Ф. Скотт Фицджеральдтың "Бас және Иықтар" әңгімесі: 1920 ж. жарияланған, "Flappers and Philosophers" жинағына енген. Принстон студенті мен бишінің махаббаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ф. Скотт Фицджеральдтың 1920 жылғы «Бас және иықтар» әңгімесі. Бұл әңгіме Фицджеральдтың «Saturday Evening Post» журналында жарияланған тұңғыш туындысы болды, оған агенті Харольд Обер көмектескен. Әңгіме 1920 жылғы 21 ақпан күнгі нөмірде жарық көрді және суреттерін Чарлз Д. Митчелл салған. Кейіннен ол «Flappers and Philosophers» атты әңгімелер жинағына енді. Шығарма Принстон университетінің жас дарынды студентінің, өзінің қарсылығына қарамастан, жанға бірдей келген биші қызға ғашық болу туралы айтады. Осы жылы әңгіме негізінде «Хор қызының романсы» деген үнсіз фильм түсірілді, онда Виола Дана Марсия Медоус рөлінде, ал Гарет Хьюз Хорас Тарбокс рөлінде ойнады.
1920 short story by F. Scott Fitzgerald
"Head and Shoulders" is a short story by F. Scott Fitzgerald. It was his first story to be published in the Saturday Evening Post, with the help of Fitzgerald's agent, Harold Ober. The story appeared in the February 21, 1920 issue and was illustrated by Charles D. Mitchell. It later appeared in his short story collection Flappers and Philosophers. The work tells the story of a young prodigy at Princeton who falls for a spirited dancer in spite of himself. The same year it was adapted into a silent film The Chorus Girl's Romance starring Viola Dana as Marcia Meadows and Gareth Hughes as Horace Tarbox.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Хорас Тарбокс – жас және болашағы зор зиялы, толығымен оқумен шұғылданады. Бір күні Марсия оның есігіне келеді («әңгіме соңындағы «рап» деп аталатын келу») және Хорасқа өмірдің басқа бір жағын көрсетуге кіріседі. Бұл оқиға философ пен актрисаның күтпеген жұбына ұласады. Марсия Хорасты университеттік қойылымда оны көруге көндіреді, ол сұлу әйелге деген сезім мен құрметті сезінеді. Ол да оған деген құрметін жауап ретінде көрсетеді, олардың «дарынды балалар» деп аталатын байланысына тартылады. Әңгіме екі кейіпкердің рөлінің ауысуымен аяқталады, жақсылыққа немесе жамандыққа қарай, Хорас гимнастиканы пайдаланып табысты артист болады, ал Марсия табысты жазушы болады. Атаудың шығу тегі – Марсияның идеясы, ол иықтарды «хор қызы» ретінде бейнелейді, ол би кезінде иығын қозғап, жұпты қолдайды, ал Хорас – барлық идеялар мен ойлардың басшысы. Оқиғаның соңында бұл динамика өзгеріп, Хорас атлетикалық дене бітімімен Марсияның жазуын қаржылай қолдайды, ол танымал жазушы ретінде отбасының «басына» немесе ойшылына айналады.
Horace Tarbox is a young and prospective intellectual, completely absorbed in his studies. Marcia shows up at his door one day (the "rap" alluded to in the story's ending) and takes to showing Horace another side of life. It quickly snowballs into an improbable pairing between a philosopher and an actress. Marcia talks Horace into watching her in the Varsity Show, and he finds emotions and appreciation for a beautiful woman. And she returns the affection, being drawn to their connection as "infant prodigies", as she calls them. The story concludes as a role reversal of the two characters, for the better or for the worse, as Horace becomes a successful entertainer using gymnastics and Marcia becomes a successful writer. The title comes from Marcia's idea that she represents the shoulders as a "chorus girl" known for shaking her shoulders during her dance routine in order to support the couple, and Horace as the head for all the ideas and thinking. Towards the end of the story, this dynamic reverses: Horace's athletic shoulders financially supporting Marcia's writing, as she becomes the supposed "head" or thinker in the family, as an acclaimed writer.
Тақырыптар
Фицджеральд кейінірек өзінің қысқа әңгімелері мен романдарында жетілдіріп, танымал болатын бірнеше тақырыпты тоқып алады. Оның қайта-қайта кездесетін тақырыптарының бірі – махаббатқа бой алмайтын, бір-біріне жараспайтын жандардың қарым-қатынасы, мысалы, "Ұлы Гэтсби" романындағыдай. Бірақ, осы қысқа әңгімедегі осы сәйкессіздік үміт сыйлайды. Хорас – зияли элитаның өкілі, ойлау үшін ғана өмір сүруге тәрбиеленген. Ал Марсия – өмірдің шығалдақтарын, өнерге құштарлықты және жалынды сезімдерді бейнелейді. Екінші маңызды тақырып – махаббат үшін мансаптық мақсаттан бас тарту, әсіресе романның бастапқы кезеңдерінде, бұл тақырып "Түннің не нұрлы болғаны" романында да көтеріледі. Хорас Марсия туралы ойлау кезінде қиындыққа тап болып, оның ойын алады. Бұл сезім күшейе береді, оған дейін құмарлыққа беріліп кетеді. Үшінші маңызды тақырып – аздаған ащы соңы. Әңгіменің соңында Хорас есікті ашпағанын тілейді. Ол махаббат үшін бір нәрседен бас тарды, ал Марсия осының арқасында даңққа ие болды. Бұл Фицджеральдтың әйелі Зельдамен болған дау-жанжалының алдын ала болжауы, ол оның жазуына кедері келтірді деп ойлады. "Мен әрқашан [Saturday Evening] Post-тағы мақалалардың жақсы екенін ойладым", – деп еске алды Зельда кейін, – "бірақ Скотт оларды жазуға шыдамады".
Fitzgerald weaves in several themes that he would later hone—and become famous for—in his short stories and novels. One of his recurring themes is the odd matching of love interests, of people not supposed to find love with each other, as in the novel The Great Gatsby. But in the short story the mismatch is hopeful. Horace is from the intellectual elite, born and bred to think instead of live. Marcia represents the adventures of life, the passion of art and a steaming sexuality. The second major theme is the adjustment of a career goal for love, especially in the beginning stages of romance, which would be taken up again in the novel Tender is the Night. Horace admits to having trouble thinking with the idea of Marcia in his head. That sense builds until he finds himself being consumed by passion. The third major theme is the mildly bitter end. At the end of the short story, Horace says that he should not have answered the door. He has given up something for romance: Marcia has gained fame from it. This anticipates Fitzgerald's dispute with his wife, Zelda, who he thought kept him from writing more and better. "I always felt a story in the [Saturday Evening] Post was tops", Zelda later recalled, "But Scott couldn't stand to write them."