Мичиган көлінде батып кеткен «Карл Д. Брэдли» кемесінің трагедиясы
SS Carl D. Bradley
SS Carl D. Bradley кемесінің 1958 ж. Мичиган көлінде афеттік қазасы. 33 теңізші қаза болды. Кеменің конструкциялық кемшіліктері себебі болды. Тарихы мен себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мичиган көліндегі дауылда батып кеткен өздігінен жүк түсіретін Ұлы көлдердегі жүк тасығыш SS Carl D. Bradley 1958 жылғы 18 қарашада Мичиган көліндегі дауыл кезінде суға батып кетті. 35 экипаж мүшесінің 33-і мерт болды. Олардың 23-і АҚШ-тың Мичиган штатындағы Роджерс-Сити портынан еді. Кеменің суға батуына оның құрылысында қолданылған хруптты болаттың нашарлығы және 31 жылдық қызметі кезінде оны көп пайдалану себеп болды деп саналады. 1927 жылы Огайо штатының Лорейн қаласында American Ship Building Company компаниясы салып, Carl D. Bradley кемесі U.S. Steel компаниясының Мичиган әктас бөлімшесіне тиесілі болды және Bradley Transportation Company басқарды. 22 жыл бойы ол Ұлы көлдердегі ең ұзын және ең ірі жүк тасығыш ретінде "Көлдер патшайымы" атағын сақтап келді.
Self unloading Great Lakes freighter that sank in a Lake Michigan storm
SS Carl D. Bradley was an American self unloading Great Lakes freighter that sank in a Lake Michigan storm on November 18, 1958. Of the 35 crew members, 33 died in the sinking. Twenty three were from the port town of Rogers City, Michigan, United States. Her sinking was likely caused by structural failure from the brittle steel used in her construction as well as extensive use throughout her 31 year career. Built in 1927 by the American Ship Building Company in Lorain, Ohio, Carl D. Bradley was owned by the Michigan Limestone division of U. S. Steel, and operated by the Bradley Transportation Company. She retained the title of "Queen of the Lakes" for 22 years as the longest and largest freighter on the Great Lakes.
Дизайн және құрылыс
Брэдли Транспорт Компаниясының өздігінен түсіретін кемелері Мичиган штатының Роджерс Ситидегі Мичиган әктас карьерінен әктас тасымалдау үшін пайдаланылды. Карл Д. Брэдли Мичиган әктас компаниясының Индиана штатының Гари қаласындағы цемент фирмасымен жасалған тиімді келісімшартына сәйкес салынған. Ол Ұлы көлдердегі екінші ең үлкен кемеден 2 метрге ұзын болды және оның қозғалтқышы көлдегі жүк кемелерінің көпшілігіндегі қозғалтқыштардың қуатынан екі есе күшті болды. 639 фут (195 м) ұзындығымен, ол 22 жыл бойы көлдердегі ең ұзын жүк тасушы (және ең үлкен өздігінен түсіретін) кеме болды. Кейіннен U.S. Steel иелігіндегі AA классындағы жүк кемелері Карл Д. Брэдлидің шамамен бірдей өлшемде болды, бірақ ұзындығы бірнеше дюймға қысқа болды. Карл Д. Брэдли 1949 жылы 678 фут (207 м) ұзындықтағы SS Уилфред Сайкс кемесі іске қосылғанға дейін "Көлдердің патшайымы" атағын сақтап келді. Карл Д. Брэдли 1923 жылы Огайо штатының Лорейн қаласындағы American Ship Building Company компаниясында 797-ші корпус ретінде құрылысын бастады және 1927 жылдың 9 сәуірінде суға түсірілді. Ол алғашқы сапарына дейін алдыңғы және артқы құрылымдарымен жабдықталды. Осы кезде, Мичиган әктас компаниясының президенті Карл Дэвид Брэдли, Брэдлидің әйелі, Роджерс Сити қауымдастығының оркестрі және Роджерс Ситидің жүздеген тұрғындары оны 1927 жылдың 28 шілдесінде Кальцит портына кірер кезде қарсы алды. Брэдли жаңа кемені "жүк кемелерін құрылысындағы соңғы жетістік" деп мәлімдеді. АҚШ Жағалау күзет қызметі (USCG) Карл Д. Брэдлидің дизайны мен құрылысын былай сипаттады: [a] алдыңғы шыңы және үлкен жүк алаңы бар, сондай-ақ итергіш механизмдері артқы жағында орналасқан, өздігінен түсіретін типтегі кемелерге тән құрылым. Бұл аймақтар екі көлденең су өткізбейтін бөлімшелермен, 12-ші кадрдағы соқтығысу бөлімшесімен және 173-ші кадрдағы машина бөлімшесінің алдыңғы бөлімшесімен бөлінген. Жүк қоймасы туннельдің үстіндегі экранды бөлімшелермен бес бөлікке бөлінді, ал түсіру машиналары жүк кеңістігінің алдындағы конвейер бөлмесінде орналастырылды. Жүк кеңістігінің 475 фут ұзындығы туннель мен конвейер бөлмесі арқылы бойлық бағытта ашық болды. Брэдли Транспорт Компаниясының флагманы ретінде Карл Д. Брэдли жиі компанияның шенеуніктерін және қонақтарын өз каюталарында тасыды. Ол флоттағы басқа кемелерге қарағанда көбірек назар аударды, оның сұр және қызыл бояуы әрқашан жаңа, палубалары жуылған және экипажы үлкен болды. Оның капитаны, бас матросы, бас стюарды және машина бөлімшесінің офицерлері үшін жеке бөлмелері болды. Экипаждың қалған бөлігі жайлы жатақханалар сияқты бөлмелерде орналастырылды. Онда үлкен тоңазытқыштары мен қоймалары бар "заманауи" ас үйі болды. Оның машина бөлімшесінде екі Foster Wheeler қазандығымен жұмыс істейтін үлкен генератор орналастырылған. Карл Д. Брэдли Брэдли Транспорт флотындағы жалғыз толық электрленген кеме болды; оның генераторы пропеллерден бастап шамдарға дейін барлық жабдықты қуатпен қамтамасыз етті.
Bradley Transportation Company's fleet of self unloading ships was used to haul limestone from the Michigan Limestone quarry in Rogers City, Michigan. Carl D. Bradley was built to meet Michigan Limestone's lucrative contract with a cement firm in Gary, Indiana. By 7 feet (2 m), she was longer than the second largest ship on the Great Lakes and her engine had almost twice the power of engines installed in most lake freighters. At 639 feet (195 m), she was the longest freighter (and the largest self unloader) on the lakes for 22 years. Later the AA class of U. S. Steel owned freighters was roughly the same size as Carl D. Bradley but shorter in length by just inches. Carl D. Bradley retained the title "Queen of the Lakes" until the launch of the 678 feet (207 m) SS Wilfred Sykes in 1949. Carl D. Bradley began as hull 797 in 1923 at the American Ship Building Company in Lorain, Ohio, where she was launched on April 9, 1927. She was outfitted with her fore and aft housing in the ensuing months until her maiden voyage, when her namesake Carl David Bradley, the president of Michigan Limestone; Bradley's wife; the Rogers City community band; and hundreds of Rogers City residents greeted her as she steamed into Calcite Harbor on July 28, 1927. Bradley declared that the new ship was "the last word in freighter construction." The United States Coast Guard (USCG) described Carl D. Bradleys design and construction as: [a] typical arrangement for self unloading type vessels with a forepeak and large cargo area, and having propulsion machinery aft. These areas were separated by two transverse watertight bulkheads, the collision bulkhead at frame 12 and the engine room forward bulkhead at frame 173. The cargo hold space was divided into five compartments by screen bulkheads above the tunnel and the unloading machinery was located in the conveyor room just forward of the cargo spaces. The entire 475 foot length of the cargo spaces was open longitudinally through the tunnel and conveyor room. As the flagship of Bradley Transportation Company, Carl D. Bradley often carried corporate officials and guests in her staterooms. She received more attention than the other ships in the fleet, with her gray and red paint always fresh, her decks freshly hosed down, and a larger crew. She had individual rooms for the captain, chief mates, chief steward, and engine room officers. The rest of the crew was housed in comfortable dormitory style rooms. She had a "state of the art" galley with huge refrigeration units and storage pantries. Her engine room housed a huge generator powered by two Foster Wheeler boilers. Carl D. Bradley was the only fully electric ship in the Bradley Transportation fleet; her generator powered everything from the propeller to the running lights.