Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жан Батист Филибер Вайлан, 1-ші граф Вайлан (6 желтоқсан 1790 – 4 маусым 1872), Дижон қаласында дүниеге келген, Франция маршалы.
Jean Baptiste Philibert Vaillant, 1st Comte Vaillant (6 December 1790 – 4 June 1872), born in Dijon, was a Marshal of France.
Өмірбаян
Вайлан 1809 жылы француз армиясына инженерлер корпусына қабылданды. Ол 1812 жылы Ресейге жасалған француз жорығында қызмет етті, ал келесі жылы Кулм шайқасынан кейін соғыс тұтқынына айналды. Жүз күн соғысында Вальян Линь мен Ватерлоо шайқастарында болды. 1830 жылы Алжирге қарсы науқанда Вальян батальонға қолбасшылық етті. Подполковник шеніне көтерілген ол 1831 жылы Бельгияға жасалған экспедицияда Жерардың басшылығымен қызмет етті. 1837-1838 жылдары Вальян Алжирдегі бекініске қолбасшылық етті, Францияға қайта шақырылып, Политехникалық мектептің директоры болды. Генерал-лейтенант шеніне көтерілген Вальян 1845 жылы Доде де ла Брунеридің басшылығымен париждік бекіністерді салуға тағайындалды. 1849 жылы Вальян Римдегі француз экспедициялық корпусының инженерлеріне басшылық етті. 1851 жылы Франция маршалы атанған Вальян 1854 жылдан 1859 жылға дейін Соғыс министрі қызметін атқарды, осы қызметте Қырым соғысының барлық кезеңін бастан өткерді. Франко-австрия соғысы басталғанда, француз армиясына жеке басшылық еткен Наполеон III-нің штаб бастығы болу үшін ол Соғыс министрі лауазымынан кетті. 1860 жылы Вальян Император үйіне жауапты министр болды, ал 1864 жылы Легион құрметі орденінің бас канцлері болды. 1870 жылдың қыркүйегінде Екінші француз империясы құлағаннан кейін Вальян Франциядан қуылды, бірақ кейін елге оралуға рұқсат алды, ол 1871 жылы оралды. Келесі жылы Парижде дүние салды.
Vaillant entered the French army in 1809 in the corps of engineers. He served in the French invasion of Russia (1812) and the next year became a prisoner of war after the Battle of Kulm. During the Hundred Days Vaillant fought at Ligny and Waterloo. Vaillant commanded a battalion in the 1830 campaign against Algiers. Promoted to lieutenant colonel, he served under Gérard in the expedition into Belgium in 1831. Vaillant commanded the fortress at Algiers from 1837 to 1838, recalled to France, he was made director of the École polytechnique. Promoted to lieutenant general, Vaillant was put in charge of the building of the Parisian fortifications in 1845 under the command of Dode de la Brunerie. In 1849, Vaillant was given command of the engineers in the French expeditionary corps to Rome. Promoted to Marshal of France in 1851, Vaillant served as Minister of War from 1854 to 1859, holding the position throughout the Crimean War. On the outbreak of the Franco Austrian War he resigned as Minister of War in order to serve as Chief of Staff to Napoleon III, who took personal command of the French Army. In 1860, Vaillant became minister responsible for the Imperial House and in 1864, he was made Grand Chancellor of the Legion d'Honneur. After the fall of the Second French Empire in September 1870, Vaillant was banished from France but was allowed back, returning in 1871. He died in Paris the next year.