Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик епископы Ияцинт Луи Де Кьлен (8 қазан 1778 – 31 желтоқсан 1839) – Париж архиепископы.
Catholic bishop
Hyacinthe Louis De Quélen (8 October 1778 – 31 December 1839) was an Archbishop of Paris.
Өмірбаян
Де Кьлен Парижде, Кьлен абыройлы бретон отбасында дүниеге келген. Оның "Em Pob Emser Quelen" деген ұраны және "Абыройдан гөрі өлім артық" деген ежелгі бретондық сөздері Севр көшесіндегі Лазарист шіркеуінің витраждарында бейнеленген. Ол Наварра колледжінде және Сент-Сулпице семинариясында білім алған. 1807 жылы дін қызметкері ретінде тағайындалып, бір жыл бойы Сент-Брюк қаласының бас викарі қызметін атқарды, содан кейін Наполеон Бонапарттың туысы Жозеф Фештің хатшысы болды. Ол Бурбон монархиясы қайта орнатылған кезде, Жозеф Феш Лион епархиясынан қуылғанда, де Кьлен Сент-Сулпицеде және әскери госпитальдерде діни қызметін жалғастырды. Бурбондар тұсында ол архиепископтық мектептердің рухани жетекшісі, Париждің бас викарі және кардинал де Талейран Перигордың көмекші архиепискобы болды, 1821 жылы соңғысының орнын иеленді. Ол шебер уағыздаушы болғандықтан, Людовик XVIII және кейін Карл X-тің құрметіне ие болды, бірақ тәуелсіздігін сақтады. Патшалық кеңесінің мүшесі ретінде ол орта таптың атынан мемлекеттік қарызды қайта құруға қарсылық көрсетті. Француз академиясына қабылданғанда, сол кезде жаңғырықсыз қалған Шатобрианды ашық мақтады. Қасиетті капелланың негізгі тасын баталау кезінде ол Конвент мүшелеріне амнистия беруді сұрады, бірақ нәтижесіз болды. 1828 жылғы жарлық, иезуиттерді таратып, дін қызметкерлерін қабылдауды шектеген, оның кеңесіне қайшы болды. Ол "Нотр-Дам апологетикалық конференциялары" мен бірнеше діни институттарды, соның ішінде Bon Secours қарындастарының мейірімділік орденін құрды.
De Quélen was born in Paris, in the Quélen noble Breton family. His motto "Em Pob Emser Quelen" and the older Breton expression for "Better death than dishonour" figure in stained glass in the Lazarist church in the rue de Sèvres. He was educated at the College of Navarre and the seminary in St. Sulpice. Ordained in 1807, he served a year as Vicar General of Saint Brieuc and then became secretary to Joseph Fesch, uncle to Napoleon Bonaparte. When the latter was exiled from his diocese of Lyon under the Bourbon Restoration, de Quélen exercised his ministry at Saint Sulpice and in the military hospitals. Under the Bourbons, he became successively spiritual director of the schools in the archdiocese, Vicar General of Paris, and coadjutor archbishop to the Cardinal de Talleyrand Périgord, succeeding the latter in 1821. A good preacher, he was favored by Louis XVIII and then Charles X, but retained some measure of independence. As a peer of the realm he opposed, on behalf of the middle classes, the conversion of the national debt. At his reception into the Académie française he publicly lauded Chateaubriand, then in disgrace. While blessing the cornerstone of the Chapelle Expiatoire, he requested in vain an amnesty for the exiled members of the Convention. The ordinance of 1828, disbanding the Jesuits and limiting the recruiting of the clergy, was also issued against his advice. the "Conferences apologétiques de Notre Dame" and several religious institutes, among which are the nursing Sisters of Bon Secours.
Мұра
Луи XVI-ға (Париж, 1816), Мадам Елизаветаға (Париж, 1817), Берри герцогына (Париж, 1830) арналған сөздерінен, оның "Discours de réception à l'académie française" (Париж, 1824) және шамамен 120 пасторальдық хаттарынан басқа, "Париж ритуалы" жинағында топтастырылған "Эвхаристия және Соңғы Жинау қасиеттерін басқару туралы нұсқаулықтар: Балаларды крещениелеу туралы: Неке" (3 том, Париж, 1837–38) де бар.
Besides the eulogies on Louis XVI (Paris, 1816), on Madame Elizabeth (Paris, 1817), on the Duke de Berry (Paris, 1830), his "Discours de réception à l'académie française" (Paris, 1824), and some 120 pastoral letters, there are the "Manuels pour l'administration des Sacrements de l'Eucharistie et de l'Extrême Onction: du Baptême des Enfants: du Marriage" (3 vols., Paris, 1837–38) collected in the "Rituel de Paris".