Екінші дүниежүзілік соғыстағы психологиялық соғыс бөлімі
Psychological Warfare Division
Екінші дүниежүзілік соғыстағы психологиялық соғыс: Германияға қарсы ақпарат тарату, әскерлердің рухын түсіру, парақшалар мен радио арқылы науқан жүргізу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психологиялық соғыс бөлімі (PWD/SHAEF немесе SHAEF/PWD) – Екінші дүниежүзілік соғыста құрылған ағылшын-американдық бірлестік. Оның міндеті – D күні мен одан кейін неміс әскерлеріне және Солтүстік-Батыс Еуропадағы жақында азат етілген елдерге қарсы (көбінесе) ақ тактикалық психологиялық соғыс жүргізу болды. Бөлімнің басшысы АҚШ бригадир генералы Роберт А. МакКлюр болды (бұрын ол АҚШ генералы Дуайт Д. Эйзенхауэрдің штабындағы Психологиялық соғыс бөлімшесіне (PWB/AFHQ) «Шамылда» операциясы үшін басшылық еткен). Бөлім АҚШ Соғыс ақпарат басқармасының (OWI) және Стратегиялық қызмет басқармасының (OSS) және Ұлыбританияның Саяси соғыс атқарушы комитетінің (PWE) қызметкерлерінен құрылды. Бөлім неміс сарбаздарының рухын құлатпақ үшін радио және листовкалар арқылы үгіт-насихат жүргізді; әуеде таратылатын үгіт-насихат листовкаларының көп бөлігі Ұлыбританияда басылып, АҚШ 8-ші әуе күштерінің арнайы листовкалар эскадрильясы оларды Англияның оңтүстік-шығысындағы Чеддингтон базасынан таратты. Тактикалық жауынгерлік үгіт-насихат топтары да армиялық топтарға қосылып, майдан даласында жылдам баспа машиналарын қолданып, листовкалар шығарып, оларды артиллериямен қарсы жаққа таратты және қарсыластың әскерлерін қарсылық танысқандарды бағындыру үшін дыбыс күшейткіштер арқылы үгіт жүргізді. PWD SHAEF радиостанциясының дауысын басқарды және Люксембург радиосын өзіне қаратып алды. «Қара үгіт-насихат» Саяси соғыс атқарушы комитетінің Сефтон Делмерінің бақылауында болды.
The Psychological Warfare Division of Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (PWD/SHAEF or SHAEF/PWD) was a joint Anglo American organization set up in World War II tasked with conducting (predominantly) white tactical psychological warfare against German troops and recently liberated countries in Northwest Europe, during and after D Day. It was headed by US Brigadier General Robert A. McClure (who had previously commanded the Psychological Warfare Branch (PWB/AFHQ) of U. S. General Dwight D. Eisenhower's staff for Operation Torch). The Division was formed from staff of the US Office of War Information (OWI) and Office of Strategic Services (OSS) and the British Political Warfare Executive (PWE). The Division used radio and leaflet propaganda to undermine German soldiers' morale; with the bulk of the aerial propaganda leaflets being printed in the United Kingdom and a dedicated Special Leaflet Squadron of the US 8th Air Force disseminating the leaflets from its base in Cheddington, south east England. Tactical Combat propaganda teams were also attached to the Army Groups to produce leaflets in the field on mobile printing presses for shell firing over the front line and to conduct loudspeaker operations to talk enemy soldiers into surrendering. PWD operated the Voice of SHAEF radio station as well as taking over Radio Luxembourg. 'Black propaganda' continued to be controlled by the Political Warfare Executive's Sefton Delmer.
Екінші дүниежүзілік соғыстағы психологиялық соғыс тарихы
1941 жылдың 11 шілдесінде Вашингтонда Рузвельт басшылығымен Ақпаратты үйлестіру кеңсесі (COI) құрылды, алғашқы директоры полковник Уильям Дж. Донован болды. Бұл кеңсе кейін Стратегиялық қызметтер кеңсесі (OSS), Шетелдік бөлім және Соғыс ақпарат кеңсесі (OWI) болып бөлінді. Бұл екі кеңсе – орталықтандырылған агенттіктің басшылығымен тыңшылық, үгіт-насихат, диверсия және осыған байланысты қызметтерді ілгерілету үшін ұйымдастырылған күш-жігерді құруға жасалған алғашқы әрекет болды. Британдық тараптан психологиялық соғыс жүргізудегі ең үйлесімді күш-жігер Саяси барлау департаменті (PID) болды. 1942 жылдың күзінде COI, OSS және OWI-ге бөлінгеннен кейін, PID Ұлыбритания мен Американың психологиялық соғыс агенттіктерінің күшін біріктіру мақсатында Бірлескен психологиялық соғыс директивасын қабылдауға келісті. Бұл бірлескен директива ПВД тоқтаған 1945 жылдың шілдесіне дейін ең маңызды саясат болып қала берді. 1942 жылдың қарашасында Психологиялық соғыс бөлімі (AFHQ) сол кездегі генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің бұйрығымен құрылды. Бұл бөлім – одақтас әскери-азаматтық англо-американдық психологиялық соғыс құрылымы болды және Одақтас күштері Францияның Солтүстік Африкасына қонғаннан кейін Одақтас күштерінің Бас штабына қарасты болды. Бөлімнің құрылымы мен ұйымдастыруы бойынша көптеген сынақтар мен қателіктерден кейін, 1944 жылдың ақпанында ол Жоғары штабтың одақтас экспедициялық күштерінің (PWD/SHAEF) Психологиялық соғыс бөліміне айналды, бұл құрылым бірізді және ірілеу болды.
On July 11, 1941, the Office of the Coordinator of Information (COI) was created in Washington under Roosevelt, with Colonel William J. Donovan as the first director. This office was later separated into the Office of Strategic Services (OSS) and the Overseas Branch and the Office of War Information (OWI). These two offices were the first attempt at the establishment of an organized effort to promote espionage, propaganda, subversion, and any related activities under a centralized agency. On the British side, the most coordinated effort for psychological warfare was the Political Intelligence Department (PID). In Fall of 1942, after the COI was split into OSS and OWI, the PID agreed to issue a Joint Psychological Warfare Directive to combine efforts of the psychological warfare agencies in Britain and America. This Joint Directive remained the most prominent policy of the PWD until the end of its operations in July 1945. In November 1942, the Psychological Warfare Branch (AFHQ) was created as a joint military civilian Anglo American psychological warfare unit under the order of then General Dwight D. Eisenhower, attached to the Allied Force Headquarters after the Allied forces landed in French North Africa. After much trial and error with the structure and organization of the branch, it was transformed into the more coherent, and larger structure of the Psychological Warfare Division, Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (PWD/SHAEF) in February 1944.
Үгіт-насихат парақшасының беткі жағы
Операция барысында түрлі түрдегі жапсырмалар қолданылды. Ең көп таралғандары бір нақты хабарды таратуға арналған жеке жапсырмалар болды. Дегенмен, әуедегі газеттер ең тиімді үгіт құралы деп есептелді. PID апта сайын “COURRIER DE L’AIR” (“әуе хатшысы”) газетін шығарды, одан кейін американдық баламасы – “L’AMERIQUE EN GUERRE” (“Соғыстағы Америка”) газеті жарық көрді. Олардың әрқайсысы төрт жапсырмадан тұратын топтамадан құралды, мақсаты – оккупацияланған Францияның азаматтарын одақтастардың жетістіктері туралы хабардар ету болды. Кейіннен басқа оккупацияланған елдердің халқы үшін де осындай газеттер шығарылды, соның ішінде Германияда таратылған “STERNENBANNER” (“Жұлдыздар мен жолақтар”). Үгіт үш санатқа бөлінді. “Ақ” үгітте көзі көрсетілген, мысалы “L’AMERIQUE EN GUERRE” газетіндегідей. “Қара” үгіт көздерін жасырып, аудиторияны қате жолға салуға бағытталды. Ал “сұр” үгітте хабарды кім қолдайтыны көрсетілмеді, осы сипатқа “NACHRICHTEN FÜR DIE TRUPPE” (“әскерге арналған жаңалықтар”) атты күнделікті газет жатты, ол Атлантикалық қабырғасындағы неміс гарнизондары үшін шығарылды. PWD “қауіпсіз өту қағаздарын” да жасады. Бұл қағаздар Эйзенхауэрдің қолымен куәландырылып, неміс әскерлеріне қалай қарсылық көрсетпей тапсыруға болатыны туралы нұсқаулар берілді. Көбінесе жапсырманың екінші жағында шұғыл жаңалықтар немесе тактикалық хабарламалар жазылған. Жалпы алғанда, жапсырмалар екі негізгі аудиторияға жеткізілуі тиіс болды. Достас оккупацияланған елдердің халқына бағытталған жаңалықтар “COURIER DE L’AIR” және “L’AMERIQUE EN GUERRE” сияқты газеттерде жарияланды. Сонымен қатар, Нормандияға шабуыл сияқты қиын жағдайларға қалай ден қою керектігі туралы азаматтарды хабардар ету үшін жапсырмалар таратылды. Сондай-ақ, жауларға, оның ішінде неміс әскерлері мен азаматтарына, содан кейін Германиядағы шетелдік жұмысшылар мен соғыс тұтқындарына арналған жапсырмалар да жасалды. SHAEF әр түнде төрт тілде газет таратып, Германиядағы көшірілген адамдарға Жоғарғы Бас қолбасшының нұсқауларын жеткізді. PWD/SHAEF мәлімдемесіне сәйкес, жапсырмалар пікірталасқа арналмаған, олар объективті және фактілерге негізделген болуы керек еді. Жапсырмалардың мәтіні OWI және PID қызметкерлері PWD өкілдерімен, Жоспарлар және директивалар бөлімінің мүшелерімен, Жапсырмалар бөлімінің мүшелерімен және PWD G 2 және G 3 байланыс офицерлерімен консультациялар өткізіп жазылды. Жапсырмалар әскери жағдайдың үнемі өзгеруін, мақсатты аудиторияның көңіл-күйін, өндіріс кестесін және таратуды ескере отырып жазылды. Бірақ жапсырмалардың басты мақсаты – әскери жағдай туралы “нақты жаңалықты” және “Жоғарғы Бас қолбасшының тілектерін” жеткізу болды. Арнайы жапсырма эскадрильясы жапсырмаларды тарату үшін пайдаланылды. 1944 және 1945 жылдар аралығында Сегізінші әуе армиясы ағылшын-американдық әскерлерінің аймақтарындағы барлық жапсырмалардың 80 пайызын таратыпты. 10 пайызы Корольдік әуе күштері, 5 пайызы тактикалық әуе күштерінің шабуылдық ұшақтары, ал 5 пайызы артиллерия (далалық қарулар мен гаубицалар) арқылы таратылды. Сегізінші әуе армиясының 422-ші бомбалау эскадрильясы бастапқыда 30 000 фут биіктікте ұшып келе жатқан Boeing B 17 Flying Fortress ұшағының үлкен қораптарынан жапсырмаларды таратты. Олар желдің жылдамдығы 60 миль/сағат екенін ескерді (мысалы, Париж маңына түсу үшін Брюссельде жапсырмаларды тастады). Бұл миссияға арналған қораптар Әуе көлігі басқармасынан алынған багаж тасымалдағыштар болып табылды. Бұл әдіспен бір ретте таратылатын жапсырмалардың ең аз саны шамамен 350 000 болды. Бұл тарату әдісі кең ауқымды болғанымен, жапсырмалардың қайда түсетінін дәл анықтауға мүмкіндік бермеді.
Various kinds of leaflets were used throughout the operation. The most common leaflet came in the form of single flyers promoting one specific message. However, airborne newspapers were considered the most effective propaganda. The PID produced weekly newspapers “COURRIER DE L’AIR,” ("air courier") soon followed by an American equivalent, “L’AMERIQUE EN GUERRE” ("America at war"). They each consisted of four leaflet units, intended to keep the citizens of occupied France aware of the progress of the Allies. Later, other similar papers were produced for the people of other occupied countries, including “STERNENBANNER” ("Stars and Stripes") which was disseminated in Germany. Propaganda was separated into three categories. “White” propaganda had its source clearly indicated, such as was the case with the “L’AMERIQUE EN GUERRE.” “Black” propaganda was used to cause the audience to believe the source was something other than what it really was. Finally, “gray” propaganda did not cite who was endorsing the message—this was the case in the daily paper “NACHRICHTEN FÜR DIE TRUPPE,” ("news for the troops) produced for German garrisons along the Atlantic Wall. "SAFE conduct passes" were also created by the PWD. These passes display Eisenhower's signature, and provided instructions for German soldiers on how to surrender. Oftentimes, the other side of the leaflet contained more immediate news or a tactical message. Overall, the leaflets aimed to reach two main audiences. The news directed toward the people of friendly, occupied countries came across in newspapers such as the “COURIER DE L’AIR,” and “L’AMERIQUE EN GUERRE.” In addition, leaflets were disseminated to inform citizens of how to react to dire circumstances, such as the invasion of Normandy. There were also leaflets produced for enemies, including German troops and civilians, and as time went on, foreign workers and prisoners of war in Germany. A four language newspaper was distributed each night by SHAEF, and transmitted the Supreme Commander's instructions to the various displaced persons in Germany. According to the PWD/SHAEF, the leaflets were not argumentative, but instead were created to be objective and factual. Leaflet writing was done by the OWI and PID “in consultation with the PWD deputies, members of the Plans and Directives Section, members of the Leaflet Section, and the PWD G 2 and G 3 liaison officers.” Leaflets were written, keeping in mind the ever changing military situation, the morale of the intended audience, production schedules, and distribution. Yet, the overall goal of the leaflets was to provide the “hard news of the military situation” and the “wishes of the supreme commander.” The agency of the special leaflet squadron was used to disseminate leaflets. Between 1944 and 1945, the Eighth Air Force distributed 80 percent of all leaflets in the areas of the Anglo American armies. Ten percent was disseminated by the Royal Air Force, 5 percent by fighter bombers of the tactical air forces, and 5 percent by artillery (field guns and howitzers). The 422nd Bomb Squadron of the Eighth Air Force originally released leaflets from large boxes of a Boeing B 17 Flying Fortress flying at 30,000 feet. They took into account the 60 mph winds (e. g. releasing leaflets over Brussels in order for them to land near Paris). The boxes used for this mission were converted luggage carriers obtained from the Air Transport Command. The smallest quantity of leaflets that could be released at one time using this method was about 350,000. Though this method of dissemination was large scale, it did not facilitate accuracy of where the leaflets would land.
Жарияланымдар бомбалары
1944 жылғы 4 ақпанда алғашқы "жапырақша бомбасы" сынақтан өтті. Бомбалар механикалық уақыт қысқыштарымен жабдықталған М 17 картон контейнерлерінен жасалған. Әр контейнерде шамамен 80 000 жапырақша болды және олар 10 000 фут биіктіктен таратылды. Бұл тарату әдісі бұрынғы әдістерге қарағанда айтарлықтай жақсы деп танылды және одан әрі кеңінен қолданылды. АҚШ Стратегиялық Әуе Күштерінің келесі директивалары Бедфордшир, Англиядағы қоймадан айына 1000 бомба өндіруді және Германия үстінен жүргізілетін әр миссиямен бірге ұшақтарға жапырақшалар жүктеуді талап етті.
On February 4, 1944, the first leaflet “bomb” was tested. The bombs were created with cardboard M 17 containers, equipped with mechanical time fuses. Each container contained approximately 80,000 leaflets, and they were released from 10,000 feet. This method of dissemination was deemed a vast improvement from previous, and was generally implemented thereafter. Future directives of the United States Strategic Air Forces required the depot in Bedfordshire, England to produce 1,000 bombs per month and that aircraft be loaded with leaflets to be dispatched with each mission conducted over Germany.
Жазбашалар қабығы
Жапырақшалар оралып, артиллерия, әсіресе гаубицалар арқылы ұшыруға арналған снарядтардың ішіне салынатын болды. 105 мм снаряд 500 жапырақшаны, ал 155 мм снаряд 1500 жапырақшаны тасыды.
Leaflets were rolled and inserted into shells to be launched via artillery—specifically howitzer guns. The 105mm shell carried 500 leaflets, while the 155mm shell carried 1500 leaflets.
Түсірілім
Кейіннен «Элинг» студиясында үлкен жетістікке жеткен режиссер Александр Маккендрик, осы бөлімде фильмде жұмыс істеген алғашқы тәжірибесін алды. Джон Хьюстон мен Эрик Амблер, британдық өкіл ретінде, ПВД үшін жаңа басқыншылардың билігіндегі азаматтық Италия туралы фильм жасады. «Giorni di gloria» (1945) итальяндық-швейцарлық деректі фильмі (Джузеппе Де Сантис, Лучино Висконти, Марчелло Паглиеро және монтажшы Марио Серандрейдің бірлескен режиссерлігімен түсірілген) де ПВД кинобөлімінің көмегімен жасалды.
The director Alexander Mackendrick, who later went on to enjoy considerable success at Ealing Studios, had some of his earliest experience of working in film with the division. John Huston and Eric Ambler, as a token British representative, also made a film for the PWD about civilian Italy under its new conquerors. The Italian Swiss documentary Giorni di gloria (1945, co directed by Giuseppe De Santis, Luchino Visconti, Marcello Pagliero and film editor Mario Serandrei, was also made with collaboration of the PWD Film Division.