Кіріспе
Романтикалық президент (, әншіл. The President who Plays the Piano) — 2002 жылы түсірілген Оңтүстік Корея фильмі. Басты рөлдерде Ан Сон Ги, Чхве Джи У, Им Су Чжон және режиссері Чон Ман Бэ.
Қысқаша мазмұны
Бұл оқиға Юн Химен басталады, ол әкесімен бірге лимузинде мектепке бара жатқанда, қызметшілермен бірге тамақтандырылып отырды. Бір көріністе Чой жаңа оқушы болып маскировкаланып, сыныпқа кіргені көрсетілді. Чой бір қыздың қасына отырды және өзін ауысып келген оқушы деп таныстырды. Сол қыздың көмегімен Чой ерекше оқушыларды анықтады – бүлікшіден бастап ең оқымыстысына дейін. Чой сабақ басталар алдында сыныптан шығып кетті. Директор жаңа мұғалімді таныстырған кезде оқушылар орындарына жүгіріп кетті. Олар бұрын ауысқан студент сияқты көрінген Чойдің жаңа мұғалім екеніне таң қалды. Юн Хи сабаққа кешігіп келді және сәлем бермей бірден орынға отырды. Чой оның әдепсіздігі үшін сөгіп, бірақ Юн Хи оған қарсы шығып сыныптан шығып кетті. Содан кейін Чой оны қызметкерлер бөлмесіне алып барып, ата-анасын шақыру үшін телефон соқты, өйткені Юн Хи қарсылық танытуын жалғастырды. Чой әкесіне телефон шалып, оның Оңтүстік Корея Президенті екенін білгенде қатты таң қалды. Чой президентке 25 минуттан кейін қайта қоңырау шалуын өтінді, қатты қысылғандықтан дікілдеп тұрды. Кейін президент мектепке келді. Барлық оқушылар терезден сыртқа қарап, лимузинден шыққан президентке қолдарын бұлғады. Президент кабинетке кіріп Чойды іздеді. Чой өзін таныстырып, президентке қызының тәртіпсіз мінез-құлқы туралы айтты. Қызын дұрыс тәрбиелемегені үшін жаза ретінде Чой президентке Когурё дәуіріндегі патшаның ханжа тілінде жазған махаббат өлеңін жүз рет жазуды тапсырды, оны ертең тапсыру керек еді. Содан кейін Чой қоймаға жүгіріп барып, өзін жинап алуға тырысып, есінен таңды. Президент келесі күні мектепке келді. Ол жүзінші өлеңін аяқтағаннан кейін, күшті жел оның лимузинінен бірнеше қағаздарды ұшырып әкетті. Президент қағаздарын іздеуге тоқтады, бірақ таба алмады. Бір офицер оның қағаздарын іздеу үшін адамдарын жіберуді ұсынды, мүмкін олар кеңсалдыққа ұшып кеткен шығар. Президент өлеңді қайта жазатынын айтты, бірақ оны осы уақыт ішінде аяқтау мүмкін емес еді. Президент Чойға кешірім сұрап қоңырау шалды, бірақ ол оны жалған деп қабылдады, тікелей айтуын талап етіп, телефонды түсірді. Президент кеңсесіне қайтып келгенде Чойдың өмірбаянды қарап шықты және ол 1999 жылдан бері әр мектепте тек алты ай ғана сабақ бергенін анықтады. Келесі күні президент Чойды түскі асқа шақырды. Чой президентті күтіп тұрып, қатты қысылып қалғандай көрінді. Түскі ас президенттің күзетшісімен ұсынылды. Тамақ ішер алдында президент өз жұмысын Чойға тапсырды. Чой оның жұмысын айналма жолмен белгілеп, бірінші бетіне "Тамаша жұмыс" деп жазды. Кейін Чой президенттің бір сөзінде қателік бар екенін мойындады, содан кейін олар өз ұстанымдарын білдірген кезде қысқаша дау болды. Президент Білім министріне қоңырау шалып, қателігін растады. Түскі ас ішкеннен кейін президент Чоймен бақта серуендеді. Чой пианинода ойнау туралы әңгіме қозғады, бірақ ол Чой президентке кетер алдында клеткалы галстук пен джинс киюді ұсынғанда тоқтатылды. Сол түні Чой автобуспен үйіне қайтып бара жатқанда, президент оны қуалай келді. Автобус жүргізушісі екі лимузин оның алдынан өткенде тоқтады. Автобус жүргізушісі президенттің автобусқа отырғанын көргенде таң қалды. Автобустағы жолаушылар президенттің лимузиндерінде өздерінің тағайындалған жерлеріне баратын, ал Чой мен президент автобуста отыратын. Президент өзінің қызы Юн Хидің алты жасында соңғы рет күлімсірегенін және ол сол күлімсіреуді қайтадан көргісі келетінін айтты. Чой оған той беру арқылы нәтижеге қол жеткізуге мүмкіндік беруді ұсынды. Бір күні президент Чоймен кездесуге шықты. Бірнеше лимузин оның жатақханасына келді, содан кейін олар барға бет бұрды. Барда Чой президенттен күзетшілерсіз жүріп көрді ме деп сұрады. Олар әңгімелесіп жатқанда, Чойдың бөлмедесі Шин пайда болды. Шин әскер киімін киіп жүрді. Президент Шиннің қыз екенін байқап, шапанын шешкенде таң қалды. Шин президенттің қолын қызу сілтеп, жақын арада ең жақсы киімін киіп оралып келетінін айтты. Кейін Чой Шиннің трансгендер екенін айтты. Президент пен Чой екеуі де құтылу мүмкіндігін күтті. Олар күзетшілерінен қашу үшін көшелер мен музыкалық концерттерге жүгірді. Соңында олар жасыру үшін тавернаға келді және оларды бірнеше адамнан қашып жүрген босқындар деп мәлімдеді. Күзетшілер тавернаға келді және мейманхана иелерінен президентті іздеуге рұқсат сұрады. Мейманхана иесінің әйелі президенттің трица жыл бұрын келгенін айтты және күзетшілерді кері қайтарды. Күзетшілер мейманхана иесінің әйелімен жанжалдасқанда, мейманхана иесі президент пен Чойды жер астына жасыруға бағыттады. Олар сүйкісуге асыққанда, мейманхана иесі бөлімшені ашты. Президент пен Чой кейін оның пәтеріне барды және онда сүйкістесті. Бір тілші олардың суретін түсірді, ол кейіннен ұлттық дауға айналды. Президенттің қолдау деңгейі төмендеді және Чой әріптестерінен кінә тартты. Бір көріністе Юн Хи үш сыныптасымен сигарет тартады. Бір күні президент пен Чой мектепке келді. Президент пианинода ойнап жатқанда Чой кірді. Олар Чой президентке жазуды тапсырған махаббат өлеңі туралы әңгімелесті. Чой президенттің өзінің атынан жаңа өлең жазуын талап етті. Президент Чойға өзінің атының алғашқы екі әрпінің мағынасын түсіндірді. Ол үшінші әрпі туралы айта бастағанда, Чой оның қарнына соққы берді, ол "Ух!" деп айғайлады. Шоу президент пен Чой қол ұстасып президенттің кеңсесіне кіргенде аяқталды.
The president entered the staffroom and searched for Choi. Choi introduced herself, and told the president of his daughter's unruly behavior. As a punishment for not educating his daughter properly, Choi ordered the president to write a romance poem written by a Goguryeo era king in Hanja a hundred times as homework, which was to be handed up the following day. Choi then ran into the storeroom and tried to pull herself together and fainted. The president headed for school the next day. Shortly after he had finished his 100th poem, a strong gust of wind blew some of his papers out of his limousine. The president stopped to search for his papers in vain. An officer suggested sending some of his men to find his papers which could have flown into the valley. The president said that he would rewrite the poem, but it was not possible to finish it in such a short time span. The president called Choi to apologise, but she dismissed it as a lie and told him to tell straight to the point and hung up. Back at his office, the president searched into Choi's biography and found out that she had only taught for six months at each school, from 1999 onwards. The next day, the president invited Choi for lunch. Choi appeared rather tensed up as she waited for the president. Lunch was served by the president's henchman as the president arrived. Just before they ate, the president handed up his work to Choi. Choi marked his work by drawing a whirl and wrote "Excellent Work" on his first page. Choi later confessed that the president made a mistake in one of his words, and a short argument followed as they stated their positions. The president called the Education Minister and confirmed his mistake. After lunch, the president took a stroll with Choi in his garden. Choi brought up the subject of playing the piano, but that was shortened when Choi also suggested that the president should wear a checkered tie and jeans just before she left. That night, Choi was taking a bus home when the president came to stalk on her. The bus driver stopped when two of the motorcades rode in front of him, forcing him to stop his bus. The bus driver was shocked when he saw the president boarding the bus. The passengers on the bus were treated to ride on the president's limousines to their designated destinations while Choi and the president would sit on the bus. The president confessed that his daughter, Young Hee, last smiled when she was six years old, and he wished to see that same smile again. Choi suggested by treating her a surprise party to stand a chance to achieve the result. One night, the president decided to go for a date with Choi. Several limousines arrived at her hostel as they headed for a bar. At the bar, Choi asked the president if he had tried moving around without bodyguards. As they were chatting, Shin, Choi's roommate, appeared. Shin was dressed in the army's uniform. The president was surprised to realise that Shin was a girl as she took off her cap. Shin shook the hands of the president enthusiastically, and told him that she would be back in a while in her best clothes. Choi later revealed that Shin was a transsexual. Both the president and Choi waited for the opportunity to slip off. They ran through the streets and to a musical concert to escape from his bodyguards who were looking for him. They finally came to a tavern to hide and claimed that they were refugees escaping from a few men who were looking for them. The bodyguards came to the tavern, and ordered the innkeepers to allow them to search for the president. The innkeeper's wife stated that the president visited it thirty years ago and turned away the bodyguards. As the bodyguards were confronting the innkeeper's wife, the innkeeper directed the president and Choi to hide in an underground compartment. The couple were just about to kiss when the innkeeper opened the compartment. Hiccup 3
The President and Choi later went to her flat, and they kissed there. A reporter took a photo of them which later became a national controversy. The president's popularity vote fell and Choi was frowned upon by her colleagues. A scene showed Young Hee being teased by three classmates as she was smoking a cigarette. One day, the president and Choi met at the school campus. The president was playing the piano when Choi entered. They talked about the romance poem which Choi had instructed the president to write earlier on. Choi continued that the president was to compose a new poem using his name. The president was suggesting the meanings of the characters of his first two names to Choi. As he was about to talk about the third character of his name, Choi gave a punch on his stomach as he blurted out "WOhhk!". The show ended with Choi holding the hands of the president as the couple walked into the president's office.