Кирения тарихы: ежелгі дәуірден бүгінгі күнге дейін
History of Kyrenia
Кипр, Гирения қаласының тарихы: неолиттен бастап, ежелгі гректер қоныстануы, қазба жұмыстары, табиғи жағдайлар. 1974 жылдан бері түркілер басып алған аймақ.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кипрдегі Кирения қаласының тарихы, 1974 жылдан бері түрктер басып алған, тарихқа дейінгі Кипр дәуірінен басталып, бүгінгі күнге дейін жалғасуда.
The history of Kyrenia, a city in Cyprus that the Turks have occupied since 1974, dates back to Prehistoric Cyprus and continues into the present.
Тарихқа дейінгі және ежелгі кезеңдер
Киренья Троя соғысының аяқталуымен, Пелопоннестегі Ахеядан Кефиоспен бірге келген көптеген қоныс аударушылардың қала құруымен пайда болды. Киренья қаласының және оның төңірегіндегі археологиялық қазбалардан алынған мәліметтер, бұл аймақтың неолит дәуірінен бері, б.з.д. 5800-3000 жылдар аралығында мекенделгенін көрсетеді. Сонымен қатар, б.з.д. 14-5 ғасырларға жататын көптеген микендік, геометриялық және ахейлік қабірлер табылды. Жақсы климат, құнарлы топырақ және судың мол болуы қаланың алғашқы қоныстануы үшін идеалды жағдайлар жасады. Киренья қаласын Аркадиялық Кефеус негізін қалаған деп есептеледі. Ол Ахеяның әртүрлі қалаларынан көптеген қоныс аударушыларды әкеліп, аралдың солтүстік жағалауына келді. Мұндай қалалардың бірі, қазіргі Айгио қаласының жанындағы Пелопоннес аймағында орналасқан, сондай-ақ Киренья деп аталды. Киренья қаласы туралы ең алғашқы жазбалар, Кипрдің басқа жеті қала патшалығымен бірге, Рамзес III дәуіріне (б.з.д. 1186–1155) жататын египеттік жазуларда кездеседі. Киреньяның алғашқы қоныстану кезеңдерінен бастап, сауда және теңіз саудасы Кіші Азия жағалауына жақын орналасқандығының арқасында үлкен пайда тапты. Кемелер Эгей теңізінің аралдарынан шығып, Кіші Азия жағалауымен жүріп, Кипрдің солтүстік жағалауына дейін қысқа жолмен өтіп, Лапитос және Киренья қала патшалықтарына жетті. Бұл қарқынды теңіз қызметінің (б.з.д. 4-3 ғасырлар) куәсі ретінде, 1965 жылы Андреас Кариолу Киренья портының сыртында ежегі теңіз кемесінің қалдықтары табылды. Кеменің Самос, Кос, Родос, Кіші Азия жағалауы және Киренья арқылы жүрген маршруты, қаланың Жерорта теңізінің шығысындағы басқа қала патшалықтарымен тығыз теңіз байланыстарын көрсетеді. Ұлы Александрдың өлімінен кейін 323 жылы Птолемей мен Антигон арасындағы билік күресі кезінде, Киренья Антигонмен одақтасқан Лапитос патшалығының билігіне бағынды. Птолемейлер аралдың барлық бөлігін бағындырғаннан кейін, барлық қала патшалықтары жойылды. Алайда, Киренья теңіз саудасының арқасында дамуын жалғастырды. Б.з.д. 2 ғасырда, ол Дельфидегі оракулға көмек көрсеткен алты кипрлік қаланың бірі ретінде айтылады, яғни ол жарналар мен сыйлықтар жинаған арнайы өкілдерін қабылдады. Қаланың осы кездегі гүлденуі оның екі ғибадатханасынан, біреуі Аполлонға, екіншісі Афродитаға арналған, сондай-ақ қазіргі қала шегінде қазылған эллиндік кезеңге жататын бай археологиялық табылымдарынан да көрінеді. Римдіктер Птолемейлерден Кипрді басқару құқығын алды және осы кезеңде Лапитос ауданның әкімшілік орталығы болды. Бірақ, жүргізілген көптеген қазбалар мен осы кезеңге жататын бай археологиялық табылымдар Киреньяның халыққа толы және гүлденген қала болып қала бергенін көрсетеді. 13-37 жылдар аралығында салынған әктас мүсіннің негізінен табылған жазуда "Киреньялықтар демосы" – қала тұрғындары туралы айтылған. Осы кезеңде римдіктер кемелердің қауіпсіз тоқтауы үшін теңіз жағалауында қорған мен қабырға салды. Мәсіхшілік осы аймақта жемісті топыраққа тапты. Алғашқы христиан шейіттері Киренья қамалының шығысында орналасқан Хрисокаваның ескі карьерлерін катакомбалар және жартастан жасалған зираттар ретінде пайдаланды, олар осы кезеңдегі аралдың ең маңызды ескерткіштері саналады. Кейіннен, бұл үңгірлердің кейбіреулері шіркеулерге айналдырылып, әдемі иконографиямен безенді, оның ең көрнектісі Ая Мавриде сақталған. Киренья қаласы осы ерте заманнан бастап епископтық орын болды. Оның алғашқы епископтарының бірі, Теодот, Лицинийдің билігінде 307-324 жылдар аралығында тұтқындалып, азап шекті. Христиандарға қарсы қудалау 313 жылы Константин I және оның әріптес императоры Лицинийдің Милан жарлығын шығарғаннан кейін ресми түрде тоқтатылды, ол Рим империясында христиандарға төзімділік танытуды және ғибадат ету еркіндігін бекітті. Алайда, Теодоттың шейіттігі 324 жылы болды және шіркеу осы оқиғаны жыл сайын 2 наурызда еске алады.
Kyrenia dates to the end of the Trojan War when many settlers arrived there from Achaea in the Peloponnese with Kephios and established towns in the district. Evidence from archeological sites excavated in and around the town of Kyrenia bespeak of the area's settlement since the Neolithic period, 5800 3000 BC. Moreover, many Mycenaean, Geometric and Achaean tombs dating from 14th to 5th centuries BC, were also discovered. A fine climate, fertile soil and an abundance of water offered ideal conditions for the town's early settlement. Cepheus from Arcadia is believed to be the founder of the town of Kyrenia. A military leader, he arrived at the north coast of the island bringing with him many settlers from various towns in Achaea. One such town, located near present day Aigio in the Peloponnese, was also called Kyrenia. The earliest reference made to the town of Kyrenia is found, together with that of the other seven city kingdoms of Cyprus, in Egyptian scripts dating from the period of Ramesses III, c. 1186–1155 BC. From its early days of settlement, Kyrenia's commerce and maritime trade benefited enormously from its proximity to the Asia Minor coast. Boats set sail from the Aegean islands, travelled along the Asia Minor coast, and then crossed over the short distance to the northern shores of Cyprus to reach the two city kingdoms of Lapithos and Kyrenia. This lively maritime activity (late 4th or early 3rd century BC) is evident in an ancient shipwreck discovered by Andreas Kariolou in 1965, just outside Kyrenia harbour. The vessel's route along Samos, Kos, Rhodes, the Asia Minor coastline and then Kyrenia, demonstrates the town's close maritime relations with other city kingdoms in the eastern Mediterranean. During the succession struggle between Ptolemy and Antigonus that followed Alexander the Great's death in 323 BC, Kyrenia was subdued under the rule of the kingdom of Lapithos that allied itself with Antigonus. Once the Ptolemies were successful in dominating the whole island, all city kingdoms were abolished. Kyrenia however, because of its maritime trade, continued to prosper. In the 2nd century BC, it is cited as one of six Cypriot towns which were benefactors to the Oracle at Delphi, that is, it received its special representatives who collected contributions and gifts. The town's prosperity at this time is also evident from its two temples, one dedicated to Apollo and the other to Aphrodite, and from the rich archeological finds dating from the Hellenistic period excavated within the present day town limits. The Romans succeeded the Ptolemies as rulers of Cyprus and during this time Lapithos became the administrative centre of the district. The numerous tombs excavated and the rich archeological finds dating from this period indicate however, that Kyrenia continued to be a populous and prosperous town. An inscription found at the base of a limestone statue dating from 13 to 37 AD, refers to "Kyrenians Demos" that is, the town's inhabitants. Here the Romans left their mark by constructing a castle with a seawall in front of it so that boats and ships could anchor in safety. Christianity found fertile ground in the area. The first Christian martyrs used the old quarries of Chrysokava, just east of Kyrenia castle, as catacombs and cut rock cemeteries which are considered among the island's most important remains from this period. Later, some of these caves were converted into churches and feature beautiful iconography, the most representative of which is that found at Ayia Mavri. From these early days, the town of Kyrenia was an episcopal see. One of its first bishops, Theodotus, was arrested and tortured between 307 and 324, under the reign of Licinius. The persecution of Christians officially ended in 313, when Constantine I and his co emperor, Licinius, issued the Edict of Milan, which mandated toleration of Christians in the Roman Empire and freedom of worship. The martyrdom of Theodotus, however, occurred in 324 and it is this event that the Church annually commemorates on March 2.
Орта ғасырлар
Рим империясы шығыс және батыс империяға бөлінгеннен кейін, 395 жылы Кипр Византия императорларының және грек православие шіркеуінің билігіне көшті. Византия императорлары Киренияның римдік қамалын нығайтты және 10 ғасырда оның жанында Әулие Георгийге арналған шіркеу салды, оны гарнизон капелла ретінде пайдаланды. 806 жылы араб шапқыншылығынан Ламбуса қирағаннан кейін Киренияның маңызы артты, өйткені оның қамалы мен гарнизоны тұрғындарына қорғаныш пен қауіпсіздік ұсынды. Кипрдің соңғы византиялық губернаторы Исаак Комнен 1191 жылы Англия королі Ричард I оған соғыс жариялағанда, отбасы мен азығын қамалға қауіпсіздік үшін жіберді. Бірақ Ричард Комненды жеңіп, аралдың жаңа иесі болды. Ричард патшаның билігі Кипрде құлшынысқа ұшырамады, сондықтан ол аралды біріншіде тамплиерлерге, содан кейін 1192 жылы Лузиньяндық Гайға сатты. Франк билігі тұсында Кирения ауданының ауылдары феодалдық иеліктерге айналды, ал қала өңірінің әкімшілік және сауда орталығына қайта айналды. Лузиньяндықтар қамалды кеңейтіп, қаланың айналасына қабырғалар мен мұнаралар салды және бекіністі портына дейін созды. Олар сондай-ақ Византияның Сент-Иларион, Буффавенто және Кантара қалаларын нығайтты, олар Кирения қамалымен бірге қаланы құрлықтан және теңізден болатын шабуылдардан қорғады. Кирения қамалы франк патшалары арасындағы көптеген даулар мен генуялықтармен болған қақтығыстар кезінде арал тарихында шешуші рөл атқарды. Қамал көп рет қоршауға алынды, бірақ ешқашан капитуляцияламады. 1489 жылы Кипр Венеция билігіне көшті. Венециялықтар Кирения қамалын ұңғыл мен зеңбіректердің қаупіне қарсы бейімдеді. Қамалдың патшалық жатақханасы және оның төрт жұқа әрі әсем франк мұнарасының үшеуі бұзылып, зеңбірек оқтарына төтеп бере алатын қалың цилиндрлі мұнаралармен ауыстырылды. Алайда, бұл жаңа мұнаралар ешқашан сынақтан өтпеді. 1571 жылы қамал мен қала Осман әскеріне тапсырылды.
With the division of the Roman empire into an eastern and western empire, in 395 Cyprus came under the Byzantine emperors and the Greek Orthodox Church. The Byzantine emperors fortified Kyrenia's Roman castle and in the 10th century, they constructed in its vicinity a church dedicated to St. George, which the garrison used as a chapel. Then, when in 806, Lambousa was destroyed in the Arab raids, Kyrenia grew in importance because its castle and garrison offered its inhabitants protection and security. Isaac Komnenos of Cyprus, the island's last Byzantine governor, sent his family and treasures to the castle for safety in 1191 when King Richard I of England of England went to war with him. However, Richard defeated Comnenus and became the island's new master. King Richard's rule was not welcomed in Cyprus so he sold the island first to the Templars, and then in 1192, to Guy of Lusignan. Under Frankish rule, the villages of the district of Kyrenia became feudal estates and the town became once again the administrative and commercial centre for its region. The Lusignans enlarged the castle, built a wall and towers around the town, and extended the fortifications to the harbour. They also fortified the Byzantine castles of Saint Hilarion, Bouffavento and Kantara, which, together with Kyrenia Castle, protected the town from land and sea attacks. Kyrenia castle played a pivotal role in the island's history during the many disputes among the Frankish kings, as well as the conflicts with the Genoese. On numerous occasions the castle came under siege, but it never capitulated. In 1489, Cyprus came under Venetian rule. The Venetians modified Kyrenia Castle to meet the threat that the use of gunpowder and cannons posed. The castle's royal quarters and three of its four thin and elegant Frankish towers were demolished and replaced by thickset circular towers that could better withstand cannon fire. These new towers, however, were never put to the test. In 1571, the castle and the town surrendered to the Ottoman army.
Осман империясының тұсында Кирения
Осман билігі кезінде Кирения ауданы алдымен аралдың төрт, кейін алты әкімшілік округінің бірі болды және қала оның әкімшілік астанасы болып қала берді. Алайда, қаланың өркендеуі төмендеді, өйткені ол гарнизондық қалаға айналды. Христиан халқы бекінілген қаладан қуылды, ал қамал ішінде артиллериялықтар мен олардың отбасыларынан басқа ешкімге тұруға рұқсат етілмеді. Бұл адамдар қала тұрғындары мен айналасындағы ауылдардың, христиандардың да, мұсылмандардың да, кездейсоқ тонаулары мен қылмыстарымен қорқытып, үрейлендірді. Қаладан кетпей қалған аз ғана жергілікті тұрғындар теңізден күнкөріс табатын саудагерлер мен балықшылар еді. Олар үйлерін қала қабырғасының сыртында салды, бірақ уақыт өте келе, күтімсіздік пен тозу салдарынан қабырғалар қирады. Қалған тұрғындары Пано Кирения немесе «Риатико» деп аталатын аймаққа (бір кезде ол патшаға тиесілі болғандықтан) немесе ішкі аймаққа, Термея, Каракуми, Казафани, Беллапаис және Карми таулы ауылдарына көшіп кетті. Қала, жергілікті түрік шенелігіне пара мен сыйлықтар берілгеннен кейін, Кіші Азия және Эгей теңізі аралдарымен теңіз саудасын қайта бастауға рұқсат берілгенде қайта жанданды. 1783 жылы Хрисополитисса шіркеуі жөнделді. 1856 жылы, Осман империясының түрлі халықтарына әлеуметтік және саяси реформалар мен діни бостандықты кеңейткен Хатт-ы Хумаюннан кейін, Архангел Михаил шіркеуі теңізге қарайтын жартасты төбеде қайта салынды. Осы шамада, айналасындағы ауылдардың көптеген христиан тұрғындары қалаға қайта қоныстанды. Жергілікті ауыл шаруашылығы және теңіз саудасы, әсіресе Кіші Азияға қарақұмық экспорттау, Кирения халқына жайлы өмір сүруге, ал кейбіреулеріне балаларын оқытуға және басқа да мәдени іс-шаралармен айналысуға мүмкіндік берді.
Under Ottoman rule, Kyrenia district was at first one of four, then one six, administrative districts of the island and the town remained its administrative capital. The town's fortunes declined however as it was transformed into a garrison town. The Christian population was expelled from the fortified city, and no one was allowed to reside within the castle other than the artillerymen and their families. These men terrorized the town's inhabitants and those of the surrounding villages, Christian and Muslim alike, with their arbitrary looting and crimes. The few local inhabitants who dared to stay were merchants and fishermen whose livelihood depended on the sea. They built their homes outside the city wall, which through time, neglect and disrepair, turned to ruin. The rest of the inhabitants moved further out to the area known as Pano Kyrenia or the ‘Riatiko' (so called because it once belonged to a king) or fled further inland and to the mountain villages of Thermeia, Karakoumi, Kazafani, Bellapais and Karmi. The town revived again when bribes and gifts paid to local Turkish officials caused them to permit local maritime trade with Asia Minor and the Aegean islands to resume. In 1783, the church of Chrysopolitissa was renovated. Then in 1856, following the Hatt I Humayum, which introduced social and political reform and greater religious freedom for the various peoples of the Ottoman Empire, the church of Archangel Michael was rebuilt on a rocky mount overlooking the sea. At about this time, many of the Christian inhabitants of the surrounding villages reestablished themselves in the town. Local agriculture and maritime trade, particularly the export of carobs to Asia Minor, allowed the people of Kyrenia to have a comfortable living, and some even to educate their children and pursue other cultural activities.
Британдық билік
1878 жылы британ және осман үкіметтері арасындағы құпия келісімге сәйкес, арал Жерорта теңізінің шығысындағы әскери база ретінде Ұлыбританияға берілді. Бастапқыда Ұлыбритания ірі әкімшілік өзгерістер жасаған жоқ, сондықтан Кирения аудан орталығы болып қала берді. Қала мен аралдың астанасы Никосияны байланыстыратын тау жолы салынды, ал порт қарсы жағалаумен сауданың өсуіне қарай жөнделіп, кеңейтілді. Қалалық шаруалар ретке келтірілді және қалалық кеңес қаланы тазалау және жаңғырту ісіне белсенді қатысты. 1893 жылы жекелеген азаматтардың қаржылық көмегі мен күш-жігерінің нәтижесінде аурухана салынды. 1900 жылдарға қарай Кирения жаңа мектеп ғимаратымен, өзінің газетімен, әлеуметтік, білім беру және спорттық клубтарымен гүлденген шағын қалаға айналды. Бұл қала бай Никосия отбасылары үшін танымал демалыс орны болды. Көптеген үйлер пансионаттар мен жатақханаларға айналдырылды, ал 1906 жылы теңіз жағасында алғашқы қонақ үй – «Актеон» салынды. Алайда, британ үкіметінің алғашқы онжылдықтарында халықтың экономикалық жағдайы нашарлады. Жоғары салықтар, жиі кездесетін құрғақшылықтар және әлемдік экономикалық дағдарыс қала мен ауданнан Мысырға, содан кейін АҚШ-қа жаппай адамдардың көшіп кетуіне себеп болды. 1922 жылы Кирения епископтығы жаңа митрополиттік ғимарат салынғаннан кейін қалаға қайта оралды. Сол жылы грек-түрік соғысы қарсы жағалаумен сауданы тоқтатып, ауыр экономикалық дағдарыс тудырды. АҚШ-тан оралған жас репатриант көмекке келді және қаланың алғашқы заманауи қонақ үйлерін салдырды: 1922 жылы «Seaview», ал 1932 жылы «Dome» – екеуі де шетелдік туристерді ескере отырып салынды. Киренияның қолайлы климаты, көркем порты, көптеген археологиялық ескерткіштері, теңіз, таулар мен өсімдіктердің әсем панорамалық көріністері және заманауи ыңғайлылықтары көптеген саяхатшыларды тартты, соның арқасында Киренияның экономикасы туризм есебінен жанданды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тағы да көп қонақ үйлер салынды және қала Никосия тұрғындары мен шетелдік саяхатшылар үшін әрі қарай сүйікті демалыс орны болып қала берді. Қала тұрғындарының қатарына гректер мен түріктермен қатар, Ұлыбританиядан Киренияны тұрақты мекені етіп таңдағандар да қосылды.
In 1878, following a secret agreement between the British and Ottoman governments, the island was ceded to Great Britain as a military base in the eastern Mediterranean. At first, Great Britain did not undertake major administrative changes, so Kyrenia remained the district's capital. A road was constructed through the mountain pass to connect the town to the island's capital, Nicosia, and the harbour was repaired and expanded to accommodate increasing trade with the opposite coast. The town's municipal affairs were put in order and the municipal council took an active role in cleaning and modernizing the town. In 1893, a hospital was built through private contributions and effort. By the 1900s (decade), Kyrenia was a buzzing little town with a new school building, its own newspaper, social, educational and athletic clubs. It was also a favoured vacation spot for many wealthy Nicosia families. Many homes were converted into pensions and boarding houses and in 1906, the first hotel, The ‘Akteon,' was built by the sea. These first decades of British rule however, also saw increased economic hardship for the population. High taxation, frequent droughts and a world economic depression were precipitating factors for a mass exodus of people from the town and district, first to Egypt and then to the United States. In 1922, the episcopal see of Kyrenia returned to the town after the completion of a new metropolitan building. That same year, the Greco Turkish war brought to a halt all trade with the opposite coast causing a serious economic depression. To the rescue came a young repatriate from the USA who built the town's first modern hotels; first the ‘Seaview' in 1922 followed by the ‘Dome' in 1932 both built with a foreign tourist clientele in mind. Kyrenia's mild climate, picturesque harbour, numerous archeological sites, panoramic views that combined sea, mountains and vegetation, coupled with modern amenities, soon attracted many travellers and Kyrenia's economy revived through tourism. After the Second World War, more hotels were built and the town remained a favoured vacation spot for Nicosia residents and foreign travellers alike. To the town's Greek and Turkish inhabitants were added many from Great Britain who chose Kyrenia as their permanent place of residence.
Кипр тәуелсіздік алғаннан кейін
1960 жылы Кипр Ұлыбританиядан тәуелсіздік алды. Дегенмен, 1963-1964 жылдары аралдағы грек және түрік халқы арасындағы қақтығыс Киренияның гүлденуіне нұқсан келтірді. Кирениядағы ұсақ шайқастар болғанымен, түрік кипрліктері Кирения – Никосия жолын тосып, Сент-Иларион қамалын басып алды. Осы қиындықтарға қарамастан, 1960-шы жылдар мен 1970-ші жылдардың басы мәдени және экономикалық өркендеу кезеңі болды. Жаңа қалалық әкімшілік салынып, халықтық мұражай құрылды. Алдын ала айтылған көне кеме қалдықтары барлық амфоралары мен жүгімен қайта құрастырылып, қамалға тұрақты түрде қойылды. Жаңа қонақүйлер мен туристердің саны артып, 1970-ші жылдардың басында қаланы шығыстан Никосияға жалғайтын жаңа жол салынды. Қаланың мәдени өмірі күш алды. Жыл сайын өткізілетін көптеген дәстүрлі мәдени және діни жәрмеңкелер мен мерекелерден өзге, гүл көрмелері, яхта жарыстары, концерттер мен театрлық қойылымдар ұйымдастырылды. Кипрдің ең кішкентай қаласы Кирения, сөзсіз, аралдың ең бағалы маржаны еді. Қала тұрғындары – гректер, түріктер, марониттер, армянтар, латындықтар және британдықтар күнделікті өмірде бейбіт түрде өмір сүрді және ынтымақтастық танытты. Қала екі тарихи ауданы – Като (Төменгі) Кирения және Пано (Жоғарғы) Кирениядан тысқары кеңейді. Ол тау беткейлеріне қарай созылып, «Калифорния» деген жаңа шағын ауданды құрады, ал шығысқа қарай Термея, Каракуми және Аиос Георгиос елді мекендерінің шетіне жетті. 1974 жылдың 20 шілдесінде Түркия грек әскери төңкерісінен түрік азшылығын қорғау үшін аралға әскер жіберді. Киренияның грек кипрліктері үйлерін тастап, қазіргі «жасыл желінің» оңтүстігіне қарай көшті. 1974 жылы Кирения ауданында 47 ауыл болды. Аудан халқының 83% грек және маронит кипрліктерін құраса, түрік кипрліктері жалпы санының 15% ғана болды.
In 1960, Cyprus gained its independence from Great Britain. However, the intercommunal conflict that broke out in 1963 64 between the island's Greek and Turkish population again eroded Kyrenia's prosperity. While skirmishes in Kyrenia were minimal, Turkish Cypriot irregulars blockaded the Kyrenia Nicosia road and occupied Saint Hilarion castle. Despite these difficulties, the 1960s and early 1970s was a period of lively cultural and economic activity. A new town hall was built and a Folklore Museum established. The ancient shipwreck already alluded to was reassembled, together with all its amphorae and cargo, and permanently exhibited at the castle. The number of new hotels and tourists multiplied and a new road was constructed in the early 1970s connecting the town to Nicosia from the east. The town's cultural activities greatly increased. Other than the many traditional cultural and religious fairs and festivals annually celebrated, flower shows, yachting races, concerts and theatre performances were organized. Kyrenia, the smallest of Cypriot towns, was undoubtedly the island's most precious jewel. The town's inhabitants, Greek, Turk, Maronite, Armenian, Latin and British peacefully coexisted and cooperated in their daily affairs and the town had grown beyond its two historic neighbourhoods of Kato (Lower) Kyrenia and Pano (Upper) Kyrenia. It expanded towards the mountain slopes to form the new neighbourhood of "California", and eastward it had just about reached the outskirts of Thermeia, Karakoumi and Ayios Georgios. On July 20, 1974, Turkey landed on the island to protect the Turkish minority from attack from the Greek military coup for enosis The Greek Cypriots of Kyrenia abandoned their homes and headed to south of what is now the green line. In 1974, there were 47 villages in the district of Kyrenia Greek and Maronite Cypriots constituted 83% of the district's total population, while the Turkish Cypriots constituted just 15% of the total.
Түрік басқыншылығынан кейін
1974 жылы түрік әскері Кипрге басып кірді. Оның нәтижесінде Кирениядағы гректер өз үйлерінен қуылды және босқындарға айналды. Бүгінде Кипр Республикасында Кирения епископы қызмет етеді және 1974 жылға дейін Киренияда тұрған гректер эмиграцияда Кирения муниципалитетінің сайлауларына қатысуын жалғастыруда.
In 1974 the Turkish military conducted the Turkish Invasion of Cyprus. As a result, the Greeks of Kyrenia were expelled from their homes and became refugees. Today, the Republic of Cyprus continues to have a bishop of Kyrenia and the pre 1974 Greek inhabitants of Kyrenia continue to participate elections for the Kyrenia municipality in exile.