Гарольд Пито (1854-1933) – британдық сәулетші, ландшафт дизайнер. Англия мен Франциядағы атақты бақтарды (Iford Manor, Buscot Park) жобалады. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Архитектор және бақша дизайнері (1854–1933)
Architect and garden designer (1854–1933)
Гарольд Эйнсворт Пето ФРИБА (11 шілде 1854 – 16 сәуір 1933) – британдық архитектор, ландшафт архитектор және бақша дизайнері, Ұлыбританияда және Францияның Прованс аймағында жұмыс істеді. Оның ең танымал бақшаларының қатарында Уилтширдегі Ифорд Манор, Оксфордширдегі Бускот Парк, Суссекстегі Вест-Дин Хаус және Ирландияның Корк графтығындағы Илнакуллин жатыр.
Harold Ainsworth Peto FRIBA (11 July 1854 – 16 April 1933) was a British architect, landscape architect and garden designer, who worked in Britain and in Provence, France. Among his best known gardens are Iford Manor, Wiltshire; Buscot Park, Oxfordshire; West Dean House, Sussex; and Ilnacullin, County Cork, Ireland.
Өмірбаян
Гарольд Эйнсворт Пето 1854 жылғы 11 шілдеде Лондонда дүниеге келген. Ол Сэмюэл Мортон Петоның және оның екінші әйелі Сара Эйнсворттың (туған тегі Келсалл) ұлы болды. Сэмюэл Мортон Пето – Саффолк графтығының Лоустофт қаласындағы Сомерлейтон Холлдың табысты құрылысшысы, инженері және теміржол мердігері еді. Гарольдтың төрт ағасы және он апа-сіңлісі болған. Гарольд балалық шағын өткізген Сомерлейтон Холл 1840 жылдары нео-ренессанс стилінде қайта салынды, онда Уильям Эндрюс Несфилд жобалаған үлкен қысқы бақша және партер орналасқан. 1855 жылы Гарольдтың әкесі баронет атағын алды, бірақ 1860 жылдары оның бизнесі қиындыққа тап болды. Сондықтан 1863 жылы ол Сомерлейтон Холлды сатты, ал 1866 жылы банкрот болды. Гарольд қысқа мерзімге Харроу мектебінде (1869–1871) оқыды, бірақ он жеті жасында мектепті тастап, жоғары білім алмады. Мектепті бітіргеннен кейін ол бір жылға жуық ағаш шеберлігіне шәкірт болып оқыды, содан кейін Лоустофт қаласындағы Дж. Клементс архитектуралық бюросына жұмысқа орналасты. Бір жылдан кейін ол Лондон архитекторлары Карслейк пен Мортимерске қосылды. 1876 жылы Пето сәулетші Эрнест Джорджпен серіктестік құрды, бұл серіктестік он алты жылға созылды. Олар Джорджпен бірге Кенсингтон мен Челсиде үйлерді, сондай-ақ ауылдық үйлерді жобалады. 1883 жылы Пето Британдық сәулетшілердің Корольдік институтының (RIBA) мүшесі болды, бірақ денсаулығының нашарлауына байланысты Лондонды тастауға мәжбүр болды. Осы жылдары ол Италия, Америка, Испания және Грекияға жасаған сапарларын күнделіктерге жазып отырды. 1892 жылы Пето Эрнест Джорджпен серіктестігін тоқтатты және Кент графтығында (1892–1895) тұрақтады, кейіннен Солсбери маңындағы Лэндфорд лоджасына (1896–1899) көшті. Бұл жылдар да саяхаттармен өтті: ол Мысыр, Италия, Германия және Францияға барды, ал 1898 жылы Жапонияны қоса алғанда, әлемді аралап саяхаттады. 1899 жылы Пето батыс Уилтширдегі Ифорд Манорды сатып алып, сол жылы досы Генри Эври Типпингпен бірге барып көрген болатын. Ол Ифордты өзінің тұрақты мекені етіп, бақты қайта жобалап, кеңейтіп, жаңа идеяларды сынап, әлемді аралап саяхаттаған кезде жинаған заттарды пайдаланды. Ифордтағы бақ оның сәулет және бақ дизайнына қатысты өнер және қолөнерлік тәсілін көрсетеді. Петоның маңызды тапсырмаларының көпшілігі 1900 және 1914 жылдар аралығында орындалды. Оның жобаларына Эстон Лодж (Эссекс), Вест-Дин Хаус (Суссекс), Крикхел Хаус (Дорсет), Петвуд (Линкольншир), Хай Уолл (Оксфорд), Бускот Парк (Оксфордшир), Хартэм Парк (Уилтшир), Буртон Холл (Уорвикшир), Бридж Хаус (Суррей), Хил Хаус (Вудфорд, Уилтшир), Уэйфорд Манор Хаус (Сомерсет), Бартон Пинсент Хаус (Сомерсет) және Илнакуллин (Ирландия, Корк графтығы) кіреді. Ол Жерорта теңізіндегі Францияда, Канн қаласында Isola Bella және Cap Ferrat виллаларын (Sylvia, Maryland және Rosemary) да жобалады. Петоның бақ архитектурасының жақсы мысалы қазір Вест-Дин колледжі орналасқан Вест-Дин Хаусында (Суссекс) көрініс тапқан. Оның 91 метрлік (300 фут) перголасы бақтың ең танымал бөлігі болып табылады. Пето мен Эрнест Джордж Уильям Джеймс үшін (ақын Эдвард Джеймстің әкесі, сюрреалистік өнер қозғалысының демеушісі) үйдің кеңейтілуіне де басшылық етті. Олар Дуб бөлмесін, ескі асхананы және баспалдақты жасады, олардың барлығы әлі күнге дейін Вест-Дин колледжінде сақталған. Пето интерьер дизайнына да қызығушылық танытты және 1907 жылы Атлантикалық мұхитты басып өтетін "Мавритания" лайнеріндегі бірінші сыныпты жайларды жобалауға шақырылды. Гарольд Эйнсворт Пето 1933 жылғы 16 сәуірде (Пасха күні) Ифорд Манорде қайтыс болды.
Harold Ainsworth Peto was born in London on 11 July 1854. He was the son of a prosperous builder, engineer and railway contractor, Samuel Morton Peto, of Somerleyton Hall in Lowestoft, Suffolk, and of Sarah Ainsworth (née Kelsall), his father's second wife. Harold had four step brothers and sisters and ten brothers and sisters. Somerleyton Hall, where Harold spent his boyhood, had been rebuilt in the 1840s in Neo Renaissance style and had a large winter garden and a parterre designed by William Andrews Nesfield. In 1855 Harold's father was made a baronet; but in the 1860s his businesses ran into trouble, so that in 1863 he sold Somerleyton Hall and in 1866 became bankrupt. Briefly Harold was sent to board at Harrow School (1869–1871), but he left school at seventeen and did not pursue a higher education. On leaving school he was apprenticed to a joiner for nearly a year, then entered the practice of the architects J. Clements of Lowestoft. A year later he joined the London architects, Karslake and Mortimers. In 1876 Peto went into partnership with architect Ernest George – a partnership which would last sixteen years. He and George designed houses in Kensington and Chelsea, as well as country houses. In 1883 Peto became a Fellow of the Royal Institute of British Architects (RIBA); but ill health compelled him to leave London. During these years he kept diaries recording his extensive travels to Italy, America, Spain and Greece. In 1892 Peto ended his partnership with Ernest George, and based himself in Kent (1892–1895) and afterwards at Landford Lodge near Salisbury (1896–1899). Again these were years of travel: to Egypt, Italy, Germany and France; and in 1898 he made a round the world tour which included Japan. In 1899 Peto purchased and moved to Iford Manor in west Wiltshire, having visited it that year with his friend, Henry Avray Tipping. He made Iford his permanent base, for which he re designed and expanded the garden, trying out new ideas, and incorporating the artefacts collected during his travels around the world. The garden at Iford illustrates particularly his Arts and crafts approach to architecture and garden design. Most of Peto's major commissions were executed between 1900 and 1914. His projects include work at Easton Lodge, Essex; West Dean House, Sussex; Crichel House, Dorset; Petwood, Lincolnshire; High Wall, Oxford; Buscot Park, Oxfordshire; Hartham Park, Wiltshire; Bourton Hall, Warwickshire; Bridge House, Surrey; Heale House, Woodford, Wiltshire; Wayford Manor House, Somerset; Burton Pynsent House, Somerset and Ilnacullin, County Cork, Ireland. He also designed a series of gardens in Mediterranean France – at Cannes the Isola Bella, and at Cap Ferrat the villas Sylvia, Maryland and Rosemary. A good example of Peto's garden architecture can be seen at West Dean House, Sussex, now housing West Dean College, where his 300 feet (91 m) pergola is a highlight of the gardens. Peto and Ernest George also directed an extension of the house for William James (father of poet Edward James, patron of the Surrealist art movement); they created the Oak Room, the old dining room and the staircase, all of which can still be seen within West Dean College. Peto was also interested in interior design, and in 1907 he was commissioned to design the first class accommodation aboard the transatlantic liner Mauretania. Peto died at Iford Manor on 16 April (Easter Day), 1933.