1970-ші жылдардағы Австралиядағы салықтан қашу схемасы: "Төменгі теңіз порты". Заң бұзушылық 1980 ж. қылмыс деп танылды. $500 млн-1 млрд салық жоғалды.
"Төменгі портовый салықтан жалтару" 1970 жылдары Австралияда қолданылған салықтан жалтарудың бір түрі болды. 1980 жылы заңмен бұл қылмыстық құқық бұзушылық деп танылды. Бұл тәжірибе сол кездегі түрлі қиын салықтық схемалардың ең жаман жағын көрсететін болды. Австралиялық салық басқармасы (ATO) 1986/87 жылғы жылдық есебінде барлығы 6688 компанияның қатысқанын, олардың кірісі 500 миллион доллардан 1 миллиард долларға дейін болғанын мәлімдеді.
Bottom of the harbour tax avoidance was a form of tax avoidance used in Australia in the 1970s. Legislation made it a criminal offence in 1980. The practice came to symbolise the worst of variously contrived tax strategies from those times. In its 1986/87 annual report, the Australian Taxation Office (ATO) stated a total 6,688 companies had been involved, involving revenue of between $500 million and $1 billion.
Операция
Кемежайлық схемалардың негізгі операциясы активтерден айырылған және салық төлеу мерзімі келгенге дейін жинақталған пайдасы алынған компанияны қамтиды, нәтижесінде ол төлей алмайды. Активтерден айырылғаннан кейін компания, метафоралық түрде, "көліктің түбіне" жіберіледі, яғни шектеулі қаржылық мүмкіндіктері бар және оның бұрынғы қызметіне қызығушылығы жоқ адамға беріледі. Компанияның құжаттары да жиі жоғалып кетеді. АТО, басқа кепілсіз кредиторлар сияқты, банкрот болған компания жағдайында ештеңе алмайды. Адвокаттар мен бухгалтерлер сияқты ұйымдастырушылар әдетте осы мәмілелерді жеңілдетіп береді. Ұйымдастырушы компания иелеріне активтерді бизнесті жалғастыратын жаңа компанияға беруге көмектеседі, содан кейін иелері ескі компанияны ұйымдастырушыға салық төленбеген жинақталған пайданың құны бойынша, комиссия немесе сыйақы сомасын шегеріп сатады. Иелері үшін бұл капитал активін сату болып табылады, сондықтан ол салық салына бермейді (капиталдан алынатын табыс салығынан бұрын). Ұйымдастырушы компанияға қалған ақшаның дивидендін (ұйымдастырушыға) төлейді, содан кейін ұйымдастырушы бос қабықты басқа біреуге сатады. Ұйымдастырушының бөліспеген пайда үшін иелеріне төлеуі дивидендті бөлу операциясына ұқсас. Қалай болғанда да, ұйымдастырушы төлеген сома салық шегерімі болып табылады (өйткені ұйымдастырушы акцияларды сатып алу және сатумен айналысады), ал дивиденд салық салынатын табыс болады, яғни салық тек ұйымдастырушының комиссиясына ғана салынады, компанияның барлық бастапқы пайдасына емес. Бұл тұрақтағы "көліктің түбі" деген сөз Сидней портына (қаржылық ауданға жақын орналасқан) сілтеме жасайды деп есептеліп келеді, бірақ мағынасы да өте жалпы. Атаудың және осы практиканың нақты шығу тегі белгісіз.
The operation at the heart of bottom of the harbour schemes involved a company that would be stripped of assets and accumulated profits before its tax fell due, leaving it then unable to pay. Once assets were stripped, the company would be sent, metaphorically, to the "bottom of the harbour" by being transferred to someone of limited means and with little interest in its past activities. The company's records were often lost too. The ATO, being in the same position as other unsecured creditors in the case of an insolvent company, ended up with nothing. Promoters such as lawyers or accountants generally facilitated the transactions. The promoter would help the owners of a company first transfer the assets to a new company which was to continue the business, then the owners sold the old company to the promoter for the value of the untaxed accumulated profits, less an amount representing a fee or commission. For the owners this was the sale of a capital asset and hence untaxed (being prior to capital gains tax). The promoter would have the company pay (to the promoter) a dividend of the money it had left, then the promoter on sold the now empty shell to someone else. The way the promoter paid the owners for undistributed profits was similar to a dividend strip operation. In any case the amount the promoter paid was a tax deduction (since the promoter would be in the business of buying and selling shares) and the dividend would be taxable income, leaving just the promoter's commission taxable, not the whole original company profit. The "harbour" in the expression was usually taken as referring to Sydney Harbour (which is adjacent to the financial district), though obviously the sense is also quite general. The actual origin of the name and the practice is not clear.
Корольдік адвокаттың орынбасары
Австралиялық салық басқармасы (ATO) алғаш рет 1973 жылы «порттық схеманың түбі» деп аталатын схеманы анықтады. Перт қаласындағы аға тергеуші Род Тодман шамамен 50 компанияның қатысқандығы бар схеманы тауып, оның біреуін тергеуге алып, зерттеді. 1974 жылға қарай ол Перттегі Корольдік адвокаттың орынбасарына (DCS) жіберілген, сынақ ретінде қудалауға мүмкіндік беру үшін жиналған дәлелдемелерді ұсынды. DCS істің нәтижесіне сенімді болған жоқ, бірақ 1974 жылдың соңында Корольдік кеңесінің пікірі бойынша, Комонвеллды алдау үшін сөз байласуға қатысқандығы айыптамасымен схеманың ұйымдастырушысы мен тағы екі адамға қарсы іс қозғау ұсынылды. Одан кейін кешігулер, қайта-қайта тергеулер, тәжірибесіз қызметкерлердің нашар дайындалған есептері және тіпті DCS қызметкерінің ATO-мен байланысқа түсуден әдейі жалтарғандығы орын алды. Бес жылдан кейін, 1979 жылдың сәуір айында, қарым-қатынастағы қателіктерге байланысты Канберрадағы Корольдік адвокаты АТО-ға дәлелдемелердің жеткіліксіз екенін хабарлады және іс тоқтатылды. Кейіннен әртүрлі DCS қызметкерлерінің жұмысы қатаң сынауға ұшырады, проблемалар негізінен (мүмкін, қасақана) тым көп жұмыспен жүктелген және жеткіліксіз білікті қызметкерлерден, сондай-ақ нашар басқарудан туындады. Тоқтатылған іс 1982 жылы Костиган корольдік комиссиясының тергеуі кезінде ғана жарық көрді, ол Федерациялық кеме бояушылары мен докшылар кәсіби одағының қызметін зерттеді. Комиссия миллиондаған долларлық банктік шоттар бойынша операцияларды анықтады, ал «қағаз іздері» ақырында, басқа нәрселермен қатар, Перттегі DCS-тің төменгі сөрелеріне жеткізді. Комиссия сонымен қатар Перттегі DCS-тің аға қызметкерлерінің бірінің әйелі эскорт қызметін ұйымдастырғанын және «порттық схеманың түбіне» қатысы бар бірнеше компанияда компания хатшысы болып жұмыс істегенін анықтады. Оның күйеуі лауазымын дұрыс пайдаланбаған деген ешқандай күдік болған жоқ, бірақ бұл байланыс барлық тараптар үшін өте ұятты жағдай тудырды, және офицер жұмыстан босатылды.
The first time the Australian Taxation Office (ATO) detected a bottom of the harbour scheme was in 1973. Rod Todman, a senior investigations officer in Perth, found a scheme involving about 50 companies and selected one for investigation. By 1974, he had assembled evidence which was referred to the Deputy Crown Solicitor (DCS) in Perth for possible prosecution as a test case. The DCS was uncertain of the prospects for the case, but in late 1974 had a Queen's Counsel opinion strongly recommending charges of conspiracy to defraud the Commonwealth be brought against the promoter and two other individuals. There then followed delay upon delay, duplicated investigations, ill prepared reports by inexperienced officers, and even a DCS officer deliberately avoiding contact with the ATO. After five full years, in April 1979, and based on miscommunication, the Crown Solicitor in Canberra advised the ATO that the evidence was insufficient and the case was dropped. The performance of the various DCS officers was later the subject of scathing criticism, with problems arising primarily from (possibly deliberately) overworked and underskilled staff, and bad management. The abandoned case came to light in only 1982 in the Costigan Royal Commission investigating activities of the Federated Ship Painters and Dockers Union. The Commission came upon bank account transactions for millions of dollars, and the "paper trail" led eventually, and among other things, to the bottom drawers of the DCS Perth. The commission also found that the wife of one of the senior case officers at the DCS Perth was running an escort service, and that she was a company secretary at several companies which were involved in bottom of the harbour schemes. There was no suggestion her husband improperly used his position, but the connection was close enough to be extremely embarrassing for all concerned, and the officer was dismissed.
1980 жылғы Қылмыстар (салық салу туралы заң бұзушылықтар) туралы заң
1980 жылы 1980 жылғы Қылмыстар (Салық салудағы құқық бұзушылықтар) заңы «порттың түбіндегі» схемаларға нүкте қойды. Заңға сәйкес, кез келген адамның компанияны немесе трасты салық қарызын (табыс салығы, сату салығы және т.б.) төлеуге бейшара етуі немесе мұндай іс-әрекетке көмектесуі немесе оған ықпал етуі қылмыстық құқық бұзушылық болып есептелді. Осылайша, заң бұл схемаларға қатысқандарды да, оларды ұйымдастырушыларды да қамтыды. Бұл болашақта осыған дейін тиімсіз басқарылған Корольдік прокуроры кеңсесі арқылы Мемлекетті алдау қылмысы ретінде қарау қажеттілігін жойды. Бұл заң сол кезде көп дау тудырды, себебі салықтан қашу толыққанды қылмыс деп есептелмеді. Әдетте салық мәселелері кіріс көзінің кемшіліктерін жабу арқылы шешілетін болса, бұл заң «порттың түбіндегі» схемаларды алаяқтық деп қарастырды. Дегенмен, қандай да бір әрекет қылмыстық деп танылғаннан кейін, бұрынғы салықтан қашу (заңмен рұқсат етілген) салықтан жалтартуға (анықтама бойынша заңсыз) айналады.
In 1980, the Crimes (Taxation Offences) Act 1980 put an end to bottom of the harbour schemes. Under the act it became a criminal offence for any person to make a company or trust unable to pay tax debts (income tax, sales tax, etc. ), or to aid or abet any person or company doing so. The act thus caught both those in the schemes and the promoters of such schemes. It made it unnecessary in the future to address the activity as a crime of defrauding the Commonwealth through the Deputy Crown Solicitor office, which up to this point had been poorly managed. This act was controversial at the time, since tax avoidance was regarded as something less than an outright crime. Tax matters might normally be addressed by closing a revenue loophole, the act instead treated bottom of the harbour schemes like frauds. However, once certain behaviour has been criminalised, what was once tax avoidance (which is legal) becomes tax evasion (which, by definition, is not).
1982 жылғы салық салу (Кәсіпорындардың төлемеген салығын) бағалау туралы заң
1982 жылғы салық салу (Төленбеген компания салығын) бағалау туралы заң одан да әрі барып, 1972 жылдың 1 қаңтарынан 1980 жылдың 4 желтоқсанына дейінгі кезеңде "қойма төмендегі" салық схемалары арқылы алынбаған салықты қайта алуға мүмкіндік берді. Бұл заңның кері күшінде болуы сол кезде қырқыс пікірталас тудырды, бірақ кейбіреулер заңның кері күшінде емес екенін, себебі салық әрқашан төленуге тиіс болғанын айтты. Қаржы министрі Джон Ховард 1982 жылдың 23 қыркүйегінде Өкілдер палатасында заң жобасын екінші рет талқылау кезінде ретроспективтілікке қарсы қалыпты жағдайдың "біздің салық жүйесінің әділдігі мен теңдігі және салық жүктемесінің бөлінуі туралы жалпы қабылдаумен жұмсатылғанын" мәлімдеді. Сенатор Дон Чипп мақсатын лайықты деп есептесе де, 19 қарашада Сенатта кері күшінде болуына қарсы күшті сөйледі: "Мен саясаткерлерге кері күшінде заң шығаруға сенбеймін. Қарапайым азаматтардың қорғаныштарының бірі – олар заңды біледі".
The Taxation (Unpaid Company Tax) Assessment Act 1982 went further, allowing for the recovery of tax avoided under bottom of the harbour tax schemes between 1 January 1972 and 4 December 1980. The retrospectivity in this act was controversial at the time although some argued that law was not retrospective as the tax was always payable. Treasurer John Howard said on 23September 1982 during the second reading of the bill in the House of Representatives that the normal reluctance against retrospectivity was "tempered by the competing consideration of overall perceptions as to the equity and fairness of our taxation system and the distribution of the tax burden." whilst Senator Don Chipp thought the purpose noble but spoke strongly against the retrospective nature in the Senate on 19November, saying "I do not trust politicians to legislate retrospectively. One of the few protections that the ordinary citizen has is that he knows the law."