Фрэнк Маккорттың «Ұстаз адам» кітабы – Нью-Йорк мектептеріндегі тәжірибесі, өмірлік сабақтары мен «Angela's Ashes» еңбегінен кейінгі өзгерістері туралы естелік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2005 жылы шыққан Франк Маккорттың "Мұғалім адам" кітабы – Франк Маккорттың 2005 жылғы мемуары. Онда ол Нью-Йорк орта мектептері мен колледждеріндегі мұғалімдік қызметіндегі өсу жолын және осы салаға деген ойларын бөліседі. Бұл кітап "Анжеланың күл-талқаны" және "Тіс" атты алдыңғы екі мемуарының жалғасы болып табылады.
2005 book by Frank McCourt
Teacher Man is a 2005 memoir written by Frank McCourt which describes and reflects on his development as a teacher in New York high schools and colleges. It is in continuation to his earlier two memoirs, Angela's Ashes and 'Tis.
Алдын ала сөз
Кітап прологпен басталады, онда автор алғашқы мемуарларын жазғаннан кейін өзінде болған өзгерістерді мойындайды. Ол танымал болды, кітабы миллиондаған данада, көптеген тілдерде сатылды, мүлдем күтпеген нәтиже еді. Атақ-даңқының арқасында ол көптеген жаңа адамдармен, әсіресе басқа авторлармен танысты. Балалық шағын қиындыққа толы еткен адамдар мен мекемелерді тізімдеп, бұрын өзі ғана мойындаған ауыр жүгін тастап, оларды бірінен соң бірін кешірді. Ол өмірінде "екінші кезеңге" енді, ал бірінші кітабын жазу – оқушыларға әңгімелерін айтудан немесе сахнаға қоюдан да әлдеқайда артық, оны жетілуге жеткізіп, өмірде бақытына кедергі келтірген азабы мен кінәсінен құтылуға мүмкіндік берді.
The book begins with a Prologue, in which the author acknowledges the changes that took place in him because he wrote the first memoir. He became famous, the book sold in the millions and in many languages, a wholly unexpected result. He met many new people in his fame, especially other authors. He demonstrated the changes in himself by listing all the people and institutions that made his childhood so difficult leaving burdens of guilt he thought were his alone, and forgave them one by one. He had a "second act" in his life, and writing the first book, more so than telling the stories to students or putting them on stage, brought him to a point of maturity, able to shed the pain and guilt that impeded his happiness in life.
Қысқаша мазмұны
Мемуарда Франк Маккорттың педагогикасы сипатталады, ол оқушылардың өз білім алуларына жауапкершілікті өздері мойнына алуын қамтиды, әсіресе оның алғашқы мектебінде, Нью-Йорк қаласындағы Стейтен аралында орналасқан Макки кәсіптік және техникалық орта мектебінде. Бірінші күні ол бір бала үстел алдына лақтырып жіберген сэндвичті жегені үшін, екінші күні Ирландияда оқушыдан ирландтар қыздармен кездеседі ме деп сұрағаннан кейін, адамдар қоймен шығады деп әзіл айтқан үшін, жұмыстан шығарылып қалуға жақындады. Оның алғашқы оқытуының көп бөлігі студенттерінің сұрақтарына жауап ретінде Ирландиядағы балалық шағы туралы әңгімелер айтуды қамтиды, бұл оқиғалар негізінен оның бұрынғы кітаптарында қамтылған «Анджеланың күлдері» және «'Tis» кітаптарында жазылған. Ол жасөспірімдердің сабақтан аластату үшін үнемі тырысатынын түсіндіреді; ол баяу-ақ әңгімелердің ағылшын тілін оқытудың бір бөлігі бола алатынын түсінеді, өйткені әңгімелер оқушылардың оқып жатқан романдары сияқты құрылымға ие, және ол әңгімелер арқылы сабақ материалына көшеді. Ол өзінің өсіп-өнген ортасын айтудан және оқушылардың реакциясын естуден пайда көреді, ол Америкаға кемемен келгенде артында қалдырады деп күткен нәрсе. Кейін Маккорт ағылшын тілін екінші тіл ретінде, сондай-ақ, көбінесе африкалық-американдық студенттерден тұратын сыныпты оқытады, оны Гамлет қойылымына алып барады. Ол өзінің мұғалімдік аттестаттау сынағы туралы, Джордж Сантаяна туралы сұрағанда, ол туралы білмейтінін, бірақ кейіннен өзінің жақсы білетін өлеңдері Уилфред Оуэн және Зигфрид Сассон туралы сыныпқа керемет сабақ беретінін жазды. Басқа ерекшеліктері оның қаламның қалай жұмыс істейтіні мен сөйлемнің қалай жұмыс істейтіні арасындағы байланысын қамтиды; ол сөйлемдерді схемалық түрде көрсету тақырыбында өзін күшті сезінбеді, бірақ негіздерді түсіндіргісі келді. Мектеп басшылары бұл ойға таңданып, кейбір оқушылар да бұл ойды түсінді. Оның студенттердің жалған ақтау қағаздарын пайдалану сияқты нақты заттарды қолдануы - оның оқыту стиліне тағы бір ерекшелік, студенттерді сабаққа қатыстыру үшін. Әйелі сұраған соң, ол терапияға барады, жеке және кейін бірнеше топтық терапия сеанстарына қатысады. Ол топта өзін ыңғайсыз сезініп, оған баруды тоқтатады. Терапевт атап өткен жалғыз жетістік Маккорттың сабақта өзін жақсы сезініп, бірақ сыртта өзін жақсы сезінбейтінін, және әлеуметтік жағдайларда әйелі мен ағасы Малахи сияқты еркіндікті қалайтынын айтқандығы болды. Оның тыншылмауы жалғасуда. 1971 жылы қызы дүниеге келгенге дейін Маккорт докторлық диссертация үшін Тринити колледжіне барады, екі жыл Дублинде тұрады, ал әйелімен демалуға демалыс алады. Ол өзінің қаншалықты шеттен қараушы болатынын күткен жоқ, ол америкалық болғандықтан да, оның тамыры Ирландияда Лимерикте болғандықтан да. Ол Нью-Йорктегідей сол жердегі адамдармен байланыс орнату қиын деп санайды. Диссертация үшін тақырыбы бар еді. Ол тақырыпты мұқият зерттеп, жазбалар жасайды. Ол Магидің тууы жақындаған кезде үйге келеді. Ол өмірге, өзіне қатысты алаңдайды және Нью-Йоркте жұмысты жалғастыра отырып, диссертациясын аяқтай алмайды, сондықтан ол оқытушылыққа қайта оралады. Нью-Йоркке оралғаннан кейін, қызы өмірге деген көзқарасын өзгертіп, оған үлкен бақыт сыйлайды. Қызына 8 жасқа толғанда, ол әйелімен ажырасып, Франк өз бетінше көшіп кетеді, өйткені ол Стуйвесант орта мектебінде сабақ беруді жалғастырады. Фрэнк әлі де бейбітшілікке жету үшін не істеу керектігін түсіну үшін қатты жұмыс істейді. Ол өзіне қатты қарайды, өйткені ол өзі қалайды, қалай өсе береді, қаншалықты көп нәрсені түсінгенін біледі, ол жасөспірімдердің көпшілігі біледі деп күдіктенді. Ол ұстаз ретінде күшті болып қалады, мүмкіндігінше, ол ұстаз ретінде және адам ретінде қалай өсе алатынын көреді, оның басты мақсаты студенттерін оқыту. Ол жиырма жеті жасынан бастап отыз жыл бойы сабақ берді. Ол өзінің оқытушылық мансабының көп бөлігін Стуйвесант орта мектебінде өткізді, онда ол ағылшын және шығармашылық жазуды студенттер үшін табысты және өзі үшін жақсы тәжірибемен оқытты. Стуйвесанттағы сабақтары студенттер арасында танымал болды және мектеп әкімшілігі оны оқытудың көптеген шығармашылық бұрыштарына қатысты ұстанымын дамытуға қолдау көрсетті, мысалы, студенттерге олардың құрылымы туралы мейрамхана пікірлерін оқып, содан кейін мектептің асханасы мен жергілікті тамақтану орындарына пікірлер жазу. Басқа күні оқушылар үйден тағам әкеліп, барлық сыныпқа жететіндей етіп, мектепке жақын саябақта сөздік сабақтарын өткізеді. Оқушылардың тегі әртүрлі және олар әкелген тағамдар әлемнің асүйлерін көрсетеді. Содан кейін олар асүй кітаптарынан рецепттерді оқиды, бұл музыкалық сүйемелдеумен бірге өтетін шараға айналады, өйткені көптеген оқушылар музыкалық аспаптарды жақсы орындай алады. Бір оқушы рецепттердің өлең сияқты екенін түсініп, сыныппен бөліседі. Оның сабақтарындағы барлық тәжірибелердің тақырыбы - жазушылар үнемі байқап, айналасында болып жатқан нәрсені іздейді, осылайша олар өздерінің келесі әрекеттерін шеше алады және көргендерін түсінікті тілмен сипаттай алады.
The memoir describes Frank McCourt's pedagogy, which involves the students taking responsibility for their own learning, especially in his first school, McKee Vocational and Technical High School, on Staten Island in New York City. On the first day he nearly gets fired for eating a sandwich, which a boy had thrown in front of his desk, and the second day he nearly gets fired for joking that in Ireland, people go out with sheep after a student asks them if Irish people date. Much of his early teaching involves telling anecdotes about his childhood in Ireland in response to questions from his students, which incidents were mainly covered in his earlier books Angela's Ashes and 'Tis. He explains the continuing effort of adolescents to divert him from the lessons he wants to teach; he slowly realizes the stories can be part of teaching English, as the stories have structure just like the novels the students are reading, and he uses the stories to segue into the course material. It benefits him to verbalize his upbringing and hear the reactions of the students, a topic he expected to leave behind him when he sailed to America. McCourt then teaches English as a Second Language, and also a class of predominantly African American female students, whom he took to a production of Hamlet. He writes about his teacher certification test when he was asked about George Santayana, of whom he was ignorant, but later gives an excellent lesson to a class on the war poets Wilfred Owen and Siegfried Sassoon, whose poems he knew well. Other highlights include his connection between how a pen works and how a sentence works; he did not feel strong in the topic of diagramming sentences, but did want to get across the basics. The school administration was impressed with this idea and some of the students grasped the point. His use of realia such as using students' forged excuse notes as a segue to writing with scenarios is another highlight of his teaching style, keeping the students involved. At his wife's request, he undertakes therapy, one on one and then a few sessions in group therapy. He was uncomfortable in the group and stopped attending it. The only breakthrough noted by the therapist was McCourt's statement that he is at ease in the classroom but not comfortable outside the classroom, and wants the ease in social situations that his wife has, that his brother Malachy has. His restlessness continues. Before his daughter is born in 1971, McCourt goes to Trinity College for a doctorate degree, living in Dublin for two years with a break in between to vacation with his wife. He did not expect how much he would be an outsider in Dublin, both as an American and his roots in Ireland being in Limerick. He finds it hard to connect with the people living there, as he had connected in New York City. He had a topic for a dissertation. He researches his topic extensively, with organized notes. He comes home as the birth of Maggie nears. He is unsettled about life, about himself, and cannot complete the dissertation by continuing the work in New York City, so he goes back to teaching. After returning to New York, his daughter changes his views on life, giving him much happiness. When his daughter is 8 years old, he and his wife separate and divorce, with Frank moving out on his own as he continues teaching at Stuyvesant High School. Frank is still unsettled, working hard to figure out what he needs to do to achieve peace. He is hard on himself, for how hard it is for him to grow as he wants to grow, how many things he realizes as an adult that he suspects most teens know already. He stays strong in teaching, and as much as he can, sees how he can grow as a teacher and a person, even as his main goal is teaching his students. He taught from the time he was twenty seven and continued for thirty years. He spent most of his teaching career at Stuyvesant High School, where he taught English and Creative Writing with success for the students and a good experience for him, the teacher. His classes at Stuyvesant were popular with students and the school administration supported him in his developing approach to teaching, which included many creative turns, such as having the students read restaurant reviews for their structure, and then writing reviews of their school cafeteria and local eateries. On another day, students brought foods from home, enough for all in the class, and had their vocabulary lessons in the park near the school. The students have varied backgrounds and the foods they bring reflect the cuisines of the world. Next they read recipes from cook books, which turns into an event with musical accompaniment, as many students can play instruments well. One student realizes and shares with the class how the recipes are like poetry. The theme through all those experiences in his classes is that writers are always observing, seeking what is happening around them so they can both decide their own next actions and describe what they see in straightforward language.
Қабылдау
Мичико Какутани, «Нью-Йорк Таймс» газетінде жазған әдеби сыншысы, осы кітапта ұнайтын тұстарды тапты, бірақ оған алғашқы мемуардың шармасы жетпейді және екіншісінен жақсы ұйымдастырылған. Маккорт Стуйвесант орта мектебіндегі жазу сабағындағы оқушыларын кешегі кешкі ас туралы сұраққа тартады, бұл – «әрине, бақылау мен отбасылық қарым-қатынастарды зерттеуге арналған жаттығу, оқушыларға «сен – өзіңнің материалсың» деген сабақ. Рецензент Маккорттың бұл сабақты алғашқы мемуарында сәтті орындағанын, бірақ жаңа кітабында «осы сабақты тиімді қалпына келтіруге тырысқанын, алайда нәтижесі шамалы» деп санайды. Kirkus Reviews журналындағы рецензия көбірек оң пікір білдіреді, Нью-Йорктегі орта мектеп оқушыларына сабақ берудегі Маккорттың өсуіне бай материал табады. «Тіл туралы естеліктер» атты бұрынғы кітабының стиліне назар аудара келе, «осында да қара юмор, лирикалық дауыс және диалог жасау шеберлігі байқалады». Маккорт кәсіптік орта мектепте сабақ берудің қорқынышты алғашқы күнінен бастайды. Көп жылдар бойы кәсіптік орта мектептерде жұмыс істегеннен кейін, ол басқа мемлекеттік мектепке, Стуйвесант орта мектебіне ауысады, онда оқуға түсу үшін үлкен бәсекелестік болды. Рецензент «осы бөлімде Маккорттың өзін-өзі кемсіту үні әлсірейді, өйткені бұл инновациялық мұғалімге еркіндік берілген, және оның қатты қуанғаны анық көрінеді», – деп жазады, сөздік сабақтарының ең есте қаларлықтарының бірін мысалға келтіреді. Рецензия «Оқыту саласының зияны – оқырмандардың пайдасы» деген қорытындымен аяқталады. Бұрын мұғалім болған, кейін Иллинойс штатының білім беру басқармасына ауысқан Томас Хансен бұл кітапты қарап шығып, «егер адамдар оқытумен айналысса, онда керемет» деп бағалаған. Маккорт «кітаптарда кездесетін ең күлкілі тұстардың бірін қамтиды. Оның стилі және оқырманды сарказм мен қиын жағдайлар арқылы манипуляциялау қабілеті – оның жазуының тартымды жақтары». Маккорттың өзі туралы: «Мұғалімдер оның көптеген әңгімелерінен және қиындықтарынан өтеді, олардың астында автордың күнделікті өмірдегі ақымақтықтарын, оқыту шеберлігін табады. Ол әрқашан мұғалім». Ребекка Сил The Guardian газетінде «Кейде Маккорт өте көңілді кейіпкер болуы мүмкін, бірақ бұл, әйтеуір, өте жақсы оқылады» деп қорытындылайды. Кітапты қарап отырған тәжірибелі мұғалім оның әдістерін аңғара білген кезде, бұл рецензент «Маккорттың тек сынып алдында ғана өз орнын тапқан сияқты, бірақ оның өзін-өзі кемсітуі шыншылдық па, әлде әдейілеп айтылған нәрсе ме, әлде ол шынымен де ұялшақ, бақытсыз және ақылға сыймайтын болған ба, білу қиын». Бұл пікірлердің контрасты мұғалімдер оның стилінің ерекшеліктерін түсініп, осы мұғалімнің сапасын бағалай алатынын көрсетеді. Мемуар «оның соңғы екі кітабындағыдай, әуенді стиль мен дыбыстық жазуға» ие. Hillel Italie Los Angeles Times Франк Маккортты «Мұғалім» кітабын үшінші және, мүмкін, соңғы мемуары ретінде жазды, «Анжеланың күлдерімен» баспашылықтың жас адамдарға ғана арналған емес екенін және танымал болудың қажеті жоқ екенін дәлелдеді, миллиондаған адамның оқиғаңызға қызығуын қамтамасыз етуге жеткілікті». Бұл үшінші мемуар оның мұғалімдік дамуын, сабақтарынан алынған көптеген анекдоттарды және күн сайын бес сынып оқушысына сабақ беру жұмысын, тілденіп қалған жағдайда олардың назарын қайта аударуды жалғастырады. Маккорттан өмірінің алғашқы жылдары күніне бес сабақ оқытпастан, жазушы болғанын қалағанын сұрағанда, ол «басын тез сілкіп» жауап берді. Жақсы күндері, олар көп болды, ол өзін соншалықты тірі сезінбеген, жасөспірімдер энергиясының ағынына ілесіп кеткен. Маккорт өзінің шабытын қосты, мысалы, студенттер бір-бірінің некрологтарын жазуға немесе рецепттерді музыкаға қоюға шақырды.
Literary critic Michiko Kakutani writing in The New York Times found text to like in this book, but finds it lacking the charm of the first memoir, and better organized than the second. McCourt exhorts his students in the writing class at Stuyvesant High school when he interrogates them about their dinner the night before, which is "an exercise in observation and family dynamics, of course—a lesson to his students that 'you are your material. The reviewer feels that McCourt succeeded in this in his first memoir, but it is "a lesson he tries to resurrect, with less success, in this tepid new book." The review in Kirkus Reviews is more positive, finding rich material in McCourt's growth as a teacher of high school students in New York City. Recalling the prior book 'Tis: A Memoir and its style, "The same dark humor, lyric voice and gift for dialogue are apparent here". McCourt begins with the scary first day of teaching his own class at a vocational high school. After many years in vocational high schools, he gains a position at another public school, Stuyvesant High School, which had much competition for entry. The reviewer felt that "McCourt’s self deprecating tone diminishes in this section, for now this innovative teacher is given free rein, and it is clear that he’s having a grand time. ", citing one of the more memorable vocabulary lessons. The review is summed up by saying that "The teaching profession’s loss is the reading public’s gain, entirely." Thomas Hansen, a former teacher who moved up to the Illinois State Board of Education, reviewed this book and found it "a wonderful one if people are into teaching". McCourt "includes some of the funniest passages I have ever seen in a book. His style and his ability to manipulate the reader—through the use of sardonic and twisting adventures—are enthralling aspects of his writing." Regarding McCourt himself, says that "Teachers will all see through a lot of his yarns and predicaments discovering underneath a lot of the foolishness of everyday life the author’s ability to teach. he is always a teacher." Rebecca Seal in The Guardian concludes that "At times McCourt can be a deeply frustrating protagonist, but this is, none the less, a really good read." Where the experienced teacher reviewing the book sees through every device, this reviewer notes that "The only place he [McCourt] ever seems to have belonged was in front of a class, although it's difficult to know whether his self deprecation is disingenuousness or exaggeration, or if he really was as shy, miserable and irrational as he portrays himself to be." The contrast of reviews may point up that those who have been teachers can see through the devices of his style to understand the quality of this teacher. The memoir has "the lilting style and phonetic writing that marked out his last two books". Hillel Italie in the Los Angeles Times describes Frank McCourt, writing Teacher Man as his third and probably last memoir "proved with Angela’s Ashes that publishing was not just a young person’s game and that you didn’t need to be famous to get millions to care about your story." This third memoir continues his story, describing his development as a teacher, including many anecdotes from his classes, and the work to teach five classes of high school students every day, always regaining their attention if some slip of his tongue caused them not to pay attention. McCourt was asked if he would have liked to have been an author earlier in his life, not teaching five classes a day for so many years. His reply begins as he "quickly shakes his head. On the good days, and there were many, he never felt so alive, caught up in the currents of adolescent energy. And McCourt brought his own spark, like having the students write each other’s obituaries or set recipes to music."