Дуглас Хюблер: Концептуалистік суретшінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық суретші (1924–1997)

Дуглас Хьюблер (27 қазан 1924 – 12 шілде 1997) – американдық концептуалды суретші.

Өмір және мансап

Дуглас Хьюблер Ұлы Депрессия кезінде Мичиган штатының ауылдық аймағында өсті және Екінші дүниежүзілік соғыста теңізшілер корпусында қызмет етті. Соғыстан кейін, GI Bill бағдарламасы арқылы қаржыландырылып, Хьюблер Мичиган университетінде бакалавр және магистр дәрежелерін алды, ал кейін Париждегі Джулиан академиясында оқыды. Ол Нью-Йоркте бірнеше жыл коммерциялық суретші ретінде жұмыс істеді, өзін суретші ретінде таныстырғанша. (Оның отбасының мұрагерлігінде осы кезеңдегі бірнеше суреттер сақталған.) Алғашқыда суретші болған Хьюблер 1960-жылдардың басында геометриялық формадағы Формикадан жасалған мүсіндер жасауға көшті, бұл оны минималистік бағытқа жақындастырды. 1969 жылы ол Джозеф Косут, Роберт Барри және Лоуренс Вайнермен бірге Сет Сигелауб ұйымдастырған концептуалды өнердің маңызды көрмесіне қатысты. Көрме аясында Хьюблер өзінің ең әйгілі мәлімдемесін жасады: «Әлем қызықтырақ-кем қызықты заттарға толы; мен оған қосымша ештеңе қосуды қаламаймын». 1960-жылдардың соңында Хьюблердің туындылары тіл мен мағынаны зерттейтін авангардтық «0 to 9» журналында жарияланды. Кейіннен Хьюблер көптеген медиада, көбінесе деректі фотосуреттер, карталар және мәтіндерді қолдана отырып, әлеуметтік ортаны және уақыттың өтуінің объектілерге тигізетін әсерін зерттейтін туындылар жасауға кірісті. Хьюблердің ерте туындыларының көрнекті мысалы – 1969 жылғы «Duration Piece #5», он қара-ақ фотосуреттерден және қосымша мәтіндерден тұратын серия. Туындыны құжаттау үшін Хьюблер Центральдық саябақта тұрып, әрбір құс дауысын естіген сайын камерасын дауыс шыққан бағытқа бұрып, суретке түсірді. 1971 жылы ол «Variable Piece #70 (In Process) Global» жобасын бастады, онда «әлемдегі барлық тірі адамдардың болуын фотосуреттер арқылы құжаттауға» ниеттенгенін мәлімдеді. 1980-1990 жылдары Хьюблер концептуалды өнер туындыларына сурет салуды енгізе бастады, «Ұлы Түзетуші» деп аталатын кейіпкер жасады, ол Пикассо, Матисс, Брюгель және Иероним Бош сияқты шеберлердің туындыларын алып, «оларды жақсартуға» тырысты. «Құпия қазына» сериясы үшін, ашкөз дилер туралы мәтіндерді қамти отырып, Хьюблер Моне, Ван Гог, Гоген және Де Кирико картиналарының көшірмелерін салды. Хьюблердің академиялық мансабы қырық жылдан астам уақытқа созылды; ол Массачусетс штатындағы Брэдфорд колледжінде және Гарвард университетінде өнер сабақтарын оқытты. Хьюблер 1976-1988 жылдары Калифорния өнер институтының өнер мектебінің деканы болды, онда Майк Келли және Кристофер Уильямс сияқты суретшілердің бірнеше буынына әсер етті. 1989 жылы ол Кейп-Кодқа зейнеткерлікке шықты. Ол 1997 жылы Массачусетс штатының Труро қаласында қайтыс болды.

Douglas Huebler grew up in rural Michigan during the Depression and served in the Marines in World War II. After the war, funded by the GI Bill, Huebler earned his bachelor's and master's degrees at the University of Michigan, and later went on to study at the Académie Julian in Paris. He worked for several years as a commercial art illustrator in New York as he established himself as an artist. (His family still has a few of the illustrations from this period.) Initially a painter, Huebler moved on to produce geometric Formica sculptures in the early '60s, which aligned him with the Minimalist movement. In 1969, he participated, with Joseph Kosuth, Robert Barry and Lawrence Weiner, in a landmark exhibition of conceptual art curated by Seth Siegelaub. As part of the show, Huebler issued one of his most famous statements: "The world is full of objects, more or less interesting; I do not wish to add any more." In the late 1960s Huebler's work was published in 0 to 9 magazine, an avant garde journal which experimented with language and meaning making. Huebler subsequently started producing works in numerous media often involving documentary photography, maps and text to explore social environments and the effect of passing time on objects. A representative example of Huebler's early work is Duration Piece #5, 1969, a series of ten black & white photographs with accompanying text; to document the piece, Huebler stood in Central Park and, each time he heard a bird call, he pointed his camera in the direction of the call and shot a photograph. In 1971, he began "Variable Piece #70 (In Process) Global," for which he proposed his intention "to photographically document the existence of everyone alive." In the 1980s and '90s, Huebler began incorporating painting into his conceptual art pieces, creating a persona he called "the Great Corrector," who took works by masters like Picasso, Matisse, Bruegel and Hieronymus Bosch and attempted to "make them better." For his "Buried Treasure" series, incorporating text about the unscrupulous dealer, Huebler paints fake Monets, Van Goghs, Gauguins and a De Chirico. Huebler's academic career spanned more than forty years; he taught art at Bradford College in Massachusetts, and at Harvard. Huebler served as dean of the art school at California Institute of Arts from 1976 to 1988 where he influenced a generation of artists including Mike Kelley and Christopher Williams. In 1989, he retired to Cape Cod. He died in Truro, Massachusetts in 1997.

Көрмелер

Хьюблердің алғашқы жеке музейлік көрмесі 1953 жылы Детройттегі Филлипс галереясында өтті. Содан кейін ол АҚШ және Еуропадағы галереялар мен мұражайларда, сондай-ақ Documenta V (1972) сияқты халықаралық көрмелерде кеңінен көрсетілді және көптеген концептуалды өнер туралы зерттеулерге енгізілді. Өмірінде жасаған соңғы ретроспективалық көрмесі 1994 жылы Брюссельдегі Palais des Beaux Arts-та ұсынылды. Оның өлімінен кейін бірнеше жеке көрмелер өтті, оның ішінде Лондонның Камден өнер орталығында (2002) және Женеваның MAMCO (2006) галереяларында. 2004 жылы Хьюблердің туындылары "Минималды болашақ?: 1958-1968 жылдардағы өнер нысаны" (A Minimal Future? Art as Object) атты көрмеге қосылды, ол Лос-Анджелес қазіргі заманғы өнер мұражайында ұйымдастырылды.