Кіріспе
Генри Джеймстің 1909 жылғы кітабы – Генри Джеймстің 1909 жылы жарық көрген саяхат әңгімелерінің кітабы. Кітапта Джеймс жақсы білетін және сүйетін ел туралы соңғы қырық жылға жуық уақыт бойы жазған эсселері жинақталған. Джеймс эсселерді жан-жақты өңдеп, кейде оларды біртұтас етіп құрастыру үшін кеңейтті. Ол сондай-ақ екі жаңа эссе мен кіріспе қосты.
Italian Hours is a book of travel writing by Henry James published in 1909. The book collected essays that James had written over nearly forty years about a country he knew and loved well. James extensively revised and sometimes expanded the essays to create a more consistent whole. He also added two new essays and an introduction.
Қорытынды және тақырыптар
"Италиялық сағаттар" "Италияны сүюдің ең үлкен бақыты" деген сөздермен аяқталады, ал кітаптағы барлық мәліметтер Джеймстің осы бақытты толыққанды пайдаланғанын көрсетеді. Бірақ ол жалаң ғашық емес еді. Мысалы, оның Венеция туралы алғашқы эссесі қала халқының өмір жағдайларының қиындығын жасырмайды: "Олардың тұрғын үйлері тозыққан; салықтары ауыр; қалталары бос; мүмкіндіктері шектеулі". Дегенмен, Джеймс Венецияның сұлулығын лайықты өтемақы ретінде бейнелеу үшін жеткілікті суреттейді. Кітап бойында ол итальяндық өмірдің сұлулығы мен ыңғайлылығына үнемі қайта оралады, материалдық жетіспеушіліктерге қарамастан. Венеция мен Римге ең көп көңіл бөлінген, бірақ Джеймс елдің қалған бөлігін де естен шығармайды. Римдегі эсселері оның жеке тәжірибесін, әсіресе Кампанияда атпен ұзақ саяхаттары мен қаланың түрлі аудандарындағы көптеген серуендерін көрсетеді.
Санаткерлік бағалау
Кейбір сыншылар ғана Генри Джеймстің саяхат жазбаларының ең әдемісі – "Итальян сағаттары" кітабының тартымдылығына қарсы тұра білді. Бұл кітап итальян халқына, оның жерлеріне және өнеріне деген терең құрметі үшін лайықты бағаланады. Алғашқы эсселер мен соңғы жазбалардың стильдік айырмашылықтары болғанымен, бұл теңсіздік оқырманның ләззатын жоймайды, тіпті жаңалыққа ұшыратады. "Нью-Йорк Таймс" газетіндегі сыншы Адам Бегли: "Генри Джеймстің жалқау, қанағатқа толы, "зерттемейтін" туристке айналуы [Итальян сағаттарына] өте қанағаттандырарлық сюжеттік желі сыйлайды" деп жазады. "Алтын тостаған" романында Мэгги Америго туралы әдемі бір суретті еске алады: "Ол оны "серенада" деп атады, – ұйықтап жатқан үйдің терезесінен естілген, түнгі тыныштығын бұзған сыңсыған музыка. Соңында, аяқтарымен тұрып, сыртқа қарағанда, төменде мандолинамен, сұлулығына оранып, көтеріңкі үмітпен қараған көздері мен мәңгілік сүйікті Италияның тартымды дауысын таныды". Джеймс те сол дауысқа қарсы тұра алмады.