Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық суфражист көшбасшысы (1822–1907)
American suffragist leader (1822–1907)
Изабелла Бичер Хукер (22 ақпан 1822 – 25 қаңтар 1907) – американдық суфражист қозғалысының көшбасшысы, лекторы және әлеуметтік белсендісі болған.
Isabella Beecher Hooker (February 22, 1822 – January 25, 1907) was a leader, lecturer and social activist in the American suffragist movement.
Ерте өмір
Изабелла Холмс Бичер Коннектикут штатының Личфилд қаласында Харриет Портер мен пастор Лайман Бичердің бесінші баласы және екінші қызы болып дүниеге келді. Әкесі жаңа қауымдарға шақырылғандықтан, отбасы Бостонға, содан кейін Цинциннатиге көшті. Цинциннатиде ол жарты қарындасы Катариненің Батыс әйелдер институтына оқуға түсті. Батыс әйелдер институты 1837 жылғы экономикалық дағдарыс кезінде, Изабелланың анасы Харриет қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай жабылды. Содан кейін он бес жасында ол Коннектикутқа Хартфорд әйелдер семинариясында тағы бір жыл оқуға оралды, бұл оның қарындасы Кэтрин құрған, бірақ енді қатыспайтын алғашқы мектеп болды. Хартфордта оқып жүргенде, Изабелла Коннектикут штатының белгілі отбасынан шыққан жас заңгер Джон Хукермен танысты. Олар 1841 жылы үйленді, ал Изабелла келесі жиырма бес жылдың көп бөлігін үш баласын тәрбиелеумен өткізді. Джон некеге реформаторлық көзқараспен келді; олардың үйленуінен бұрын Джон өзінің құлдыққа қарсы көзқарасын білдірді. Изабелла күйеуінің ұстанымын бірден қабылдамады, бірақ ол біртіндеп құлдыққа қарсы күреске қосылды. 1850 жылдары Изабелла құлдыққа қарсы күрескерлерді қолдады, бірақ оның басты қызметі ана болу болды. Үй шаруасына бейімділігі, әрине, оның әпкесі Катеринаның философиясының әсерінен туды. Хукерлер отбасы 1853 жылы Хартфордқа көшіп, Франсис және Элизабет Гиллеттпен бірге жер сатып алды, бұл Nook Farm әдеби колониясының алғашқы үйлерін құрады.
Isabella Holmes Beecher was born in Litchfield, Connecticut, the fifth child and second daughter of Harriet Porter and the Reverend Lyman Beecher. As her father was called to new congregations, the family went to Boston, and then Cincinnati. In Cincinnati she attended her half sister Catharine's Western Female Institute. The Western Female Institute closed during the Panic of 1837, not long after Isabella's mother Harriet died. Then, at age fifteen, she returned to Connecticut for an additional year of schooling at the Hartford Female Seminary, the first school her sister Catherine had founded, but was no longer involved with. While studying in Hartford, Isabella met John Hooker, a young lawyer from an established Connecticut family. They married in 1841, and Isabella spent most of the following twenty five years raising their three children. John brought a reformist attitude to the marriage; just before their marriage, John made his abolitionist sympathies known. Isabella did not immediately approve of her husband's position, but she gradually converted to the anti slavery cause. Throughout the 1850s Isabella supported the abolitionist cause, but her primary activity was motherhood. These early tendencies toward domesticity were likely an influence of her sister Catherine's philosophy. The Hooker family moved to Hartford in 1853 and purchased land with Francis and Elisabeth Gillette, which formed the first homesteads of what would become the Nook Farm Literary Colony.
Белсенділік
Азамат соғысынан кейін Изабелла «әйелдер саясаттың моральдық деңгейін көтеріп, үкімет істеріне аналық даналық әкеледі» деген идеяға негізделген, қол қоймаған «Қыздарына арналған ананың хаты» арқылы әйелдер қозғалысына сақтықпен қатысты. Изабелла Нью-Йорк пен Бостон қалаларында өткен әйелдер құқықтары жөніндегі бірнеше конвенцияға қатысып, Жаңа Англия әйелдерінің сайлау құқығын қолдау қауымдастығын құруға атсалысты. Содан кейін ол Хартфордтағы достары мен көршілеріне Коннектикут әйелдер қауымдастығы мен Саяси ғылымды зерттеу қоғамын құру арқылы ниеттерін білдірді. Изабелла Коннектикут штатының Бас Ассамблеясына петиция ұсынды. Әйелінің заңдық көмегімен ол тұрмысқа шыққан әйелдерге мүліктік құқықтарды беруді көздейтін заң жобасын жазып, ұсынды. Заң жобасы қабылданбады, бірақ ол 1877 жылы қабылданғанға дейін әр жыл сайын қайтадан ұсынды. 1870 жылға қарай Изабелла Бичер Хукер өзінің алғашқы саяхатында орталық батыс аймақтарын аралап, сайлау құқығын қолдау қозғалысының толық қарқынында болды. Изабелла жағдайды өзінің көзқарасымен сипаттап, күн тәртібін белгіледі: Конституция әйелдерге азаматтық береді және Конгресске осы фактіні мойындау ғана қажет еді. Бұл конвенция әйелдер қозғалысын Конгресс алдына жеткізді, ал Конгресс әйелдер белсенділеріне алғаш рет тыңдау ұсынды. Виктория Вудхалл Өкілдер палатасының сот комитеті алдында баяндама жасады, содан кейін Изабелла; екеуі де конвенцияның аргументтерін ұсынды. Изабелла 1870 жылдардың көп бөлігінде конституциялық аргументті сақтап, оны Өкілдер палатасының сот комитеті алдында көптеген рет сөйлегенде қолданды. Изабелла бұл аргументке ішінара сенді, өйткені конституциялық түзетуді қабылдау өте қиын болады деп ойлады. Алайда, көптеген конгрессмендер сайлау құқығын қолдаушылардың пікірлерін қабылдамады және Конгресс сайлаушылардың құқықтарына араласа алмайды деп мәлімдеді. Бірақ Изабелла әйелдер техникалық тұрғыдан дауыс бере алатынына сенгендіктен, ол және басқа әйелдер белсенділері 1872 жылғы сайлауда дауыс беруге тырысты. Сюзан Энтони сәттілікке жетіп, тұтқындалса, Изабелла сайлау учаскесінің қауіпсіздігін бұза алмады. 1880 жылдардың ортасында Изабелла әйелдердің дауыс беруі керек деген кең таралған пікірді қолдады, өйткені олар саясатқа жаңа деңгейде бедел әкеледі. Стратегиялық бағытының өзгеруімен қатар, Изабелла Хукер тек сайлау құқығына емес, жалпы әйелдер құқықтарын қорғаумен айналысты. 1887 жылы Изабелла әйелдердің қоғамдағы рөлін кеңейту қажеттігі туралы, соның ішінде әйел полицейлердің пайдасы туралы сөйледі. Ол Нью-Йорк қаласының полиция департаментін әйел басшымен толық қайта ұйымдастыруды көздейтін полиция реформасы науқанына қатысты; осы үшін оны «New York World» және «Chicago Tribune» газеттері қынжырлады. Изабелла Хукер Нью-Йорк пен Чикагода сынға ұшырағанымен, оның ұлттық беделі жеткілікті болды, сондықтан оның саяхаттары туралы хабарлар үнемі жарияланды. Сонымен қатар, ол Хартфордта құрметке ие болды, онда «The Hartford Courant» газеті оның ел бойынша жасаған лекцияларын және Конгресс алдындағы сөздерін жариялады. Ол саяхаттарын аяқтағанда, осы мүмкіндікті өз қозғалысын жалғастыру үшін пайдаланды. Ғасырдың басында ол сөйлеу үшін жиі саяхаттамады, бірақ хаттар жазып, Коннектикут штатының Бас Ассамблеясына жыл сайынғы дауыс беру туралы заң жобасын ұсыну арқылы белсенділігін сақтап қалды. Ол 1893 жылы Конгресс алдында соңғы рет сөйледі, онда бірнеше сенаторларды шектеулі сайлау құқығын қолдауға көндірді. Изабелланың Бас Ассамблея алдында дауыс беру туралы заң жобасын ұсыну үшін соңғы рет 1901 жылы болды.
Following the Civil War, Isabella carefully ventured into the divided women's movement with the unsigned "A Mother's Letter to a Daughter on Women Suffrage," which relied on the idea that "women would raise the moral level of politics and bring a motherly wisdom to the affairs of government." Isabella first attended a few women's rights conventions in New York and Boston, and participated in the founding of the New England Women Suffrage Association. Then, she made her intentions known to her friends and neighbors in Hartford by founding the Connecticut Women Association and Society for the Study of Political Science. Isabella followed that up with a petition to the Connecticut General Assembly. With the legal aid of her husband, she wrote and presented a bill that provided married women with property rights. The bill was rejected, but she reintroduced it every year until it passed in 1877. By 1870, Isabella Beecher Hooker was in the full swing of the suffragist movement traveling throughout the mid west on her first speaking tour. Isabella set the agenda by describing the situation as she saw it, a view in which the constitution provided women with citizenship, and Congress needed only to recognize that fact for women suffrage to be a done deal. This convention got the women's movement in the congressional door, for the first time Congress responded to the women activists with a hearing. Victoria Woodhull led the presentation to the House Judiciary Committee, and Isabella followed; they both presented the convention's argument. Isabella maintained the constitutional argument for most of the 1870s and used it for the many additional times she spoke before the House Judiciary Committee. Isabella believed this argument partly because she thought it would be too difficult to get a constitutional amendment passed. However, most of the congressmen rejected the suffragists' notions and contended that Congress could not intervene in voter eligibility. However, Isabella felt so strongly that women could already technically vote that she and other women activists tried to vote in the election of 1872. While Susan Anthony succeeded and was arrested, Isabella was unable to penetrate the security at the polling station. By the mid 1880s, Isabella advocated the more common position that women should vote because they would bring a new level of dignity to politics. Along with her drift in strategy, Isabella Hooker was campaigning for women's rights in general, instead of focusing on suffrage alone. During 1887, Isabella spoke on the need for women to have greater roles in society, including the benefits of female police officers. She digressed on a campaign for police reform than included complete reorganization of New York City's police department, with a woman as superintendent; for this she was mocked by the New York World and the Chicago Tribune. While Isabella Hooker was derided in New York and Chicago, she had enough national stature that her speaking tours were regularly reported. Furthermore, she gained respect in Hartford, where The Hartford Courant published her lectures from around the country and her congressional addresses. As she wound down her travels she was able to use this avenue to continue her advocacy. By the turn of the century she journeyed less frequently to speak, but maintained her activity by writing letters, and her annual presentation of a voting bill to the Connecticut General Assembly. She made one last appearance before Congress in 1893, where she persuaded various senators to endorse a limited suffrage proposal. Isabella's last appearance before the General Assembly to present the voting bill was in 1901.
Өлім
Изабелла Бичер Хукер 1896 жылы Хартфордтағы үйінде қайтыс болған кезде жарты қарындасы Харриет Бичер Стоудың қасында болды. 1907 жылдың 13 қаңтарында инсульттан соң Хукер мүгедек болып, он екі күннен кейін дүние салды. Ол он тоғызыншы түзету қабылданғаннан он жылдан астам бұрын қайтыс болса да, әйелдер қозғалысына қатысуы оны маргиналды топтан 1920 жылы табысқа жеткен беделді лоббиге айналдырды.
Isabella Beecher Hooker was at the side of her half sister Harriet Beecher Stowe when she died at her Hartford home in 1896. Hooker was crippled by a stroke on January 13, 1907, and died twelve days later. While she died more than a decade before the nineteenth amendment was ratified, her participation in the women's movement saw it transformed from a fringe group to the respectable lobby that succeeded in 1920.