Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полиомавирустар тұқымдасының мүшесі
Member of the polyomavirus family
BK вирусы, сонымен қатар Адам полиомавирусы 1 деп те аталады, полиомавирустар тұқымдасының мүшесі болып табылады. BK вирусымен бұрын жұққан жағдайлар кең таралған, бірақ инфекцияның маңызды салдары иммундық жүйесі әлсіреген және иммуносупрессиялық препараттар қабылдаған адамдардан басқа сирек кездеседі. BK вирусы – вирусты 1971 жылы алғаш рет оқшаулаған науқастың атының аббревиатурасы (сол кезде науқас 29 жаста болған).
The BK virus, also known as Human polyomavirus 1, is a member of the polyomavirus family. Past infection with the BK virus is widespread, but significant consequences of infection are uncommon, with the exception of the immunocompromised and the immunosuppressed. BK virus is an abbreviation of the name of the first patient, from whom the virus was isolated in 1971 (the patient was then 29 years old).
Белгілері мен симптомдары
BK вирусы сирек ауру туғызады, бірақ көбінесе бүйрек трансплантациясы жасаған науқастарда кездеседі; осы вирусты жұқтырған көптеген адамдарда ешқандай белгі байқалмайды. Егер белгілер пайда болса, олар көбінесе жеңіл болады: тыныс жолдарының инфекциясы немесе қызба. Бұлар бастапқы BK инфекциясы деп аталады. Клиникалық белгілері болмаса да, спонтанды түсік жасаған әйелдердің сынамаларынан BK вирусының іздері табылды. Сондай-ақ, спонтанды түсік жасаған әйелдерде, сондай-ақ жүктілігін өз еркімен тоқтатқан әйелдерде BK вирусына қарсы антиденелер анықталды. Вирус содан кейін бүйректерге және зәр жолдарына таралып, адамның өмірі бойында сақталады. Халықтың 80%-ға дейін осы вирустың жасырын түрін тасымалдайды деп есептеледі, ол организмнің иммундық жүйесі әлсірегенше белсенді болмайды. Әдетте, мұндай жағдай бүйрек немесе бірнеше органдарды трансплантациялау кезінде туындайды. Иммундық жүйесі әлсіреген адамдарда аурудың көрінісі әлдеқайда ауыр болады. Клиникалық белгілеріне бүйрек функциясының нашарлауы (қандағы креатинин деңгейінің біртіндеп өсуі) және бүйрек түтікшелері мен қабыну клеткаларын көрсететін зәрдің патологиялық өзгерістері жатады.
The BK virus rarely causes disease but is typically associated with patients who have had a kidney transplant; many people who are infected with this virus are asymptomatic. If symptoms do appear, they tend to be mild: respiratory infection or fever. These are known as primary BK infections. Although without any clinical symptoms, footprints of BK virus have been detected in specimens from females affected by spontaneous abortion. Serum antibodies against BK virus have also been found in spontaneous abortion affected women as well as in women who underwent voluntary interruption of pregnancy. The virus then disseminates to the kidneys and urinary tract where it persists for the life of the individual. It is thought that up to 80% of the population contains a latent form of this virus, which remains latent until the body undergoes some form of immunosuppression. Typically, this is in the setting of kidney transplantation or multi organ transplantation. Presentation in these immunocompromised individuals is much more severe. Clinical manifestations include renal dysfunction (seen by a progressive rise in serum creatinine), and an abnormal urinalysis revealing renal tubular cells and inflammatory cells.
Беріліс
Бұл вирус қалай жұғатыны әлі белгісіз, бірақ адамнан адамға жұғады, жануарлардан емес екені мәлім. Вирус тыныс жолдарының сұйықтықтары немесе зәр арқылы тарауы мүмкін деген болжам бар, себебі жұққан адамдардың зәрiнде мерзімік вирустың бөлінуі байқалады. 400 сау қан доноры арасында жүргізілген сараптама көрсеткендей, 82% - ның BK вирусына қарсы IgG антиденелері оң нәтиже берді.
It is not known how this virus is transmitted, except that it spreads from person to person, and not from an animal source. It has been suggested that this virus may be transmitted through respiratory fluids or urine, since infected individuals periodically excrete virus in the urine. A survey of 400 healthy blood donors was reported as showing that 82% were positive for IgG against BK virus.
Тәуекел факторлары
Бүйрек трансплантациясы жасалған кейбір пациенттерде иммунодепрессанттарды қажеттілікпен қолдану вирустың трансплантат ішінде көбейіп кетуіне әкеледі, бұл BK нефропатиясы деп аталады. Бүйрек трансплантациясы жасалған пациенттердің 1–10% БК вирусына байланысты нефропатияға (БКВАН) прогрессиялайды, ал осы пациенттердің 80% дейін трансплантаттарын жоғалтады. Нефриттің пайда болуы трансплантациядан кейін бірнеше күннен бастап 5 жылға дейін созылуы мүмкін. Бұл сонымен қатар несеп жолдарының тарылуымен және интерстициалды нефритпен де байланысты. Сүйек кемігі трансплантациясы алғандарда геморрагиялық циститтің себебі ретінде көрінеді. Бірінші оң BKV диагнозы қойылған кезде BKV вирустық жүктемесі > 185 000 көшірме/мл – БКВАН үшін ең күшті болжамдық көрсеткіш (97% спецификалық және 75% сезімталдық). Сонымен қатар, қандағы BKV вирустық жүктемесінің кез келген уақытта 223 000 көшірме/мл-ге желуі БКВАН болжамдық көрсеткіші болып табылды (91% спецификалық және 88% сезімталдық).
In some renal transplant patients, the necessary use of immunosuppressive drugs has the side effect of allowing the virus to replicate within the graft, a disease called BK nephropathy. From 1–10% of renal transplant patients progress to BK virus associated nephropathy (BKVAN) and up to 80% of these patients lose their grafts. The onset of nephritis can occur as early as several days post transplant to as late as 5 years. It is also associated with ureteral stenosis and interstitial nephritis. In bone marrow transplant recipients it is notable as a cause for hemorrhagic cystitis. BK viremia load > 185 000 copies/ml at the time of first positive BKV diagnosis – to be the strongest predictor for BKVAN (97% specificity and 75% sensitivity). In addition the BKV peak viral loads in blood reaching 223 000 copies/ml at any time was found to be predictive for BKVAN (91% specificity and 88% sensitivity) .
Диагностика
Бұл вирусты қандағы BKV тестісі немесе алдаушы жасушаларға зәр тестісі арқылы, сондай-ақ бүйректе биопсия жасау арқылы диагностикалауға болады. Вирусты анықтау үшін көбінесе ПТР (ПЦР) техникалары қолданылады.
This virus can be diagnosed by a BKV blood test or a urine test for decoy cells, in addition to carrying out a biopsy in the kidneys. PCR techniques are often carried out to identify the virus.
BKVAN- дағы лефлуномид
Лефлуномидті BKVAN-да қолданудың себебі оның иммунодепрессивтік және вирусқа қарсы қасиеттерінің үйлесімінде. Такролимус, MMF және стероидтардан тұратын үш препараттық схемада BKVAN дамыған 26 және 17 пациентті қамтитын екі зерттеуде, олардың MMF-і күн сайын 20–60 мг лефлуномидке алмастырылды. Пациенттердің 84 және 88%-ында тиісінше вирус жүктемесі жойылды немесе прогрессивті түрде азайды, сондай-ақ трансплантаттың функциясы тұрақталды немесе жақсарды (7). Teschner және авторлар жүргізген 2009 жылғы зерттеуде MMF-і лефлуномидке ауыстырылған 12/13 пациентте вирус 109 күн ішінде жойылды. Бірнеше жағдайлар сериясында, MMF-ті лефлуномидке ауыстырғаннан кейін 23/26 BKVAN пациентінде жақсару немесе тұрақтандыру байқалды. BKVAN-да лефлуномидтің дозалау схемалары жоқ. Пациенттер арасындағы жекелей айырмашылық лефлуномидтің дозасын анықтау мен бақылауды өте қиын жасайды. 26 және 17 пациентті зерттеуде доза 20 мг/күн мен 60 мг/күн аралығында болды, ал ең төменгі деңгейі 50–100 мкг/мл құрады. Лефлуномид плазмасының деңгейі < 40 мкг/мл болған пациенттерде тиімсіздік байқалды. 21 пациентті зерттеуде төменгі деңгейлер (< 40 мкг/мл) мен жоғары деңгейлер (> 40 мкг/мл) вирус жүктемесінің жоғалу жылдамдығына ұқсас әсер ететіні анықталды. Жоғары деңгейлері бар пациенттерде жағымсыз әсерлер (гематологиялық, бауырлық) көбірек болды. Teschner және авторлар жүргізген зерттеуде дозалар мен препараттың концентрациясы адамдар арасындағы айтарлықтай айырмашылықтармен байланысты емес екені көрсетілді. Teschner зерттеуінде препараттың төмен концентрациясы вирус жүктемесінің төмендеуімен байланысты болды. Бұл вирус жүктемесінің азаюына себеп лефлуномидтің қосылуы ма, әлде вирус жүктемесінің өзіндік азаюы ма, екенін анықтауды қиындатады.
The rationale behind using leflunomide in BKVAN comes from its combined immunosuppressive and antiviral properties. Two studies consisting of 26 and 17 patients who developed BKVAN on a three drug regimen of tacrolimus, MMF, and steroids had their MMF replaced with leflunomide 20–60 mg daily. 84 and 88% of patients, respectively had clearance or a progressive reduction in viral load and a stabilization or improvement of graft function (7). In a study conducted by Teschner et al. in 2009, 12/13 patients who had their MMF exchanged with leflunomide cleared the virus by 109 days. In a case series, there was improvement or stabilization in 23/26 patients with BKVAN after switching MMF to leflunomide. There are no dosing guidelines for leflunomide in BKVAN. Patient to patient variability has made dosing and monitoring of leflunomide extremely difficult. Study of 26 and 17 patients were dosed between 20 mg/day and 60 mg/day with trough levels of 50—100 μg/ml. Failure was seen in patients with leflunomide plasma levels < 40 μg/ml. One study of 21 patients found that low levels (< 40 μg/ml) and high levels (> 40 μg/ml) had similar effects on the rate of viral clearance. Those with higher levels had more adverse events (hematologic, hepatic). In the study by Teschner et al., dosages and drug concentration showed no correlation with substantial variation from person to person. In the Teschner study, low drug concentrations were associated with decrease in viral load. This makes it difficult to determine whether or not reduction of viral load or addition of leflunomide was the cause for viral clearance.
Тарих
БК вирусы алғаш рет 1971 жылы бүйрек трансплантациясы жасалған науқастың зәрiнен оқшауланды, оның әрiптері Б. К. БК вирусы геномдары 75% -ға ұқсас болғандықтан, JC вирусы (JCV) деп аталатын тағы бір вирусқа ұқсас. Екі вирус та нақты антиденелерді қолдана отырып серологиялық тесттер жүргiзу арқылы немесе ПТР-ге негізделген генотиптеу тәсiлiн пайдалану арқылы анықталып, бiр-бiрiнен ажыратылуы мүмкiн.
The BK virus was first isolated in 1971 from the urine of a renal transplant patient, initials B. K. The BK virus is similar to another virus called the JC virus (JCV), since their genomes share 75% sequence similarity. Both of these viruses can be identified and differentiated from each other by carrying out serological tests using specific antibodies or by using a PCR based genotyping approach.