Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Александр III-тің ұлы Николай Александрович (1843 жылдың 20 қыркүйегінде [ескі стиль бойынша 8 қыркүйекте] туған) – 1855 жылдың 2 наурызынан 1865 жылы қайтыс болғанға дейін Ресей империясының тақ мұрагері (цесаревич) болды.
the son of [[Alexander III of Russia
Nicholas Alexandrovich (Николай Александрович; 20 September 1843 [O. S. 8 September 1843] – 24 April 1865 [O. S. 12 April 1865]) was tsesarevich—the heir apparent—of Imperial Russia from 2 March 1855 until his death in 1865.
Ерте өмір
Ұлы князь Николай 1843 жылы әкесі, император Николай I билік құрған кезінде Санкт-Петербургтің оңтүстігіндегі Царское Селодағы Александр сарайында дүниеге келді. Ол "Никса" деген лақап атымен белгілі болды және император Николай I-нің үлкен ұлы, Цесаревич Александр Николаевич пен Ресейдің Цесаревна Мария Александровнаның үлкен ұлы еді. 1855 жылы әкесінің әкесі қайтыс болды, ал әкесі Александр II император болып таққа отырды. Николай өте жақсы білім алған және зиялы адам еді. Әкесінің інісі, Ұлы князь Константин оны "жетілудің белгісі" деп атады. Оның тарих пәнінің мұғалімі: "Егер мен он жылда бір рет Николай Александровичтей оқушыны тәрбиелей алсам, міндеттерімді орындадым деп есептер едім", - деді. Николай кіші інісі, Ұлы князь Александрмен жақын қарым-қатынаста болды. Ол Александрды "Пуг" деп шақыратын. Өлім төсегінде әкесіне: "Әке, Сашаға көңіл бөліңіз, ол өте адал және жақсы адам", - деді.
Grand Duke Nicholas was born on 1843, in the Alexander Palace in Tsarskoye Selo south of central Saint Petersburg, during the reign of his grandfather, Emperor Nicholas I. Nicknamed "Nixa", he was the eldest son of the Tsesarevich Alexander Nikolaevich, eldest son of Emperor Nicholas I, and the Tsesarevna Maria Alexandrovna of Russia. In 1855, his paternal grandfather died, and his father succeeded to the throne as Emperor Alexander II. Nicholas was extremely well educated and intelligent. His paternal uncle Grand Duke Konstantin called him "the crown of perfection." His history teacher said, “If I succeeded in forming a student equal to Nikolai Alexandrovich once in ten years, I’d think I’d have fulfilled my duties." Nicholas had a close relationship with his younger brother, Grand Duke Alexander. He called Alexander "Pug." On his deathbed, he told his father, “Papa, take care of Sasha, he is such an honest, good man."
Қатысу
1864 жылдың жазында Николай Дания ханшайымы Дагмармен құдаланды. Ол Дания королі Кристиан IX және Гессен-Кассельдің Луизасының екінші қызы, сондай-ақ Уэльс ханшайымы, кейіннен королева Александраның кіші қарындасы және Ұлыбритания тағына мұрагер Альберт Эдуардтың әйелі болды, ол Эдуард VII ретімен таққа отырды. Николай Дагмардың суретін көргеннен кейін оған ғашық болды. 1863 жылдың 3 тамызында ол анасына былай деп жазды: "Мен көптен бері ешкімге ғашық болған емеспін. Күлсеңіз де, мұның басты себебі – Дагмар, мен оны тіпті көрместен бұрын ғашық болдым. Мен тек оның туралы ғана ойлаймын." Дагмарға Данияда, оның туған жерінде ұсыныс жасағаннан кейін ол өте қуанды: "Жүрегім оны жақсы көретінімді, шын жүректен жақсы көретінімді айтса, қалай бақытты болмасам болады? Оны қалай сипаттасам болады? Сүйкімді, қарапайым, епті, жанды, бірақ сонымен бірге ұялды." Еуропалық сапарынан оралғанда, ол Дагмарға күн сайын махаббат хаттарын жазды.
In the summer of 1864, Nicholas became engaged to Princess Dagmar of Denmark. She was the second daughter of King Christian IX of Denmark and Louise of Hesse Kassel and was a younger sister of the Princess of Wales, later Queen Alexandra and wife of the heir apparent to the British throne, Albert Edward, who reigned as Edward VII. Nicholas was besotted with Dagmar after he saw a photograph of her. On 3 August 1863, he wrote to his mother: "I haven’t fallen in love with anyone for a long time. . You may laugh but the main reason for this is Dagmar whom I fell in love with long ago without even seeing her. I think only about her.” He was tremendously happy after he proposed to Dagmar in her native Denmark: “How can I not be happy when my heart tells me I love her, love her dearly?. . How can I describe her? Pretty, direct, intelligent, lively yet shy.” As he continued on his European tour, he wrote love letters to Dagmar every day.
Өлім
1865 жылға дейін Николайдың денсаулығы мықты деп есептелген. Оңтүстік Еуропаға сапар шеккен кезде ол бастапқыда ревматизм деп жаңылысқан ауруға шалдықты. Сол кезде Николайдың симптомдарына арқасының ауыруы, мойнының қаттылығы, сондай-ақ шу мен жарыққа сезімталдық кірді. Дегенмен ол денсаулығына көп мән бермей, Италиядағы сапарын жалғастырды. Оның жағдайы тез нашарлап, Оңтүстік Францияға жіберілді. Бірақ бұл оған көмектеспеді. Соңында оның цереброспинальды менингиттен зардап шегетіні анықталды, ал бұл аурудың себебі Николайдың күрес кезіндегі бұрынғы жарақаттан туындаған болуы мүмкін деп болжалды, сол кезде ол қарсыласымен күресіп, жерге түсірілген. 1865 жылдың көктемінде Николайдың денсаулығы нашарлай берді және ол 1865 жылдың 24 сәуірінде Францияның Ницца қаласындағы Вилла Бермондта қайтыс болды. Өлім төсегінде Николайдың никесін кіші інісі, болашақ император Александрға беруді тіледі. Ол «оң қолын көтеріп, Сашаның [Александрдың] қолын ұстады, ал сол қолымен Дагмар ханшайымның қолын ұстағандай болды». 1866 жылы Александр мен Дагмар үйленді. Николайдың 21 жасында ерте қайтысы анасына зор қайғы келтірді, ол Николайдың өмірінің барлық мәліметтерін ұқыптап зерттегендіктен күйзеліске ұшырады. Императрица Мария оның өлімінен ешқашан қалпына келген жоқ. 1867 жылы Ниццада Николай Александрович қайтыс болған жерде оның құрметіне салынған (Chapelle du tsarévitch Nicolas Alexandrovitch) капелланың құрылысы басталды. 1868 жылы капелланың ашылу салтанатына оның ағасы Александр және оның әйелі, қайтадан Мария Федоровна болып су шомылдырылған, қатысты.
Until 1865, Nicholas was thought to have a strong constitution. During a tour in southern Europe, he contracted an ailment that was initially incorrectly diagnosed as rheumatism. Nicholas's symptoms at that time included back pain and a stiff neck, as well as sensitivity to noise and light. He thought little of his ailments, however, and continued his tour in Italy. His health rapidly worsened, and he was sent to Southern France. This move brought him no improvement. It was eventually determined that he was suffering from cerebro spinal meningitis, and it was speculated that this illness of his was caused by a previous accident in a wrestling match, in which Nicholas participated and was thrown down. In the spring of 1865, Nicholas continued to decline, and he died on 24 April 1865, at the Villa Bermond in Nice, France. On his deathbed, Nicholas expressed the wish that his fiancée become the bride of his younger brother and future Tsarevich, Alexander. He "raised his right hand and took Sasha's [Alexander's] hand and seemed to be reaching for Princess Dagmar's with his left." In 1866, Alexander and Dagmar married. Nicholas's death at the early age of 21 thoroughly devastated his mother, who was said to have pored obsessively over all aspects of Nicholas's life. Empress Maria never recovered from his death. In 1867, construction was begun on a chapel named in his honor (:fr:Chapelle du tsarévitch Nicolas Alexandrovitch) in Nice, on the exact place where Nicholas was said to have died, and in 1868, the chapel was inaugurated, with his brother Alexander and his wife, the re christened Maria Feodorovna, in attendance.