Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші (1925–2003)
Italian artist (1925–2003)
Марио Мерц (1 қаңтар 1925 – 9 қараша 2003) – итальян суретшісі, Мариса Мерцтің күйеуі.
Mario Merz (1 January 1925 – 9 November 2003) was an Italian artist, and husband of Marisa Merz.
Өмір
Миланда туған Мерц Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, антифашистік "Giustizia e Libertà" тобындағы қызметі үшін түрмеге қамалғанда сурет салуды бастады. Ол қалам ұшын қағаздан көтермей, үздіксіз графикалық сызықпен тәжірибе жасады. Ол табиғат пен бейнеленген нысан арасындағы байланысты зерттеді, содан кейін 1950 жылдары Туриндегі қарбалас интеллектуалдық ортада алғашқы көрмелерін ұйымдастырды. Бұл мәдени ахуал Цезаре Павезе, Элио Витторини және Езра Паунд сияқты жазушылардың ықпалында болды. 1950 жылдары Туринде оқып жүргенде Мариса Мерцпен танысты. Олар "Arte Povera" бағытының дамуымен байланысты болды және бір-бірінің туындыларына әсер етті. Ол 2003 жылы Миланда қайтыс болды.
Born in Milan, Merz started drawing during World War II, when he was imprisoned for his activities with the Giustizia e Libertà antifascist group. He experimented with a continuous graphic stroke–not removing his pencil point from the paper. He explored the relationship between nature and the subject, until he had his first exhibitions in the intellectually incendiary context of Turin in the 1950s, a cultural climate fed by such writers as Cesare Pavese, Elio Vittorini, and Ezra Pound. He met Marisa Merz during his studies in Turin in the 1950s. They were associated with the development of Arte Povera, and they were both influenced by each other's works. He died in Milan in 2003.
Жұмыс
Мерц абстрактіл экспрессионизмнің субъективтілігін сыртқы кеңістікке өнерді ашу ниетімен ұстады: желдегі тұқым немесе жапырақ оның кенептерінде әлемді бейнелейді. 1960 жылдардың ортасынан бастап оның суреттері органикалықтан органикалық емес нәрсеге энергияның таралуын зерттеуге деген құштарлығын көрсетті, осы қызығушылық оны күнделікті заттарға – мысалы, қолшатырға, шыныға, бөтелкеге немесе өзінің плащіне – неоновые шамдарды енгізуге итермеледі. Дайын заттарды "заттар" ретінде пайдаланбаса да (Франциядағы Nouveau Réalistes жасағандай), Мерц және оның әріптестері итальяндық өнердің жаңаруына бағыт-бағдар берді. Оның көптеген инсталляциялары неоновые сөздермен немесе сандармен безендірілген. Сандар Фибоначчи прогрессиясын – өсімнің үлгілерін көптеген тіршілік нысандарында, жапырақтарда, ұлулардың қабықтарында, қарағай конустарында және жорғалаушылардың терісінде кездесетін математикалық формуланы (итальяндық монах және математик Леонардо Фибоначчи ашқан) көрсетеді. Бұл үлгі сандар тізбегі ретінде анықталады, онда кез келген сан оған дейінгі екі санның қосындысына тең: 1, 1, 2, 3, 5, 8 және т.б., шексіздікке дейін. 1969 жылдан бастап Мерц өзінің мансабы бойында Фибоначчи тізбегін қойылымдар мен инсталляцияларда қолданып, жаратылыс пен өсудің әмбебап принциптерін бейнеледі: Нью-Йорктегі Гуггенхайм мұражайына шығу (1971), Туриннің ескерткіш мұнарасының шыңына көтерілу (1984) немесе Неапольдің Каподимонте галереясының ескі шеберлері арасында газеттер үймесіне орналасқан неоновые шамдар (1987). 1972 жылы ол Фибоначчи прогрессиясын фабрика жұмысшыларының асханасы мен тамақтанушылармен толы мейрамхананың фотосуреттері арқылы бейнеледі. 1973 жылы Нью-Йорктегі Джон Вебер галереясындағы көрмесі Фибоначчиді төменгі модульдік үстелдер сериясында көрсетті. 1970 жылдардың соңынан бастап мансабының соңына дейін Мерц өзінің буынындағы көптеген суретшілермен бірге дәстүрлі медиаға қайта оралып отырды. Le Foglie (Жапырақтар) (1983–84) картинасында алтын жапырақтар екі үлкен асимметриялық жапырақ пішіндес формалардың айналасына шашырап орналасқан. Ол кейде мәрмәрді де кесіп, 2002 жылы Каррарадағы Халықаралық мүсін биенналесіндегі ғимараттың терезелерінен бес мүсінді көрсетті. Мерц: «Кеңістік қисық, Жер қисық, Жердегі барлық нәрсе қисық» деді, содан кейін Гуггенхаймдағы сияқты үлкен қисық сызықты инсталляцияларды жасады. Бұл ретроспектива – суретшінің АҚШ-тағы алғашқы ірі музейлік көрмесі. Бұл соңғы жұмыстар формальды түрде жоғары және ерекше жеңіл. Оның археологиялық орындардағы арнайы жұмыстары туристік жалықтырудан бір неоновые сызықпен кеңістікті құтқарады, ол эстетикалық шабыттың көзі болып табылады. Оның бала сияқты тез және нақты сезімталдығы болды. Оның туындылары осы табиғатты, сонымен қатар ерекше әмбебаптық пен жан-жақтылықты қамтиды. 1996 жылы Мерц Jil Sander-мен бірге сәндік шоуда жұмыс істеді, онда желге қарсы ақ матадан жасалған туннель бұрмаланып, желге ұшыраған жапырақтармен толтырылды. Сол жылы Флоренциядағы бірінші биенналеде суретшілер мен модельерлердің тағы алты бірлескен жобасымен бірге Мерц пен Сандерге сәулетші Арата Изозаки жасаған жеке павильон берілді. Мерц пен Сандер өз павильонын, сыртқа ашық, диаметрі 3 метр болатын цилиндр пішіндес жел туннеліне айналдырды. Туннельдің бір жағында көзге арналған терезе орнатылған, ол арқылы көрермен желмен желбіреген жапырақтар мен гүлдердің бұрышына және ілінген мата конусының бойына қарай алады.
Merz discarded abstract expressionism's subjectivity in favour of opening art to exterior space: a seed or a leaf in the wind becomes a universe on his canvas. From the mid 1960s, his paintings echoed his desire to explore the transmission of energy from the organic to the inorganic, a curiosity that led him to create works in which neon lights pierced everyday objects, such as an umbrella, a glass, a bottle or his own raincoat. Without ever using ready made objects as "things" (at least to the extent that the Nouveau Realistes in France did), Merz and his companions drew the guiding lines of a renewed life for Italian art in the global context. Many of his installations were accented with words or numbers in neon. The numbers counted off the Fibonacci progression, the mathematical formula (named for the Italian monk and mathematician Leonardo Fibonacci who discovered it) for growth patterns found in many forms of life, including leaves, snail shells, pine cones and reptile skins. The pattern is identifiable as a sequence of numbers in which any given number is the sum of the two numbers that precede it: 1, 1, 2, 3, 5, 8, etc., ad infinitum. From 1969 Merz employed the Fibonacci sequence in performances and installations throughout his career to represent the universal principles of creation and growth: climbing up the Guggenheim Museum in New York (1971) or the spire of a Turin landmark (1984), or perched in neon on a stack of newspapers among the old masters of Naples' Capodimonte Gallery (1987). In 1972 he illustrated the Fibonacci progression with a series of photographs of a factory workers' lunchroom and a restaurant progressively crowded with diners. His 1973 show at the John Weber Gallery in New York expressed the Fibonacci in a series of low modular tables. From the late 1970s to the end of his career, Merz joined many artists of his generation in returning periodically to more conventional media. In Le Foglie (The Leaves) (1983–84), measuring over 26 feet across, gold leaf squares are scattered around two large asymmetrical leaf like forms. He even, occasionally, carved in marble, with which in 2002 he made five statues displayed from the windows of a building at the International Sculpture Biennale in Carrara. Merz said: "Space is curved, the earth is curved, everything on earth is curved" and subsequently produced large curvilinear installations like the one at the Guggenheim in New York. This retrospective was the artist's first major museum show in the United States. These last works are formally transcendent and unusually light. His site specific works in archaeological sites redeem spaces from touristy tedium with a single neon line, which serves as a source of aesthetic inspiration. He had the wild, immediate perceptiveness of a child. His works encapsulate this nature together with an uncanny universality and versatility. In 1996, Merz collaborated with Jil Sander on a fashion show, including a wind tunnel of sheer white fabric twisted and filled with blowing leaves. Along with six other collaborations between artists and fashion designers on the occasion of the first Biennale of Florence that same year, Merz and Sander were assigned an individual pavilion designed by architect Arata Isozaki. Merz and Sander transformed their pavilion, which was open to the outside, into a wind tunnel inspired by the form of a 10 foot diameter cylinder. One end of the tunnel was fitted with an oculus through which the viewer could gaze into a vortex of blowing leaves and flowers through the length of a suspended fabric cone.
Көрмелер
Мерцтің алғашқы жеке көрмесі 1954 жылы Туриндегі «Ла Буссола» галереясында өтті; Марио Мерц сыйлығы 2015 жылы іске қосылды. 2022 жылы Fondazione Merz Палермодағы филиалын ашты.
Merz had his first one man exhibition, in 1954, at the Galleria La Bussola in Turin; The Mario Merz Prize was launched in 2015. In 2022, the Fondazione Merz opened an outpost in Palermo.