Бретаньның дәстүрлі «кан ха дискан» ән салу өнері – бұл әншілердің бір-біріне жауап беруі. Билерге сүйеніп, бретондық мәдениетті жаңартуда маңызды рөл атқарады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кан-ха-дискан – Бретаньның ең көп таралған дәстүрлі музыкасының түрі болып саналады. Бұл вокалдық дәстүр (кан ха дискан бритон тілінен аударғанда шамамен «шақыру мен жауап беру» деп түсіндіріледі). Бұл стиль көбінесе билерге сүйемелдеу үшін қолданылады. Бреттон мәдениетінің қайта жаңғыруының ең маңызды бөлігіне айналып, Бретань музыкасының алғашқы жанры болып, Бретаньде де, шетелде де белгілі бір жетістіктерге қол жеткізді. Алғашқы әнші – канер, екіншісі – дисканер. Канер бір сөз тіркесін айтады, ал дисканер соңғы бірнеше жолды канермен бірге орындайды, содан кейін оны канер қосылғанға дейін жалғыз қайталайды. Әр орындалуда фразаның қайталануы сәл өзгереді. Кан ха дискан кез келген тақырыптағы әндерден құралуы мүмкін, бірақ олар халық билерінде қолданылатын, көбінесе тізбекті немесе дөңгелек пішіндегі өлшемдердің біріне сәйкес болуы керек. Кейде жолдарды созу үшін вокализаторлар немесе мағынасыз буынтар (әдетте tra la la la leh no) қолданылады. Әдетте, кан ха дискан 5-тен 20 минутқа дейін орындалады. Goadecs-тен басқа, әнші Лоэиз Ропарс 20 ғасырдың ортасында кан ха дисканның өміршеңдігін сақтауда маңызды рөл атқарды, ал 1960 және 1970 жылдардағы қайта жаңғырушылар оның еңбектерін көп пайдаланды. Олар сондай-ақ Les frères Morvan және Goadec Sisters сияқты орындаушыларды құрметтеді. Халықтық өркендеу кезінде болашақ музыканттар кан ха дисканды үйрену үшін тәжірибелі ұстаздарды іздеді, және студент ұстазына дисканер ретінде көмектесе алса, ол табысқа жеткен деп есептелді. Бұл дәуірдің ұстаздарына Марсель Гилу және Янн Фахен Кеменер кірді. Кан ха дисканға ұқсас аспаптық стильді дәстүрлі бретондық аспаптарды ойнаушылар, әсіресе бину мен бомбарденің үйлесімінде қолданады.
Kan ha diskan is probably the most common type of traditional music of Brittany. It is a vocal tradition (kan ha diskan translates from Breton as, roughly, call and response singing). The style is the most commonly used to accompany dances. It has become perhaps the most integral part of the Breton roots revival, and was the first genre of Breton music to gain some mainstream success, both in Brittany and abroad. The lead singer is the kaner, and the second singer is the diskaner. The kaner sings a phrase, and the diskaner sings the last few lines with the kaner, then repeats it alone until the same last few lines, when the kaner again joins in. The phrase's repetition is changed slightly in each execution. Kan ha diskan can be songs about any subject, but must meet one of a number of a meters used in folk dances, mostly line or round. Vocables, or nonsense syllables (typically tra la la la leh no), are sometimes used to drag out lines. Usually a kan ha diskan lasts from 5 to 20 minutes. In addition to the Goadecs, the singer Loeiz Ropars largely responsible for maintaining kan ha diskan's vitality in the middle of the 20th century, and the 1960s and 1970s revivalists drew largely on his work. They also venerated performers like Les frères Morvan and [[Goadec Sisters. During the folk revival, aspiring musicians sought out elder teachers to learn kan ha diskan from, generally being viewed as successful when the student can act as diskaner to his mentor. Teachers of this era included Marcel Guilloux and Yann Fañch Kemener. An instrumental style similar to kan ha diskan is used by traditional Breton instrument players, particularly with the pairing of the biniou and bombarde.