Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Да Винчи коды" төңірегіндегі дау-дамайлар
Controversy surrounding The Da Vinci Code
Дэн Браунның танымал детективтік романы "Да Винчи коды" 2003 жылы жарық көргеннен кейін сынға ұшырап, көптеген пікірталастарға себеп болды. Көптеген шағымдар кітаптың христиандықтың негізгі принциптері мен Католик шіркеуінің тарихы туралы жасаған болжамдары мен бұрмалауларына байланысты болды. Сонымен қатар, кітаптағы Еуропа өнері, тарихы, архитектурасы және географиясы туралы берілген дұрыс емес сипаттамалар да сынға түсті. Романшы Льюис Пердью және 1982 жылғы "Киелі қан және Киелі Грааль" кітабының авторлары авторлық құқықты бұзу туралы айыптаулар жасады. Аталған кітапта тарихи Иса Мәриям Магдаленаға үйленген, олардың балалары немесе ұрпақтары қазіргі Оңтүстік Францияға көшіп, Меровингтер әулетіне айналған отбасыларға үйленген деген гипотеза келтірілген, ал бүгінде Сион Приораты Франция тағына талап етуді қолдайды. 2006 жылы сот Браунның пайдасына шешім шығарып, ол кітабының кейбір бөлімдерінде сілтеме келтіргенімен, мазмұнын көшірмегенін мәлімдеді. 2007 жылы автор Джек Данн да Браунға қарсы сотқа шағымданып, оны 1997 жылғы "Ватикан жігіттері" романын плагиаттаумен айыптады.
The Da Vinci Code, a popular suspense novel by Dan Brown, generated criticism and controversy after its publication in 2003. Many of the complaints centered on the book's speculations and misrepresentations of core aspects of Christianity and the history of the Catholic Church. Additional criticisms were directed toward the book's inaccurate descriptions of European art, history, architecture, and geography. Charges of copyright infringement were also leveled by the novelist Lewis Perdue and by the authors of the 1982 book The Holy Blood and the Holy Grail, which puts forward the hypothesis that the historical Jesus married Mary Magdalene, and that their children or their descendants emigrated to what is now southern France, and married into families that became the Merovingian dynasty, whose claim to the throne of France is championed today by the Priory of Sion. In 2006, a court ruled in Brown's favor, stating that while he did reference the book in parts of his novel, he did not substantially copy it. A similar suit was filed in 2007 by author Jack Dunn, who accused Brown of plagiarizing his 1997 novel The Vatican Boys.
Шындық немесе ойдан шығарылған
Браун романына «Факт» деп аталатын беткірме қосады, онда романның белгілі бір элементтері шындыққа сәйкес екенін мәлімдейді, ал оның веб-сайтындағы бетте осы ойлар мен басқалары қайталанады. Романның алғашқы жарнамасында Дэн Браун роман көркем туынды болғанымен, ондағы тарихи ақпараттың барлығы да нақты және жақсы зерттелгенін бірнеше рет айтты. Мысалы:
Brown prefaces his novel with a page titled "Fact" asserting that certain elements in the novel are true in reality, and a page at his website repeats these ideas and others. In the early publicity for the novel, Dan Brown made repeated assertions that, while the novel is a work of fiction, the historical information in it is all accurate and well researched. For example:
Кітаптағы және автордың осы мәлімдемелері, сондай-ақ кейбір христиандарды ренжітетін діни идеялардың ұсынылуы көптеген пікір таластар мен дау-жанжалдарға әкелді, олар бұқаралық ақпарат құралдарында саяси талқылауларға жол тапты. 2006 жылдың мамыр айында «The Independent» басылымы британ үкіметіндегі жоғары лауазымды министр Рут Келлидің білім министрі қызметін бастаған жылдары Opus Dei ұйымындағы мүшелігі тексерілгенін хабарлады.
These claims in the book and by the author, combined with the presentation of religious ideas that some Christians regard as offensive, led to a great deal of controversy and debate, which found its way into political discourse in the media. In May 2006, The Independent reported that Ruth Kelly, a senior British Government Minister, had been scrutinized about her membership in Opus Dei during her early years as an Education Secretary.
Магдалалық Мәриям
Романда Мария Магдалинаның Бунямин тайпасынан екені айтылады, бірақ тарихшылар бұл тұжырымды жоққа шығарады және Бұл туралы Киелі кітапта немесе басқа да ежелгі көздерде ештеңе айтылмаған. Сандра Мизель мен Карл Э. Олсонның 2004 жылғы «Да Винчидің алдауы» кітабында Магдала Солтүстік Израильде орналасқан, ал Бунямин тайпасы оңтүстікте болғандығы туралы мәлімдеме келтіріледі. 58-ші тарауда Иса мен Мария Магдалинаның некесі «таққа заңды талап ету мүмкіндігі бар, қуатты саяси одақ» құрғаны делінеді. Олсон мен Мейзел бұл мәлімдеменің тарихи негізі жоқ екенін ғана емес, сонымен қатар Сүлейменнің патшалығының бүгінгі күні үлкен ауқымды қастандыққа түрткіс болатын мақсаты немесе мәні бар екеніне күмән келтіреді. Авторлар сондай-ақ, егер Иса романдағыдай «өлшеусіз пайғамбар» болса, онда патшайымның оған қызығушылығының себебі неде екенін сұрайды. Олсон мен Мейзел Чикаго архиепископы Франсис Кардинал Джорджтың: «Иса Құдай емес, бірақ Мария Магдалина – құдай? Бұл нені білдіреді? Егер ол Құдай болмаса, неге ол құдайға үйленді?» деген сөзін келтіреді. Олсон мен Мейзелдің пікірінше, Исаның заманында Давидтің ұрпағы болу ерекшелік емес еді, өйткені оның әкесі Жозефтің барлық туыстары, оның ішінде Яһуда патшаларының жиырма ұрпағы да сондай текті болған. Авторлар сонымен қатар, бунямин тайпасы тақтың «заңды» мұрагері деп есептелмегенін, Жаңа өсиетте Мария Магдалинаның тайпалық байланысы туралы ештеңе айтылмағанын, оның Бунямин тайпасынан емес екенін және оның осы тайпамен байланысы 1982 жылы жарық көрген «Киелі қан, киелі Грааль» кітабына дейін жететінін, бірақ бұл кітап бұл идеяны растамайды. «Американ католик» журналының авторы Кэрол Энн Морроудың мәлімдемесіне сәйкес, бұл тұжырымды католик және католик емес ғалымдардың көпшілігі жоққа шығарды. Сондай-ақ, Рим папасы Григорий I-нің Мария Магдалина туралы үйретімі, шіркеу тарихының көп бөлігінде танымал болғанымен, ешқашан католик догмасына ресми түрде енгізілмеген; ол сол кезде ex cathedra сөйлемегендіктен, оның сөзі қатесіз деп есептелмейді. Алайда, бұл дәстүрге қаншалықты мән берілсе де, оның Марияны жала жабу үшін қолданылғанына ешқандай дәлел жоқ. Ол Исаның қайта тірілгеніне куә болғандықтан, қадірленеді және әлі де қадірленеді, және оның құрметіне шіркеулер салынған. Ол сонымен қатар, Ізгі хабарларда жазылғандай, Исаның қайта тірілгеніне куә ретінде құрметтеледі. Ізгі хабарлардағы әйелдер көбінесе күйеулерімен немесе ер туыстарымен, әсіресе есімдері басқалармен бірдей болған жағдайда таныстырылады. Мысалы, «Мария» деп аталатын көптеген әйелдер туралы айтылады, олардың барлығы әртүрліше белгіленген (бірін-бірімен сәйкестендіруге болатынына қарамастан). Олар: «Исаның анасы» Мария, Мария Магдалина, «Яков пен Иосифтің анасы» Мария, «Яковтың анасы» Мария, «басқа» Мария, «Клеопаның әйелі» Мария және Лазар мен Мартаның қарындасы Бетаниялық Мария. Мария Магдалина көптеген Мариялардың арасында ерекшеленеді, өйткені ол тікелей ешбір еркекпен байланысты емес. «Назареттік» деген сөз «Назареттен келген Исаны» білдіргендей, «Магдалиналық» деген сөз «Магдаладан келген Марияны» білдіреді. Кейбір зерттеушілер, егер ол шындығында Исаға үйленген болса, онда ол әдетке сәйкес, Мария «Исаның әйелі» деп аталатын болар еді деп санайды. «Да Винчидің алдауы» кітабында Пауылдың хаттарындағы («Ефестіктерге 5:25-27, 2 Коринфтіктерге 11:2-3») және Аян кітабындағы шіркеу үшін «Мәсіхтің келіні» терминінің қолданылуы Исаның үйленбегенін көрсетеді делінеді. Сондай-ақ, бұл еңбекте Исаның «көктің Патшалығы үшін салтбасты бола алатындар солай істеуі керек» деген сөздері (Мат. 19:12) оның өзінің салтбастылығына сын айтуға жауап ретінде айтылғанын болжайды.
The novel asserts that Mary Magdalene was of the Tribe of Benjamin, but historians dispute this claim, and there is no mention of this in the Bible or in other ancient sources. According to Sandra Miesel and Carl E. Olson, writing in their 2004 book, The Da Vinci Hoax, state the fact that Magdala was located in northern Israel, whereas the tribe of Benjamin resided in the south, weighs against it. In Chapter 58 it is suggested that the marriage of Jesus and Mary Magdalene created a "potent political union with the potential of making a legitimate claim to the throne." Olson and Meisel not only state that this assertion is without any historical basis, but question why Solomon's kingship would have any purpose or meaning today that would motivate a large scale conspiracy. The authors also question why if Jesus were merely a "mortal prophet", as the novel suggests, a royal goddess would have any interest in him. Olson and Meisel quote Chicago archbishop Francis Cardinal George, who remarked, "Jesus isn't God but Mary Magdalene is a goddess? I mean, what does that mean? If he's not God, why is he married to a goddess?" Olson and Meisel also argued that having Davidic blood in Jesus' time would not have been unique, since all of his stepfather Joseph's relatives, which included twenty generations of kings of Judah, had it as well. The authors also state that the Benjamites were not considered "rightful" heirs to the throne, and that the New Testament does not mention Mary Magdalene's tribal affiliation, and that she was likely not from the tribe of Benjamin, and that her connection with that tribe is traced to the 1982 book Holy Blood, Holy Grail, which does not substantiate the idea. these claims are now rejected by the majority of biblical scholars, Catholic and non Catholic alike, according to Carol Ann Morrow of AmericanCatholic. org. Also, Pope Gregory I's teaching about Mary Magdalene, though popular throughout much of the Church's history, was never formally integrated into Catholic dogma; nor was he speaking ex cathedra at the time, so his speech is not seen as infallible. Whatever weight is given to this tradition, however, there is no evidence that it was used to defame Mary, who was and still is considered a saint to whose honor churches have been built. She is also respected as a witness to Christ's resurrection as written in the Gospels. Women in the Gospels were usually identified with husbands or male relatives, especially if they shared their names with others. For example, there are many mentions of women called "Mary", all designated differently (any possible identification with each other nonwithstanding). There is Mary "the mother of Jesus", Mary Magdalene, Mary "the mother of James and Joses", Mary "[the mother] of James", "the other" Mary, Mary "the wife of Cl[e]opas" and Mary of Bethany, the sister of Lazarus and Martha. Mary Magdalene stands out from most of the other Marys as she is not directly associated with any man. Mary "Magdalene" means "Mary of Magdala", just as Jesus "the Nazarene" means "Jesus of Nazareth." Some researchers have claimed that, if indeed she was married to Jesus, she would have been designated, following custom, Mary "the wife of Jesus" instead. According to The Da Vinci Hoax, the use of the term "bride of Christ" for the Church in some of the letters of Paul (Ephesians 5:25–27, 2 Corinthians 11:2–3) and the Book of Revelation suggests that Jesus was not married. The authors of that work also speculate that the recorded words of Jesus that "those people who can remain celibate, for the kingdom of heaven's sake should do so" (Matt. 19:12) were made in response to criticisms of his own celibacy.
Исаның шіркеудегі ілімі
Романның 55-тарауында сэр Ли Тибингтің айтуынша, ертедегі шіркеу қасиетті әйел туралы идеяларды жоққа шығарып, өкіметін нығайтты және өлген пайғамбар Исаны құдайлық мәртебеге көтерді. Романда Исаның құдайлығына сенім Никея соборында қалыптасқандығы айтылады. "Дін фактілері" мәліметінше, собор талқылаған мәселе оның құдайлығы емес – Жаңа өсиет авторларының оған сенгені белгілі болғандықтан, оның Құдаймен қарым-қатынасы қандай болғаны еді. Атап айтқанда, собор Иса Құдай Әкемен "бір мәнді" (homoousios) ма, әлде Әкеден бұрын жаратылған, одан төмен тұрған, бірақ оған ұқсас, сондай-ақ басқа барлық жаратылыстардан жоғары ма, немесе ол тек Әкемен ұқсас мәнді (homoiousios) ма, деген мәселені шешті.
According to Sir Leigh Teabing in Chapter 55 of the novel, the early Church consolidated its power by suppressing ideas about the sacred feminine and elevating the mortal prophet Jesus into a divine being. The novel claims that belief in Jesus’s divinity was established at the First Council of Nicaea. According to Religion Facts, the questions discussed by the Council were not whether he was divine, as the New Testament authors already believe that he was, but what his precise relationship to God was. In particular, the Council decided upon the question of whether Jesus was homoousios, "of one substance" with God the Father, or whether instead Jesus was the first created being, inferior to the Father but like him, but still superior to all other beings (see Arianism), or whether he was merely of like substance to the father, or homoiousios.
Гностицизмнің бейнесі
Романда Константин христиан дінінің Рим империясын біріктіруін қалағанын, бірақ ол бұл дін тек жалған құдайларға ұқсас жартылай құдайларды көрсеткенде ғана оларға тартымды болады деп ойлаған. Сондықтан ол Исаны адам пайғамбар ретінде сипаттаған гностикалық Ілхабарларды жойды және Исаны құдай ретінде бейнелейтін Матай, Марк, Лұқа және Жохан Ілхабарларын насихаттады. Дегенмен, гностицизм Исаны тек қана адам ретінде бейнелемеген. Шындығында, гностикалық Иса дәстүрлі христиандық Исадан гөрі адамдық сипаттары аз болды. Дәстүрлі христиандық Мәсіхті құдай да, адам да деп есептегенмен, көптеген гностикалық секталар Мәсіхті толығымен құдайлық деп қарастырды, оның денесі жай ғана иллюзия еді (Докетизм қараңыз). Көптеген гностиктер материяны жамандық деп санады және құдайлық рух ешқашан материалдық денеге ие бола алмайды деп сенді. Гностицизмнің кейбір түрлері осы мәселені одан да әрі алып, яһудилердің Құдайының адамзатты тәндік түрмеге қамап қойған демиург екенін, ал Мәсіхтің – шынайы Құдайдың адамзатты осы тәндік құлдықтан босату үшін жіберген бір көрінісі екенін айтты. (Маркионизм, Эон, Архон қараңыз).
The novel claims Constantine wanted Christianity to unify the Roman Empire but thought it would appeal to pagans only if it featured a demigod similar to pagan heroes, so he destroyed the Gnostic Gospels that said Jesus was a human prophet and promoted the gospels of Matthew, Mark, Luke and John, which portray Jesus as divine. Historically, however, Gnosticism did not portray Jesus as merely human. In fact, the Gnostic Jesus was less human than the Jesus of orthodox Christianity. While orthodox Christianity generally considered Christ both divine and human, many Gnostic sects considered Christ purely divine, his human body being a mere illusion (see Docetism). Many Gnostics saw matter as evil, and believed that a divine spirit would never have taken on a material body. Some varieties of Gnosticism went so far as to hold that the God of the Jews is only a demiurge who has trapped humanity in a fleshly prison; and that Christ is an emanation of the true God, sent to free humanity from that bondage to the flesh. (See Marcionism, Aeon, Archon).
Қасиетті әйелдік
Кітаптағы кейіпкерлер христиан діні әйелдің қасиеттілігін, жерді бейнелейтін немесе Ана Құдайдың мистикалық күшін басып тастады деп санайды, ол көбінесе Венера мен Изида сияқты жемістілік пен көбелекке байланысты символдармен байланысты. Ерте христиандық дәуірдегі әйел шейіттерге (Перпетуа мен Фелисити сияқты) деген құрмет және қасиетті Текла сияқты тұлғалар туралы апокрифтік жазбалар ерте Шіркеуде әйелдердің Браун мен кейбір заманауи христиандық сыншылар мойындайтынан гөрі әлдеқайда маңызды рөл атқарғанын көрсетеді, бірақ тарихи деректер ерлер мен әйелдердің барлық лауазымдық өкілдіктерді бөліскенін көрсетпейді. Мейзель мен Олсон "Ана мен бала" символының жалпы адам тәжірибесінің әмбебап бөлігі ретінде басқа діндерде де кездесетінін айтады, сондықтан христиандық бұл элементті египет мифологиясынан алған жоқ.
Characters in the book claim Christianity has suppressed the sacred feminine, the representation of the earth or mother Goddess's mystic power that's often linked to symbols of fertility and reproduction, such as Venus and Isis. Early Christian devotion to female martyrs (such as Perpetua and Felicity) and the apocryphal writings about figures like St. Thecla seem to indicate that women did play a role in the early Church, far more than either Brown or some modern critics of Christianity acknowledge, though historical evidence does not suggest men and women shared all roles of office. Meisel and Olson counters that the "Mother and child" symbol, as a universal part of the general human experience, can be found in other faiths; so Christianity did not copy this element from Egyptian mythology.
Киелі кітап
Карл Олсон мен Сандра Мизельдің мәлімдемесінше, кітаптағы айтылғандардың керісінше, "Гностикалық" (мысалы, Тома, Филипп, Магдалиналық Мариям және Иуда евангелиялары) Исаның адамдық жағына да аса назар аудармайды. Көптеген басқа белгілі Евангелияларда Иса көбінесе әлемнен тыс бір жаратылыс ретінде бейнеленеді және Киелі кітаптағы есептердегідей адамдық ерекшеліктерінен мүлдем айырылған. Сыншылар кітапты орденді әйелдерге қарсы көзқараспен бейнелегендігі үшін айыптады, бірақ орденнің жақтастары бұл шағымның негізсіз екенін, себебі Опус Дейдегі басшы лауазымдардың жартысын әйелдер атқарады деп мәлімдейді.
Carl Olson and Sandra Miesel state that contrary to the book's claims, the Gnostic Gospels (e. g. the Gospels of Thomas, Philip, Mary Magdalene, and the Judas) also do not focus more on Jesus' humanity. The other known Gospels, for the most part, treat Jesus as more otherworldly and lack the humanizing detail of the Biblical accounts. Critics have accused the book of depicting the order as misogynistic, a claim which the order's defenders say has no basis in reality because half of the leadership positions in Opus Dei are held by women.
Темплирлер
Рим папасы Климент V тамплиерлерді өртеп, күлін Римдегі Тибр өзеніне лақтырып жіберді деген айыптама жалған. Тамплиер орденінің соңғы басшылары 1314 жылы Франция королі Филипп IV-нің бұйрығымен Францияда қаза болды, олар Сенадағы шағын аралда өртеліп, жағылды. Рим папасы Клименттің резиденциясы Римде болған жоқ, өйткені ол папалық штаб-пәтерді Авиньон қаласына көшірді. Жақында жарық көрген бестселлер романдағы фантастикалық мәлімдемелерге қайшы, бұл [едендегі сызық] – бұрынғы пұтхананың қалдығы емес. Бұл жерде мұндай храм болған емес. Ол ешқашан «Гүл сызығы» деп аталған жоқ. Ол Париж обсерваториясының ортасынан өтетін меридианмен сәйкес келмейді, ол Париждің шығысына немесе батысына қатысты ұзындық дәрежесімен өлшенетін карталар үшін анықтама болып табылады. Сондай-ақ, трансепт екі жағындағы кішкентай дөңгелек терезелердегі P және S әріптері Сион монастырының қиялы емес, шіркеутің қасиетті покровительдері Петр мен Сульпицийге жатады. Парижді Меровингтер құрған деген мәлімдеме (55-тарау) жалған; шындығында, қала б.з.б. III ғасырға дейін галл тайпаларымен қоныстандырылған. Римдіктер, оны Лютеция деп атаған, б.з.б. 52 жылы Юлий Цезарь тұсында басып алды және қалада амфитеатр мен қоғамдық моншалар сияқты маңызды қираған орындарды қалдырды. Меровингтер Францияда тек біздің заманымыздың V ғасырынан бастап билік жүргізді, сол кезде Парижге кем дегенде 800 жыл болған еді. Кейінгі басылымдарда, мысалы, британдық жұмсақ мұқабалы басылымында және 2003 жылғы сәуірдегі АҚШ-тың қатты мұқабалы басылымында бұл «сегіз жыл» деп түзетілді. «Адамзат тарихын картографиялау: гендер, нәсілдер және біздің ортақ тегіміз» кітабының авторы Стив Олсон Nature журналында жариялаған мақаласында, бүгінде тірі жүрген шағын топтың мыңдаған жылдар бұрын өмір сүрген Иса мен Мәриям сияқты нақты бір тұлғаның жалғыз ұрпағы болуы мүмкін деген пікір статистикалық тұрғыдан дұрыс емес екенін айтады. Олсонның сөзіне сүйенсек, «егер бүгінде тірі жүрген адам Исадан тараса, онда планетадағы біздің көпшілігіміз де солай».
The allegation that Pope Clement V burned the Templars to ashes and threw the ashes into the Tiber River in Rome is false. The last leaders of the Knights Templar were killed in France in 1314 by King Philip IV of France, being burned at the stake on a small island in the Seine. Pope Clement's administration was not in Rome as he had moved the papal headquarters to Avignon. Contrary to fanciful allegations in a recent best selling novel, this [the line in the floor] is not a vestige of a pagan temple. No such temple ever existed in this place. It was never called a Rose Line. It does not coincide with the meridian traced through the middle of the Paris Observatory which serves as a reference for maps where longitudes are measured in degrees East or West of Paris. Please also note that the letters P and S in the small round windows at both ends of the transept refer to Peter and Sulpice, the patron saints of the church, and not an imaginary "Priory of Sion." The reference to Paris having been founded by the Merovingians (Chapter 55) is false; in fact, the city was settled by Gauls by the 3rd century BC. The Romans, who knew it as Lutetia, captured it in 52 BC under Julius Caesar, and left substantial ruins in the city, including an amphitheater and public baths. The Merovingians did not rule in France until the 5th century AD, by which time Paris was at least 800 years old. This was corrected to "eight years" in some later editions, such as the British paperback and the April 2003 printing of the US hardback. Steve Olson, author of Mapping Human History: Genes, Race, and Our Common Origins, writing in an article in Nature, says that the notion that a small number of people living today could be the only descendants from any particular person who lived millennia ago, such as Jesus and Mary, is statistically flawed. According to Olson, "If anyone living today is descended from Jesus, so are most of us on the planet."
Плагиат туралы айыптаулар
"Да Винчи коды" кітабында плагиатталғаны туралы бірнеше авторлық құқық бұзушылыққа қатысты сот процестері болды. 2005 жылдың 11 сәуірінде жазушы Льюис Пердью Браунды және оның баспасын Random House-ты "Да Винчи мұрасы" (1983) және "Құдайдың қызы" (1999) романдарының плагиаты үшін сотқа берді. Ол "Менің кітаптарым мен "Да Винчи коды" арасында мұндай көптеген параллельдер болуы мүмкін емес, бұл жай ғана оқиға емес" деді. 2005 жылдың 4 тамызында округтік судья Джордж Б. Дэниелс шартты сот шешіміне қатысты өтінішті қабылдады және "Жай адам "Да Винчи коды" мен "Құдайдың қызы" арасында маңызды ұқсастық бар деп қорытынды жасамайды. Кез келген ұқсас элементтер жалпылама немесе қорғауға келмейтін идеялар деңгейінде" деп шешті. Ол "Да Винчи коды" Пердьюдің авторлық құқықтарын бұзбайды деп растады. 2006 жылдың ақпанында Майкл Бейгент және Ричард Ли, "Киелі қан, киелі Грааль" кітабының үш авторының екеуі, "Да Винчи кодының" Ұлыбританиядағы баспасын авторлық құқықты бұзғаны үшін сотқа берді. Кейбір дереккөздер бұл сот процесі "Киелі қан, киелі Грааль" кітабының сатылымын арттыруға бағытталған жарнамалық трюк болғанын болжады. Алайда, сотқа жұмсалатын 1 миллион фунттан астам шығын, сот процесінен күтілетін қаржылық пайдадан асып түседі немесе кем дегенде оны айтарлықтай азайтады. Дэн Браун өзінің қорғанында тарихты плагиаттау мүмкін емес екенін, сондықтан екі автордың айыптаулары негіссіз екенін бірнеше рет айтты. Ли былай деді: "Дэн Браун белгілі бір идеяларды алған жоқ, себебі мұны бұрын көптеген адамдар жасаған. Ол бүкіл архитектураны – бүкіл пазлдың бөліктерін алып, оны ойдан шығарылған триллердің негізіне орналастырды". Дэн Браун Бейгент пен Лидің жұмысынан алынған кейбір идеялар кітап үшін маңызды болғанын мойындады, бірақ оның артында көптеген басқа да көздер бар екенін айтты. Алайда, ол өзінің романның бастапқы "синопсисін" жасайтын кезде өзі де, әйелі де Бейгент пен Лидің кітабын оқымағанын мәлімдеді. Майкл Бейгент пен Ричард Лидің аргументтерінің арасында сэр Ли Тибинг кейіпкерінің аты Ричард Лидің тегімен бірдей екені және "Тибинг" сөзі "Бейгент" сөзінің анаграммасы екені бар еді. 2006 жылдың 7 сәуірінде Жоғарғы сот судьясы сэр Питер Смит Бейгент пен Лидің талабын қабылдамады және Random House-тың пайдасына шешім шығарды. Смит Блайт Браунның сотқа келмеуін және Браунның дәлелдерінің тұжырымсыздығын сынап, "Ол өзін осы істе терең және мұқият зерттеуші ретінде көрсетті, бірақ дәлелдер "Да Винчи коды" (DVC) тарихына қатысты бұл дұрыс емес екенін көрсетеді. Оның зерттеуінің шындығы – ол үстірт". Смит өз шешімінде, сондай-ақ, кодты қосты, ол көбінесе кездейсоқ әріптерден тұрады, олар курсивпен жазылған және екі хабар құрайды. Алғашқы абзацтардағы әріптер "smithy code" деп жазылған, ал қалғандары "jaeiextostgpsacgreamqwfkadpmqzv" болып жазылған. Бұл кейіннен "Smithy Code Jackie Fisher who are you Dreadnought" деп оқылды, бұл судья Смит құрметтейтін британдық адмиралға сілтеме. 2007 жылы жазушы Джек Данн Браунға, Random House және Sony Pictures компанияларына қарсы авторлық құқық бұзушылыққа қатысты сот ісін қозғады. Данн: "Дэн Браун менің кітабымнан маңызды элементтерді алды. Әрине, Opus Dei туралы жазуға және авторлық құқықты қорғауға кез келген адамның құқығы бар, бірақ "Ватикандық жігіттер" және "Да Винчи коды" фильмдерінде Opus Dei басшысы христиан әлеміндегі ең қуатты адам болу үшін реликвия табу үшін жалдамалы адамды жалдайды". 2007 жылы судья Майкл Понсор бұл істі жоққа шығарды, "Соттың қарапайым шешімге қарсы меморандумында талапкердің ұсынған тақырыптық немесе құрылымдық ұқсастыққа негізделген авторлық құқық бұзушылық теориясын мойындаған бұрын-соңды іс болған жоқ, сот та ондай шешім таппады" деді. 2017 жылы Marketwatch хабарлағандай, Данн Браунның баспасы Penguin Random House-қа қарсы сот ісін қозғауға дайындалып жатыр. Үндістанда 30 миллион христиан тұрады (халықтың 3% -ы), Орталық кино сертификаттау кеңесі фильмнің басында және соңында оның көркем шығарма екендігі туралы бас тартулар енгізілген жағдайда фильмге ересектерге арналған рейтинг берді. Ал кейбір католик топтары бұл кітап пен фильмге қызығушылық танытуды католиктер мен католик еместерге христиан шіркеуінің тарихы мен оның Иса Мәсіх туралы не үйрететіні туралы білім беру құралы ретінде пайдалануға тырысты. Сол сияқты, басқа да христиандар фильмді евангелистік қызметте қолдануды көздеді.
A number of copyright infringement lawsuits have been brought alleging plagiarism in The Da Vinci Code. On April 11, 2005, novelist Lewis Perdue sued Brown and his publisher Random House for plagiarizing his novels The Da Vinci Legacy (1983) and Daughter of God (1999), claiming "there are far too many parallels between my books and The Da Vinci Code for it to be an accident." On August 4, 2005, District Judge George B. Daniels granted a motion for summary judgment and dismissed the suit, ruling that "a reasonable average lay observer would not conclude that The Da Vinci Code is substantially similar to Daughter of God. Any slightly similar elements are on the level of generalized or otherwise unprotectable ideas." He affirmed that The Da Vinci Code does not infringe upon copyrights held by Perdue. In February 2006, Michael Baigent and Richard Leigh, two of the three authors of Holy Blood, Holy Grail, took the UK publisher of The Da Vinci Code to court for breach of copyright, alleging plagiarism. Some sources suggested the lawsuit was a publicity stunt intended to boost sales of The Holy Blood and the Holy Grail (a boost which did in fact occur). However, the projected court costs of over 1 million pounds outweigh or at least substantially reduce the financial benefit of the lawsuit. Dan Brown repeatedly said in his defense that history cannot be plagiarized and therefore the accusations of the two authors were false. Leigh stated, "It's not that Dan Brown has lifted certain ideas because a number of people have done that before. It's rather that he's lifted the whole architecture – the whole jigsaw puzzle – and hung it on to the peg of a fictional thriller". Dan Brown has admitted some of the ideas taken from Baigent and Leigh's work were indispensable to the book but stated that there were many other sources also behind it. However, he claimed that neither he nor his wife had read Baigent and Leigh's book when he produced his original "synopsis" of the novel. Among Michael Baigent and Richard Leigh's arguments were that the given name of the character Sir Leigh Teabing's is the same of Richard Leigh's surname, and that "Teabing" is an anagram of "Baigent". On April 7, 2006, High Court judge Sir Peter Smith rejected Baigent and Leigh's claim, ruling in favor of Random House. Smith also criticized the non appearance of Blythe Brown and the vagueness of Brown's evidence, saying, "He has presented himself as being a deep and thorough researcher evidence in this case demonstrates that as regards DVC [The Da Vinci Code] that is simply not correct with respect to historical lectures The reality of his research is that it is superficial." Smith also included a code in his judgment, consisting of apparently random letters that were italicized, and which form a pair of messages. The letters in the first paragraphs spell smithy code and the rest appear as follows "jaeiextostgpsacgreamqwfkadpmqzv". This was subsequently decoded to read "Smithy Code Jackie Fisher who are you Dreadnought", a reference to the British admiral whom Judge Smith admires. In 2007 author Jack Dunn filed a copyright infringement lawsuit in Massachusetts against Brown, Random House, and Sony Pictures, claiming that Brown plagiarized his 1997 novel The Vatican Boys when writing The Da Vinci Code. Dunn stated, "Dan Brown took huge elements from my book. Of course everybody can write about Opus Dei and have copyright protection, but in both 'The Vatican Boys' and 'The Da Vinci Code' the head of the Opus Dei hires a mercenary to find them a relic so that he can become the most powerful man in Christendom." Judge Michael Ponsor dismissed the case in 2007, ruling, "No prior case recognizing a theory of copyright infringement based on the sort of thematic or structural similarity posited by the plaintiff has been offered in his memorandum opposing summary judgment, nor has the court found one." In 2017 Marketwatch reported that Dunn was preparing to bring a lawsuit against Brown's publisher Penguin Random House in the United Kingdom. In India, home to 30 million Christians (3% of the population), the Central Board of Film Certification gave the film an adult rating on condition that disclaimers saying it was a work of fiction were inserted at the beginning and end of the film. In contrast, some Catholic groups sought to use interest in this book and film as a means to educate Catholics and non Catholics on the history of the Christian Church, and what it teaches regarding Jesus Christ. Similarly, other Christians have looked to use the film as a tool for evangelism.