржол компанияларының акциялары 75 миллион долларға дейін көтеріліп, жылдық пайда 6 миллион долларды құрағанын хабарлады. Тергеу көрсеткендей, Central Pacific Company-нің шамамен 75% капиталдық үлесі ойдан шығарылған. Америка құқығында суландырылған акцияға қатысты соңғы маңызды талап 1956 жылы болды. Бұл істе Minute Maid компаниясы (ондағы үлестің бір бөлігі оның жарнамашысы Бинг Кросбиге тиесілі болған) тарату бизнесінің иесінен қарыздарын тікелей өндіріп алуға тырысты, себебі ол өзінің акцияларының 45 000 долларлық номиналды құнын толық төлемеген.
American stock promoters in the late 1800s could inflate their claims about a company's assets and profitability, and sell stocks and bonds in excess of the company's actual value. To do so, they would contribute property to a new corporation in return for stock at an inflated par value. On the balance sheet, the property would be the corporation's only capital, and because legal capital was fixed to aggregate par value, the value of the property would go up. While the promoter had $10,000 in stock, the corporation might have only $5,000 worth of assets but would still be worth $10,000 on paper. Holders of watered stock could be personally liable if creditors foreclosed on the corporation's assets. If they had received $10,000 in stock for a $5,000 capital contribution, they would not only lose their $5,000 investment but also be personally liable for the additional $5,000, whether they were the aforementioned promoter lying about the value of their contribution or an innocent investor relying on par value to gauge the true value of the corporation. Because par value was such an unreliable indicator of the actual value of stock and high par values could create liability for investors if the corporation went into bankruptcy, corporate lawyers began advising their clients to issue stocks with low par values. The legal capital or "stated capital" of the corporation would still be determined based on par value, but the balance sheet would include the investment over par value as a capital surplus, and everything would still balance. In 1912, New York authorized corporations to issue "no par stock" with no par value at all in which case the board of directors would allocate the incoming capital between stated capital and capital surplus. All the other states followed suit. In 1873, the Railway Commissioners of Illinois reported that the stock of the railway companies in the state was inflated to $75,000,000, bringing $6,000,000 in yearly profits. In particular, the investigation uncovered that 75% of the Central Pacific Company's assumed capital was fictitious. The last significant watered stock claim in American law occurred in 1956. In that case, the Minute Maid company (then part owned by its pitchman, Bing Crosby) attempted to recover debts directly from the owner of a distribution business on the basis that he had never fully paid the $45,000 par value of his stock.
Сын
Сулы акциялар тәжірибесі әлеуметтік евангелистік қозғалыстың мүшелері, мысалы Джордж Д. Херрон сияқтылар тарапынан қатаң сынға алынды. Мысалы, 1898 жылы Херрон: «Сулы акциялар – корпорациялардың жеке пайда үшін елді күштеп салық салуы және американдық еңбекшілер мен өндірушілерден жыл сайын миллиондаған долларлар алып қоюы арқылы жасалатын аса ірі опасыздық әдісі. Бұл, мәні бойынша, зорлық-зомбылық, тонау және қарақшылық жүйесі».
The practice of watered stock was sharply criticized by members of the Social Gospel movement such as George D. Herron For example, in 1898, Herron said "watered stock is a method of high treason by which corporations forcibly tax the nation for private profit, and by which they annually extort millions from American toilers and producers. It is essentially a system of violence, spoil, and robbery."