Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Боливияның 9-шы президенті Хосе Балливиан Сегурола (1805 жылдың 5 мамыры – 1852 жылдың 6 қазаны) – Перу-Боливия соғысы кезіндегі боливиялық генерал. Ол 1841 жылдан 1847 жылға дейін Боливияның тоғызыншы президенті қызметін атқарды.
9th President of Bolivia
José Ballivián Segurola (5 May 1805 – 6 October 1852) was a Bolivian general during the Peruvian Bolivian War. He also served as the ninth president of Bolivia from 1841 to 1847.
Ерте өмір
Ла-Пас қаласында бай ата-аналардың отбасында дүниеге келген ол Дамасо Бильбао ла Вьеханың сіңілі баласы еді. Балливиан 1841 жылғы маусым айында Армия Бас қолбасшысы лауазымына тағайындалғанға дейін көзге түспейтін әскери мансапқа ие болды. Ол 1822 жылға дейін роялист болған, бірақ 18 жасында Ланзаның көтерілісші әскеріне қосылды. Боливия армиясындағы оның өркендеуі ерекше болған жоқ, алайда 1836 жылдың басында Сокабая шайқасында Конфедерацияның Салаверриге қарсы жеңісіне зор үлес қосты. Маңыздысы, ол 1830 жылдары Санта-Крусті қолдаған.
Born in La Paz to wealthy parents, he was the nephew of Dámaso Bilbao la Vieja. Ballivián had a rather undistinguished military career until his elevation to the post of Commander of the Army in June 1841. He had been a royalist until 1822, but switched sides and joined Lanza's insurrectionist army at the age of 18. His advance in the Bolivian army was unremarkable, although his role was apparently fundamental to the Confederate triumph over Salaverry at the Battle of Socabaya in early 1836. Importantly, he had been a supporter of Santa Cruz in the 1830s.
Ингави шайқасы
Оның алтын сәті келді, және ол 37 жасында Боливия армиясының басшысы ретінде президент Агустин Гамарра бастаған Перудің үлкен шабуылына қарсы тұру үшін Веласко мен Санта-Круз жақтастарын өз қолбасшылығымен біріктірді. Ингави шайқасында (1841 жылдың қарашасы) Балливиан Гамарраға қарсы күтпеген және ойсыратып жеңіске жетті, оны тұтқынға алып, атып тастауға бұйырды. Бұл керемет оқиғалардың өзгеруі болды және Боливия әскери тарихындағы ең жоғары нүкте саналады. Ингави Боливияның тәуелсіздігін сақтап қана қоймады, сонымен қатар Балливианды бөлінген және батырға зәру болған елде бірден-бір қаһарманға айналдырды. Конгресс оны Кальвоның орнына уақытша президент деп жариялады. Франциядағы маршал Санта-Круз оның билігіне келісіп, жаңа каудильоның үлкен беделіне қарамастан, елге оралудан бас тартты.
His golden hour came, and he rose dramatically to the occasion, when at aged 37 and as Bolivian Army chief he united the pro Velasco and pro Santa Cruz factions under his command to face off a massive Peruvian invasion led by President Agustín Gamarra. At the Battle of Ingavi (November 1841), Ballivián emerged with a surprising and crushing victory against Gamarra, whom he took prisoner and ordered executed. It was a stunning turn of events, and one that marks the highest point in Bolivian military history. Ingavi preserved Bolivian independence and transformed Ballivián into an overnight hero in a fractured nation badly in need of one. Congress almost immediately proclaimed him Provisional President in Calvo's replacement. Marshall Santa Cruz, from France, acquiesced to his rule and declined to return in the face of the enormous popularity of the new Caudillo.
Боливия президенті
1842 жылы сайлауда сайланған Бальвиан Конституцияны қайта қарауды қоса алғанда, маңызды реформаларды жүзеге асырған қабілетті басшы болды. Бірақ, бүлікші полковник Бельзу мен Хосе Мигель де Веласконың революциялық қастандықтарын болдырмау үшін Балливиан өзін қолдаған әскери шенеуніктерді, мысалы Дамасо Бильбао ла Вьежа мен Еусебио Гиларте сияқты, билікке тағайындады. Көбінесе ол Санта-Крустың ұйымдастыру және басқару стилін ұстанды және жақтастарын ризашылықта ұстауға ерекше көңіл бөлді, осылайша өзін Ұлы маршалдың мұрагері ретінде бекітті. Елдің кең байырғы және шекаралық аймақтарын зерттеу және картаға түсірудің алғашқы, маңызды әрекетін Бальвиан тапсырды. Ол Бени облысын құрды және Литораль облысының теңіз жағалауына Боливияның бақылауын орнатуға тырысты. Оның басшылығымен, сол шекаралық аймақтағы гуаноның байлығы алғаш рет пайдаланылды. Дегенмен, ол аймақта сенімді әскери күш құра алмады, себебі ол, әсіресе 1845 жылдан кейін, көтерілістерді басу үшін адал әскерлерді маңызды елді мекендерде шоғырландыруға бейімділік танытты.
Elected at the ballot box in 1842, Ballivián was a capable leader who enacted important reforms, including a revision of the Constitution. However, to stave any revolutionary plots by the rebellious Colonel Belzu and José Miguel de Velasco, Ballivián appointed military officers that supported him, like Dámaso Bilbao la Vieja and Eusebio Guilarte, in positions of power. Generally, he followed the organizational and administrative style of Santa Cruz and took great care to keep his supporters happy, thus positioning himself as the Grand Marshal's heir. It was Ballivián who ordered the first serious attempt at exploring and mapping the vastly unknown interior of the country and its frontiers. He also created the Department of Beni, and endeavored to establish Bolivian control over the sea fronting Department of Litoral. Under his administration, the guano riches of that frontier region were exploited for the first time in earnest. However, he failed to create a credible deterrent military presence in the area, since he tended to concentrate loyal troops in the important centers of population in order to quell rebellions, especially after 1845.
Құлау және өлім
Балливианға армияның бұрынғы басшысы болған, бірақ қазір президенттің Белзудің әйеліне тиіс көңіл бөлгендігіне байланысты жарақаттанған немесе кінәлі деп есептелген харизматикалық генерал Мануэль Белзудің бас тартуы мен одан кейінгі қатал қарсылығы тиді. Белзу 1845 жылы өзінің жақтастарымен бірге елден шығып, кек алуға ант берді және Балливианға қарсы соғыс жариялады, бұл Боливия қоғамын екіге бөлетін үлкен қақтығысқа әкеп соқты. Бірте-бірте халықшыл Белзудің аңызы өсіп, Балливианның беделі төмендеді, әсіресе ол билікті сақтау үшін күшейтілген авторитарлық шараларға жүгінуге мәжбүр болғанда. Соңында, азамат соғысы сияқты жағдай туып, Ингавидің батыры 1847 жылғы Рождествоға дейін қашуға мәжбүр болды. Оның орнына Балливианның өзі қабылдаған жаңа Конституцияға сәйкес, Мемлекеттік кеңестің төрағасы және президенттікке мұрагерлікте екінші болып тұрған генерал Эусебио Гиларте тағайындалды. Чилидегі жер аударылыстан кейін ол Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласына көшіп, өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол 1852 жылы Рио-де-Жанейрода кенеттен қайтыс болды, бірақ бүгінгі күнге дейін Боливияның ең ұлы президенттері мен көрнекті әскери қолбасшыларының бірі ретінде құрметпен еске алынады. Оның мәйіті елге қайтарылып, салтанатты түрде жерленді. Хосе Балливианның ұлы Адольфо Балливиан 1873 жылы әкесінің жолын жалғастырып, Боливияның Конституциялық президенті болды.
Ballivián had the misfortune of experiencing the defection, and subsequent dogged personal opposition, of the charismatic General Manuel Belzu, once head of the Army but now wounded by the alleged or perceived pursuit of his Belzu's wife by the President. Belzu withdrew to the countryside with his followers in 1845 and, swearing revenge, all but declared war on Ballivián, igniting a massive confrontation that polarized Bolivian society. Little by little, the populist Belzu's legend grew, while Ballivián's became more tarnished, especially when the latter was forced to resort to increasingly authoritarian measures to keep control. Eventually, civil war like conditions erupted, forcing the embattled Hero of Ingavi to flee shortly before Christmas of 1847. He left in his place General Eusebio Guilarte, head of the Council of State and second in line to the presidency in accordance to the new Constitution Ballivián himself had promulgated. Following his exile in Chile, he moved to Rio de Janeiro, Brazil, where he remained the rest of his days. He suddenly died in 1852 in Rio de Janeiro, but is revered to this day as one of Bolivia's greatest Presidents and foremost military leaders. His remains were repatriated and he was given a lavish state funeral. José Ballivián's son, Adolfo Ballivián, followed in his father's footsteps and became Constitutional President of Bolivia in 1873.