Кіріспе

Әдебиеттегі аргумент – поэманың немесе поэма бөлігінің, немесе басқа шығарманың қысқаша мазмұны, көбінесе проза түрінде беріледі. Ол әдетте әр тараудың, кітаптың немесе кантаның басына қосылады. Бұл тәсіл Ренессанс дәуірінде кең таралды, оқырманды үлкен шығармамен таныстыруға көмектесетін еді. Джон Милтон 1674 жылы жарық көрген "Жоғалған жұмақтың" екінші басылымындағы он екі кітаптың әрқайсысына аргументтер қосты (алғашқы 1667 жылғы он кітаптық басылымда олар болмаған). Олар кітапта не оқитыны туралы қысқа, бірақ көбінесе жеңілдетілген мәлімет береді, бірақ олардың түсіндіру маңызы жоқ сияқты, және сыншылар оларды сирек қолданады. Бірінші аргумент былай басталады:
«Бұл бірінші кітапта жалпы тақырып – Адамның құрметсіздігі және оның орналасқан жұмағынан айырылуы қысқаша баяндалады. Содан кейін оның құлдырауының түпкі себебі – жылан, немесе жылан ішіндегі Шайтанға тоқталады; ол Құдайдан мойын бұрып, көптеген періштелер легиондарын өзіне тартқаннан кейін, Құдайдың бұйрығымен барлық жасағымен бірге аспаннан терең тұңғиыққа қуылды». Аргумент өлең түрінде де болуы мүмкін, мысалы, Людовико Ариостоның «Орландо Фуриозо» немесе Уильям Блейктің «Жан мен тозақтың некесі» шығармаларында. Поэмаларға қосылған аргументтердің көпшілігі авторлардың өзімен жазылған, бірақ кейде оларды баспагер немесе редактор ертерек жазылған шығармаға қосуы мүмкін. Осы тәсілді қолданатын қазіргі заманғы әдебиетке Викрам Сеттің «Сәйкес бала» (1993) романын келтіруге болады, онда мазмұн тізіміндегі 19 бөлімнің әрқайсысы рифмаланған жұптармен сипатталған.