Реibl мен Hughes ісі: Медициналық келісім және салдарының анықталуы
Reibl v Hughes
Канада Жоғарғы Сотының Reibl v Hughes ісі (1980) салдарынан медициналық шалалаптық, ақпараттандырылған келісім, ескерту міндеті қарастырылды. Дәрігерлердің жауапкершілігі анықталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Reibl v Hughes [1980] 2 S. C. R. 880 – Канада Жоғарғы Сотының шалаққылық, медициналық қателік, хабардар келісім, ескерту міндеті және себеп-салдар байланысы туралы маңызды шешімі. Бұл іс дәрігерді қандай жағдайда сотқа шақыруға болатыны және дәрігерді шалаққылық үшін соттаудың дұрыс болатын жағдайларды анықтады. Сот бірауызды түрде: «Егер емдеуге келісім беру үшін жалған ақпарат немесе алдау қолданылмаса, қаншалықты ауыр болса да, болашақ тәуекелдер туралы хабарламау зорлық-зомбылық емес, шалаққылық ретінде қарастырылуы тиіс» деп мәлімдеді. Бұл іс сонымен қатар дәрігердің пациентке медициналық процедура туралы хабардар таңдау жасау үшін объективті, ақылға қонымды адамның мүмкіндігін қамтамасыз ететін жеткілікті ақпарат беруі керек стандартын орнатуға әкеп соқты.
Reibl v Hughes [1980] 2 S. C. R. 880 is a leading decision of the Supreme Court of Canada on negligence, medical malpractice, informed consent, the duty to warn, and causation. The case settled the issue of when a physician may be sued for battery and when it is more appropriate to sue the doctor in negligence. The Court wrote unanimously that "unless there has been misrepresentation or fraud to secure consent to the treatment, a failure to disclose the attendant risks, however serious, should go to negligence rather than to battery." The case also marked the creation of a standard whereby a physician must give the patient sufficient information so that an objective, reasonable person in the patient's position would be able to make an informed choice about a medical procedure.
Өмірбаян
Роберт Хьюз дәрігер Джон Рейблге эндартеректомия операциясын тиімді түрде жасап жатқанда, Рейблге ауыр инсульт оқшаулады. Оның салдарынан ол денесінің бір жағын қозғалта алмады және жыныс қуатын жоғалтты. Рейбл өзінің толыққанды хабардар келісім бермегенін және операцияның дененің зардап шегуіне (шабуылға) әкелгенін мәлімдеді. Рейбл операцияның тәуекелдерін білгенімен, Хьюз операция жасалмаса, тәуекелдердің одан да көп болатынын түсіндіргенін сезінді. Рейбл өмір бойына зейнетақы алуға он сегіз ай қалған еді, ал инсульт оның зейнетақы алуына кедергі келтірді. Егер ол операцияның тәуекелдерін білген болса, тіпті өмірі қысқаратын болса да, сол бір жарым жылды күтіп, зейнетақысын алғаннан кейін процедурадан өтер едімін деді. Алғашқы сотта Рейблге, ол ресми келісім нысанына қол қойғанына қарамастан, салқындау және шабуыл жасағаны үшін ақшалай өтемақы берілді. Онтарио апелляциялық сотына шағым түсіргеннен кейін, сот жаңа сот процесін тағайындады, бірақ жаңа істе шабуыл жасау айыбын қараудан шығарды.
Robert A. Hughes, a physician, was in the process of competently performing an endarterectomy on his patient, John Reibl, when Reibl suffered a massive stroke. Paralysis and impotence resulted. Reibl alleged that he had not truly given informed consent, and as such the surgery constituted battery. Although Reibl was aware that the surgery was not without risks, he felt that Hughes had implied that the risks of not having the surgery were greater. Reibl was eighteen months away from obtaining a lifetime pension, and the stroke prevented him from earning that pension. He stated that if he had been aware of the risks in the surgery, he would have waited the year and a half to earn his pension before undergoing the procedure, even if it meant a shortened life. In the original trial, Reibl was awarded monetary damages for negligence and battery, irrespective of his having signed a formal consent form. On appeal to the Ontario Court of Appeal, the court directed that a new trial be held, but that the charge of battery be disallowed from the new proceedings.
Қаулы
Бұл заңдағы зиян келтіру шаралары бойынша жалпы қағида: кінәлі жақ, егер оның немқұрайлылығы талапкерге зиян келтірген болса ғана жауапкершілікке тартылады. Егер дәрігер науқасқа тәуекел туралы хабарламаған деген айып тағылса, науқас бұл тәуекелді білгеніне қарамастан, операцияны бәрібір жасаса, дәрігер жауапкершілікке тартылмайды. *Рейбл v. Хьюз* ісінде Жоғарғы Сот медициналық қателіктерде себептілікті анықтау үшін «өзгертілген объективті сынақты» ұсынды. Канада заңнамасында, егер науқас ақпарат берілгеніне қарамастан операцияға келіскен болса, дәрігер ақпаратты жарияламағаны үшін сотқа шақырылмайды. Мысалы, сіздің дәрігеріңіз операцияның салдарынан толық паралич болу мүмкіндігі 5% екенін біледі, бірақ сізге айтпайды. Бірақ операция жасалмаса, сіз 12 ай ішінде қайтыс болуыңыз мүмкін. Сот екі тәсілді қарастырды: объективті сынақ («кәдімгі адам не істер еді?») және субъективті сынақ («осы талапкер не істер еді?»). Объективті сынақ дәрігерге, ал субъективті сынақ талапкерге көбірек пайда келтіреді деген алаңдаушылық болды. Объективті сынақ бойынша, сот паралич мүмкіндігі 5% және өлім мүмкіндігі жоғары екенін растайтын медициналық дәлелдерді қабылдайды. Ақылға қонымды адам, параличтен гөрі өлімге қарағанда тәуекелге баруға дайын болар еді. Егер субъективті сынақ қолданылса, сот талапкерден сұрақ қояр еді. Логикалық тұрғыдан алғанда, паралич болған талапкер «жоқ» деп жауап берер еді. Егер талапкер операцияны бәрібір жасаған болар еді десе, ол дәрігерді сотқа шақырмас еді. *Рейбл* ісінде Сот «кәдімгі адамнан» басталатын, бірақ талапкердің жасы, жынысы және отбасылық жағдайы сияқты ерекшеліктерін ескеретін, бірақ «ақылға сыймас сенімдерді» қабылдамайтын «өзгертілген объективті сынақты» жасады. Бұл сынақ көптеген медициналық қателіктер және немқұрайлылық істерін анықтау үшін, соның ішінде *Арндт v. Смит* ісінде де жиі қолданылады.
It is a general principle in tort law that a defendant is not liable for damages unless their negligence was the cause of the injury to the plaintiff. In the context of a medical malpractice claim where it is alleged the doctor failed to inform the patient of a risk, the doctor will not be held liable if the patient would have had the procedure anyway (even if they knew of the risk). Reibl v. Hughes the Supreme Court outlined a "modified objective test" for causation in medical malpractice. It is well established in Canadian law that a doctor cannot be sued for not disclosing information if the patient would have consented to the operation irrespective of whether or not the information was disclosed. Consider this example: your doctor knows that a surgery has a 5% chance of causing complete paralysis but does not tell you. Without the operation, however, you will very likely die within 12 months. The court looked at two approaches: an objective test ("what would a reasonable person do?") and a subjective ("what would this plaintiff have done?"). There was concern that an objective test favors the doctor while a subjective test favors the plaintiff. In an objective test, the Court would accept medical evidence that the chance of paralysis was 5% and the chance of death was high. A reasonable person, thinking rationally, would take the risk of paralysis over death. If it were a subjective test, the Court would ask the plaintiff. Logically, the plaintiff, who is paralysed will say "no." Logically, if the plaintiff said they would have had the operation anyway, they would not be suing the doctor. In Reibl, The Court created a "modified objective test" which starts with the "reasonable person" and adds some of the characteristics of the plaintiff, such as age, sex, and family circumstances but will not allow "irrational beliefs" to be taken into account. The test has been frequently used to determine many medical malpractice and negligence cases, including Arndt v. Smith.