АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жүк кемесі: USS Venus (AK 135) тарихы

Кіріспе

USS Venus (AK 135) – Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен жүк кемесі. Бастапқыда «Уильям Уильямс» бостандық кемесі, Тәуелсіздік жариянамасына қол қойған Уильям Уильямстың құрметіне аталған. Торпедалық шабуылдан зақымданғаннан кейін Әскери-теңіз күштеріне өткізіліп, Венера планетасының атымен қайта аталды. Бұл атты тасқан Әскери-теңіз күштерінің жалғыз кемесі болды.

Құрылыс

Уильям Уильямс 1942 жылдың 5 шілдесінде Теңіз комиссиясының (MARCOM) шарты бойынша, MCE корпусы 263 нөмірімен, Permanente Metals Corporation, Yard No. 2, Ричмонд, Калифорнияда салынды; 21 тамызда суға түсірілді; Пауль С. Марриннің жұбайы қолдау көрсетті; 8 қыркүйекте оның иелері – Истмиялық бу кемелер компаниясына тапсырылды; және 1942 жылдың соңы мен 1943 жылға дейін Тынық мұхитында пайдаланылды.

Саудагерлік тарихы

1943 жылғы 2 мамырда Фиджи аралдарының Сува маңында «Уильям Уильямс» кемесі жапондық I 19 су асты кемесімен торпедаланды. Бұл су асты кемесінің командирі лейтенант Такайчи Кинаши 1942 жылғы 15 қыркүйекте Гуадалканал маңында «Уосп» ұшақ тасымалдаушы кемесін, «Солтүстік Каролина» линкор кемесін және «О’Брайен» эсминецін де осы торпедалармен нысанаға алған болатын. Алайда, Кинаши зақымдалған «Либерти» кемесін аяқтап жоюды шешпеді және аймақтан кетіп қалды. Ал «Уильям Уильямс» кемесі экипажымен тасталып, ауыр зақымдалған күйінде су бетінде қалды. Ол торпедаланған кезде ағаш жүк тасыған. Егер басқа уақытта оқ-дәрі тасыған болса, әлдеқайда қиын жағдайға түсер еді. Капитан Фримен жылдам ойланып, кемедегі көп бөлігін дереу тастап кетуге бұйрық берді, бірақ өртті сөндіру үшін капитан Фримен шағын экипажбен кемеде қалды. Сондай-ақ капитан Фримен радиооператорға, «Шаңырақ» деп атайтын, кеменің тез батып бара жатқаны туралы шұғыл хабарлама жіберуге бұйрық берді, жапон кемесі бұл хабарламаны қабылдап, көмекке келеді деген үмітпен. Жапон кемесі кемедегі оқ-дәрілер жарылып кетеді деп ойлаған немесе кеме батып бара жатқанын және экипажтың асығыс түрде кемені тастап кетуін көрген соң, өлімге душар болды деп ойлап, аймақтан кетіп қалды. Өрт сөндірілгеннен кейін экипаж қайтып келді және «Уильям Уильямс» кемесі портқа қарай жалғаса берді. Әскери-теңіз күштерінің буксирі оны сүйреп әкелуге жіберілді, бірақ қажет болған жағдайда «Уильям Уильямс» кемесі өз күшімен де портына жете алатын еді. Капитан Фримен «Уильям Уильямс» кемесін құтқаруы үшін мақтау алды.

Қызмет тарихы

Уильям Уильямс был отбуксирован на Фиджи, а затем в Окленд, Новая Зеландия, где ВМС приобрели судно 6 ноября 1943 года у Управления военных перевозок (WSA) по договору аренды без экипажа. Были произведены достаточные ремонтные работы для обеспечения мореходности на военно-морской базе в Сиднее, и 10 ноября судно было введено в эксплуатацию под названием «Венера». Отбуксированная из Окленда, «Венера» прибыла в Сидней, Австралия, где она была выведена из эксплуатации и поставлена «в строй» 4 декабря. Судно было одним из пяти судов типа «Либерти», укомплектованных военно-морским персоналом и назначенным 8 декабря 1943 года в район Юго-Западной части Тихого океана для службы под оперативным контролем командующего Седьмым флотом в целях удовлетворения потребностей армии; однако, из-за повреждений и задержек было назначено другое судно «Либерти». Докование и работы по переоборудованию в порту были задержаны из-за более высоких приоритетов, отданных другим судам, и трудовых проблем на самих верфях. Как только эти препятствия были преодолены, работа пошла полным ходом — сложная задача, поскольку переоборудование проводилось на иностранной верфи с использованием нестандартных материалов. Получив обозначение AK 135, судно было вновь введено в эксплуатацию 26 сентября 1944 года. 4 октября оно начало ходовые испытания и вскоре загрузило общий груз и сухие провизии, прежде чем отплыло к Адмиралтейским островам 26 октября. Четыре дня спустя оно достигло Мануса и выгрузило часть груза. Там ему также была установлена основная артиллерия — одна /38 орудийная установка двойного назначения. Судно стало свидетелем воздушного налета 9 ноября, но атака была направлена в другую местность, и грузовое судно не участвовало в боевых действиях. На следующий день «Маунт-Худ» взорвался катастрофическим взрывом при обращении с боеприпасами в гавани Сидлер. Взрыв уничтожил судно с боеприпасами и серьезно повредил другие суда поблизости, убив почти всю команду, за исключением тех, кто находился на берегу в момент взрыва. «Венера» отреагировала на чрезвычайную ситуацию, отправив шлюпку для оказания помощи в медицинских операциях с 30 единицами плазмы крови. Во время пребывания судна на Манусе на борту было выявлено несколько случаев дифтерии, и всем было приказано оставаться на судне. 28 ноября «Венера» отплыла в Голландскую Новую Гвинею, прибыла в Холандию на следующий день и оставалась там до Сочельника, когда она направилась в Айтапе, прибыв туда в Рождество. 27 декабря 1944 года грузовое судно отплыло к мысу Сансапор, где снабжало десантные корабли типа LST, прикрепленные к оперативной группе (TG) 77.5, которые позже приняли участие в высадке в заливе Лингаен. После завершения этих операций, направившись в Моротай, оно выгрузило остатки груза и заправило различные небольшие суда Королевского австралийского флота. 4 января 1945 года, во время пребывания «Венеры» в Моротае, японские самолеты совершили бомбардировку близлежащей наземной базы, но самолеты были отбиты зенитным огнем и ночными истребителями. Шесть дней спустя «Венера», с пустыми трюмами, отплыла с пятью другими судами в Холандию, где приняла на борт пассажиров. Во время движения оттуда в Австралию она столкнулась с сильным штормом, но благополучно прибыла в Брисбен 23 января. Судно вскоре после прибытия прошло ремонт, одновременно загружая оборудование 109-го мобильного госпиталя и 544-го строительного батальона (CB или «Seabees») для транспортировки на Филиппины. Оно отплыло из Брисбена 4 февраля, прошло через Манус и Холандию и присоединилось к конвою у побережья Голландской Новой Гвинеи. Союзные корабли прибыли в Гюан-Роудстед у Самара 27 февраля. Часть личного состава «Seabees» вскоре высадилась на берег, чтобы начать строительство госпиталя, а остальные остались на борту, чтобы выгрузить оборудование и припасы. В конечном итоге, когда на берегу можно было разместить больше «Seabees», работа по выгрузке перешла к экипажу «Венеры». Несмотря на отсутствие барж и опытных грузчиков, «Венера» успешно выгрузила все оборудование и припасы, предназначенные для госпиталя, прежде чем присоединиться к конвою, идущему на юг, 8 апреля, отплыть к Адмиралтейским островам и прибыть на Манус через неделю. Двигаясь оттуда к Эмирау, «Венера» загрузила остатки 77-го строительного батальона и их оборудование, завершив это 25 апреля, прежде чем отплыть в Брисбен для загрузки большего количества оборудования 77-го батальона. Помимо полной загрузки груза, «Венера» также разместила 600 пассажиров, и на палубе под самодельными укрытиями были установлены дополнительные камбузы и койко-места для размещения этих людей. Затем грузовое судно направилось на север к Филиппинам через Милн-Бей и прибыло в Манилу 13 июня для начала разгрузки и высадки пассажиров. Через пять дней судно перешло к причалу рядом с затонувшим японским грузовым судном. Используя бывший вражеский сухогруз в качестве дока, «Венера» выгрузила остатки груза, пережив два предупреждения о воздушном налете во время пребывания в Маниле, и завершила эти операции к 30 июня. Затем она двинулась на юг к Адмиралтейским островам и загрузила бомбы для транспортировки на Бугенвилль в Соломоновых островах. Установка гирокомпаса задержала ее отплытие до 25 июля, но судно прибыло в бухту Императрицы Августы 29 июля. Через одиннадцать дней «Венера» покинула Торокину, Бугенвилль, направляясь к Новым Гебридам и прибыла в Эспириту-Санто 11 августа. Она загрузила материалы для сухого дока ABSD 1, загружая их с барж в заливе Палликуло. Из-за плохих условий погрузки работа была завершена только 7 сентября, когда она была готова отплыть на Филиппины. Во время пребывания в Эспириту-Санто поступило сообщение о капитуляции Японии; и впервые с момента введения в эксплуатацию судно могло плавать ночью, не прибегая к «затемнению судна». «Венера» прибыла в Самар 20 сентября и выгрузила груз, прежде чем направиться в залив Субик. Она отплыла из Себу 15 декабря, направляясь к Гавайским островам, и прибыла в Перл-Харбор 16 марта.

William Williams was towed to Fiji and thence to Auckland, New Zealand, where the Navy acquired the ship on 6 November 1943, from the War Shipping Administration (WSA) under a bareboat charter. Enough repairs to make the ship seaworthy at Naval Base Sydney, were effected, and she was commissioned as Venus on 10 November. Towed from Auckland, Venus arrived at Sydney, Australia, where she was decommissioned and placed "in service" on 4 December. The ship was one of five Navy manned Liberties assigned 8 December 1943 to the Southwest Pacific Area for service under operational control of the Commander, Seventh Fleet in meeting Army requirements; however, due to the damage and delay another Liberty was assigned. Docking and conversion work at the port were delayed due to higher priorities being assigned to other ships and labor troubles at the dockyards themselves. Once these obstacles were overcome, work proceeded apace — a difficult task because the conversion was accomplished in a foreign yard with non standard materials. Designated AK 135, the ship was placed back in commission on 26 September 1944. On 4 October, she commenced her shakedown and soon loaded general cargo and dry provisions before she sailed for the Admiralties on 26 October. She reached Manus four days later and discharged some of her cargo. There, she also received her main battery, a single /38, dual purpose gun. The ship witnessed an air raid on 9 November, but the attack was directed at another vicinity, and the cargo vessel did not participate in the action. The following day, Mount Hood blew up in a cataclysmic explosion while handling ammunition at Seeadler Harbor. All but a few of her crew, those who were ashore at the time, were killed in the blast which not only atomized the ammunition ship but severely damaged other ships nearby. Venus responded to this emergency by sending a boat to assist in medical operations with 30 units of blood plasma. During the ship's stay at Manus, several cases of diphtheria developed on board, and all hands were restricted to the ship. On 28 November, Venus sailed for Dutch New Guinea, arrived at Hollandia the following day, and stayed until Christmas Eve, when she headed for Aitape — arriving there on Christmas Day. On 27 December 1944, the cargo vessel got underway for Cape Sansapor, where she supplied LST’s attached to Task Group (TG) 77.5, which later took part in the landings at Lingayen Gulf. Proceeding to Morotai upon completion of these operations, she unloaded the remainder of her cargo and fueled various small craft of the Royal Australian Navy. On 4 January 1945, during Venus’ stay at Morotai, Japanese aircraft conducted a bombing raid on the nearby land base, but the planes were driven off by antiaircraft fire and night fighters. Six days later, Venus, her holds empty, sailed with five other ships to Hollandia, where she took on board passengers. While proceeding thence to Australia, she encountered heavy gales but arrived safely at Brisbane on 23 January. The ship underwent repairs soon after she arrived while concurrently loading equipment of the 109th Fleet Hospital unit and of the 544th Construction Battalion (CB or "Seabees") for transport to the Philippines. She departed Brisbane on 4 February, proceeded via Manus and Hollandia, and joined a convoy off the Dutch New Guinea coast. The Allied ships arrived at Guiuan Roadstead off Samar on 27 February. Part of the Seabee unit soon went ashore to begin building the hospital, while the remainder stayed on board to unload equipment and stores. Eventually, as more Seabees could be accommodated ashore, the job of unloading passed on to Venus’ crew. Despite the lack of barges and experienced stevedores, Venus succeeded in unloading all equipment and supplies earmarked for the hospital unit before she joined a southbound convoy on 8 April, got underway for the Admiralties, and arrived at Manus one week later. Proceeding thence to Emirau, Venus loaded the remnants of the 77th Construction Battalion and their equipment, accomplishing this on 25 April before getting underway for Brisbane to load more of the 77th Battalion's equipment. Besides the full load of cargo, Venus also accommodated 600 passengers, and additional galley and bunking facilities were set up on deck beneath makeshift shelters to take care of these men. The cargo vessel then headed north for the Philippines, via Milne Bay, and arrived at Manila on 13 June to commence offloading and to disembark her passengers. Five days later, the ship shifted to a berth alongside a sunken Japanese cargo ship. With the erstwhile enemy freighter serving as a dock, Venus offloaded the remainder of her cargo — experiencing two air raid alerts during her stay at Manila — and completed these operations by 30 June. She then pressed southward for the Admiralties and loaded of bombs for transport to Bougainville in the Solomons. The installation of a gyro compass delayed her sailing until 25 July, but the ship arrived at Empress Augusta Bay on 29 July. Eleven days later, Venus departed Torokina, Bougainville, bound for the New Hebrides and arrived at Espiritu Santo on 11 August. She loaded material for dry dock ABSD 1, loading from lighters in Pallikulo Bay. Due to poor loading conditions, the job was not completed until 7 September, when she was ready to sail for the Philippines. During her stay at Espiritu Santo, word arrived that Japan had surrendered; and, for the first time since commissioning, the ship could sail at night without having to "darken ship". Venus arrived at Samar on 20 September, and discharged her cargo before moving on to Subic Bay. She sailed from Cebu on 15 December, bound for the Hawaiian Islands, and arrived at Pearl Harbor on 16 March.

Соғыстан кейінгі және қызметтен шығару

1946 жылғы 18 сәуірде қызметтен босатылған кеме, кейіннен Hitchiti көмегімен батыс жағалауға сүйретіліп әкелінді, 1947 жылғы 5 желтоқсанда Перл-Харбордан шығып, 13 желтоқсанда Сан-Францискоға жетті. Теңіз күштерінің қажеттіліктеріне артық деп танылғандықтан, 1948 жылғы 19 ақпанда Теңіз күштерінің тізімінен шығарылды. Бөлшектеп тарату үшін дайындалып, 27 ақпанда MARCOM-ға қайтарылды және Калифорния штатындағы Суйсун шығанағындағы Ұлттық қорғаныс резервтік флотына қойылды. "Венера" 1961 жылғы 18 сәуірде Union Minerals and Alloys Corporation компаниясына 59 339,89 долларға сатылды. 1961 жылғы 21 тамызда кеме тапсырылып, 1961 жылғы 21 қазанда оның бөлшектеп таратылуы аяқталды.