Британ мылтығы: Pattern 1913 Enfield тарихы

Кіріспе

Британдық қызметтік мылтығы. Pattern 1913 Enfield (P'13) – 1899-1902 жылдардағы Екінші Буер соғысы кезіндегі жауынгерлік тәжірибесінің нәтижесінде Ұлыбритания армиясы үшін Корольдік шағын қару фабрикасы әзірлеген тәжірибелік мылтық. Бұл қару Short Magazine Lee–Enfield (SMLE) мылтығын алмастыру мақсатында жасалған. Жаңа камералық конструкциясы жоғары жылдамдықты, дөңгелексіз .276 Enfield патронына мүмкіндік берді, ол қолданыстағы .303 British патронынан күштірек болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы P'13 мылтығын қабылдауға кедерес келтірді.

Тарих

Екінші Бур соғысы кезінде британдық армия 7×57 мм калибрлі Mauser Model 1895 мылтығымен қаруланған, шебер Бур мергендерімен бетпе-бет келді. Бұл тәжірибе 1910 жылы Соғыс министрлігін өз "магнум" патронын, .276 калибрлі жиексіз оқпен жасауға итермеледі. 1910 жылдың тамызында, Short Magazine Lee–Enfield қабылдануына жауапты болған Шағын қарулар комитетіне Артиллерия директоры қызметтік мылтық үшін жаңа талаптарды жасау тапсырылды. Басты өзгерістер Маузер стиліндегі механизм және бір бөліктен жасалған ағаш (арзан әрі берік нұсқа) болды. Жауап ретінде Birmingham Small Arms (BSA) компаниясы жоғары жылдамдықты, жиексіз патронға арналған жоба ұсынды. 1911 жылы Британ үкіметінің жобалау және өндіріс орталығы – Энфилдтегі Корольдік ұсақ қару фабрикасы (RSAF) ұқсас патронға арналған, модификацияланған Маузер үлгісіндегі мылтық жасады. Бұл мылтық 1911 жылдың 3 сәуірінде Кіші қарулар комитетіне көмекші инспектор Карнеги мен бас дизайнер Ревилл ұсынды. Бастапқыда RSAF жаңа мылтықты, сол кездегі 1911 үлгісін, екі калибрге сәйкес жобалады: .276 және .256. .256 калибрінің дәлдігі жеткіліксіз болды, ал .276 калибрі 1911 жылдың ортасында қосымша сынақтар үшін қабылданды. Жоғары жылдамдықты оқтан туындаған қысым және патронның қабығының бұрғылауда тозуы патронның қайта құрылуына әкелді. Мылтық пен патронға енгізілген көптеген өзгерістер нәтижесінде он бір Pattern 1911 және Pattern 1912 мылтығы жасалды. 1912 жылдың соңында жобаның соңғы нұсқасын 1913 жылы әскерлік сынақтар үшін шектеулі өндіріске енгізу туралы шешім қабылданды және RSAF-тан 1000 дана тапсырыс берілді. 1912 жылдың соңына қарай 508 мылтық аяқталды, ал 1913 жылдың қаңтар соңына қарай 1251 мылтық жасалды. Мылтықтар әскерге Rifle, Magazine, Enfield, .276 дюйм деген атпен таратылды. Әскерлік сынақтарға жіберілген мылтықтардың бұрылу жылдамдығы, 5 ойық, ойықтың тереңдігі және жер ені көрсетілді. Сынақтар Ұлыбританияда, Ирландияда, Мысырда және Оңтүстік Африкада өтті. Соңында Кіші қарулардың бас инспекторы бірқатар өзгерістер ұсынды, нәтижесінде 1914 жылдың наурыз және сәуір айлары аралығында 6 жақсартылған 1913 үлгісіндегі мылтық жасалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, кіші калибрлі жиексіз патрон енгізуге жасалған күш-жігер, таза тәжірибелік себептермен тоқтатылды. Дизайнды бейімдеу (камера мен экстракторды қайта құрудан басқа, негізінен косметикалық өзгерістермен) стандартты .303 British патронымен оқ атуға мүмкіндік берді, нәтижесінде Pattern 14 Rifle (P'14) мылтығы пайда болды, ол бес оқтық ішкі жұптамадан бес оқтық клиптер арқылы оқтандырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияда тиімді жаппай өндіріс мүмкін болмады, сондықтан P'14 іс жүзінде кейіннен ойластырылған шешім болды. Осылайша SMLE бірінші дүниежүзілік соғыста және одан кейін де стандартты британдық мылтық болып қала берді.

During the Second Boer War, the British Army had been faced with expert Boer marksmen equipped with the Mauser Model 1895, in 7×57mm caliber. This experience prompted the War Office to develop its own "magnum" round in 1910, using a .276 calibre rimless cartridge. In August 1910, the Small Arms Committee, which had been responsible for the adoption of the Short Magazine Lee–Enfield, was asked by the Director of Artillery to produce a new specification for a service rifle. The main changes called for a Mauser style action and a one piece stock (a cheaper and more serviceable option). In response, Birmingham Small Arms (BSA) submitted a design chambered for a rimless high velocity cartridge. In 1911, the Royal Small Arms Factory (RSAF) at Enfield, the British Government's design and production facility, produced a modified Mauser pattern rifle for a similar cartridge, the .276. This rifle was presented to the Small Arms Committee on 3 April 1911 by the Assistant Superintendent Carnegie, and the Chief Designer Reavill. Initially the RSAF designed the new rifle, at this point the Pattern 1911, around two calibres; the .276 and the .256. The .256 was found to be inaccurate and the .276 was adopted in mid 1911 for further testing. Problems with pressure and jacket fouling in the bore resulting from the high velocity round led to the cartridge being redesigned. Numerous changes to the rifle and the cartridge led to eleven Pattern 1911 and Pattern 1912 rifles being manufactured. At the end of 1912, it was decided to put the latest incarnation of the design into limited production for troop trials in 1913 and 1,000 were ordered from RSAF. By the end of 1912, 508 rifles had been completed, and by the end of January 1913, 1,251 had been manufactured. The rifle was distributed to the army as the Rifle, Magazine, Enfield, .276 inch. The troop trial rifles left handed rifling twist rate was , 5 grooves, groove depth land width The trials took place in Britain, Ireland, Egypt and South Africa and at the end, the Chief Inspector of Small Arms recommended a number of changes, which resulted in a quantity of 6 improved Pattern 1913 rifles being manufactured between March and April 1914. The outbreak of World War I led to the abandonment of the effort to introduce a smaller calibre rimless cartridge for purely practical reasons. Adapting the design (with largely cosmetic alterations aside from chamber and extractor redesign) to fire the standard .303 British round led to the Pattern 14 Rifle (P'14), which was fed from a five round internal magazine by five round stripper clips. Effective mass production in Britain during World War I was impossible, and so the P'14 became a de facto afterthought. Thus, the SMLE remained the standard British rifle during World War I and beyond.

Дизайн

Pattern 1913 Enfield негізінен Mauser мылтықтарының конструкциялық желісіне сүйенген. Немецтің Gewehr 98 және американдық M1903 Springfield қызметтік мылтықтарының бұрандалы бөліктеріндегі инженерлік идеялар, британдық Short Magazine Lee–Enfield Mk III қызметтік мылтығының дизайндық ерекшеліктерімен үйлестірілді. Pattern 1913 Enfield дизайны сол кездегі британ армиясының оқу бағдарламасындағы дәл және жылдам атуға баса назар аударуын көрсетті. Жоғары көтерілген, төмен түсірілгенде ұрысқа дайын күйге келтірілетін артқы прицел, жылдам және дәл нысана алуға мүмкіндік беретін, сол кезең үшін өте жақсы және прогрессивті дизайн болды. Mauser үлгісіндегі бұрандасында төмен профильді тұтқасы және оның негізіне орнатылған, қабылдағышта бекітілетін қауіпсіздік тетігі болды. "Ит аяғы" пішіндес бұранда тұтқасы төмен бейінімен көзге түседі және бұранда тұтқасын атысшының қолына жақын, оқпан сабының артына орналастырады, бұл жылдам циклға түсуге және атуға қолайлы жағдай жасайды. Lee–Enfield сияқты, қауіпсіздік тетігі де атысшының бас бармағының астында орналасқан және дыбыссыз жұмыс істей алады. Бөлігі жылдам ату кезінде қызған кезде де оңай жұмыс істеуге арналған, жылдам қозғалыс, құлыптау және бұранданы ашқанда немесе жапқанда сенімді жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Pattern 1913 Enfield бұрандасының құлыптау тіректері 4 градус бұрышпен жасалған, ал қабылдағыштың тіректері де сол бұрышқа сәйкес келді (техникалық термин – үзілген тізбек). Бұл бұранда тұтқасы толық төменге бұрылмайынша, соңғы бос кеңістікке қол жеткізілмейді дегенді білдіреді. Lee–Enfield мылтығында да спиральді құлыптау беттері болған. Британдықтар бұрышты құлыптау тіректерін бұзылған немесе лас оқ-дәрілерді камераға салу үшін және жабылу механизмін бұранда мен қабылдағыш тіректерінің барлық жұптасқан беттеріне тарату үшін қолданған болуы мүмкін. Осының салдарынан бұранданы жабу кезінде тегіс сезім пайда болады. Бұрышты тіректер камерадағы қысыммен бұрылмауға бейім емес, себебі тегіс, майланған болат беттерінің "тоқтау бұрышы" шамамен 8 градусқа тең. Бір артықшылығы – бұранда тұтқасы жоғары көтерілгенде, тіректер бір-бірінен бірден босап, барлық күш-жігер шығару камерасына жұмсалды. Оқпанның механикалық құлыптауы бұранда толық құлыпталмаған кезде оқтың атылуын болдырмау үшін жасалған. Никельді болаттан жасалған бөлік үлкен және берік болды, сондай-ақ басқа әскери мылтықтармен салыстырғанда ұзақ бұрандалы тартуға ие болды, себебі ол .276 Enfield патронының үлкен өлшемдерін қабылдауға және ауыр профильді оқпанға ие болуға қабілетті болды. Pattern 1913 Enfield, Mauser Gewehr 98 сияқты, журналдан оқты кесу механизміне ие емес еді, ол қосылғанда, журналдағы оқтарды резервте сақтап, бір оқты ғана тамақтандыруға және шығаруға мүмкіндік берді. Бұл ұзын және салыстырмалы түрде ауыр мылтық еді – Lee Enfield Mk III бос күйде салмағы ... – және көрініс сақшысының "құлақтары", "қазан ішіндегі" журналы және "ит аяғы" пішіндес бұранда тұтқасы оған ерекше көрініс берді. P13 алдыңғы бөлігіндегі ерекше бұрышты саусақ ойыстарымен ерекшеленеді, ол кейінгі P14 және M1917 үлгілерінде болмады. Кейбір P'13 мылтықтары Ұлыбританияда нысана атуға қолданылды, көбінесе олардың ағаш қол қоршаулары алынып, қорлары қысқартылды. Олардың өте аз ғана саны шығарылды, сондықтан олардың өте азы ғана сақталған.

The Pattern 1913 Enfield was mainly based on the Mauser line of bolt action rifles. Engineering concepts found in the German Gewehr 98 and American M1903 Springfield service rifle bolt actions were combined with design features of the British Short Magazine Lee–Enfield Mk III service rifle. The design of the Pattern 1913 Enfield showed the emphasis on accurate, rapid fire emphasized by British Army training during this period. The adjustable flip up aperture rear sight with a battle setting when folded down was an excellent design, allowing rapid and accurate sight acquisition, and was advanced for the period. The Mauser type bolt had a low profile bolt handle with an integral safety lug built into its base that locked in the receiver. The unusual 'dog leg' shaped bolt handle has a low profile and places the bolt knob just rearwards of the trigger close to the firer's hand, again facilitating rapid cycling and fire. Like the Lee–Enfield, the safety falls under the firer's thumb and can be operated silently. The action was configured to be easily operable, even when heated by sustained rapid fire, with slick operation, cock on closing feature and positive camming action when opening or closing the bolt. The Pattern 1913 Enfield bolt locking lugs had a 4 degree helical angle with matching angles on the receiver lug seats (the technical term is interrupted threading). This means that final head space is not achieved until the bolt handle is turned down all the way. The Lee–Enfield rifle also featured helical locking surfaces. The British probably used helical locking lugs to allow for chambering imperfect or dirty ammunition and that the closing cam action is distributed over the entire mating faces of both bolt and receiver lugs. This is one reason the bolt closure feels smooth. The angled lugs had no tendency to unwind with chamber pressure since the "angle of repose" of smooth, lubricated steel surfaces is approximately 8 degrees. One advantage was that when the bolt handle was turned up was that the lugs cleared each other immediately so full effort was applied to the extraction cam. The trigger had a mechanical interlock to prevent firing unless the bolt was fully locked. The nickel steel action was large and strong and had a long bolt throw compared to other military service rifle bolt actions, since it had to be capable of handling the dimensionally large .276 Enfield cartridge variants, and the barrel was given a heavy profile. The Pattern 1913 Enfield like the Mauser Gewehr 98 had no magazine cut off mechanism, which when engaged permits the feeding and extraction of single cartridges only while keeping the cartridges in the magazine in reserve. It was a long and comparatively heavy rifle – the Lee Enfield Mk III weighed empty – and the pronounced sight protector 'ears', the 'pot belly' magazine and 'dog leg' bolt handle gave it an ungainly air. The P13 is distinguished by unusual angled finger grooves on the fore end of the stock, which were not present on the later P14 and M1917. Some P'13s survived as target rifles in the UK, often having been "sporterized" (removal of wooden handguards and shortening of the stock). Very few were produced, and so very few survive.