Флориан Леопольд Гассман: Барокко мен классика арасындағы опера композиторы
Florian Leopold Gassmann
Флориан Леопольд Гассман (1729-1774) – богемдік опера композиторы, барокко мен классицизм арасындағы кезеңнің өкілі. Моцарттың алдындағы драма джокозо жанрының саяхатшысы, Сальеридің ұстазы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Богемиялық опера композиторы (1729–1774)
Bohemian opera composer (1729–1774)
Флориан Леопольд Гассманн (3 мамыр 1729 – 21 қаңтар 1774) – барокко мен классикалық дәуірлер арасындағы кезеңде өмір сүрген, неміс тілінде шығармалар жазған богемиялық опера композиторы. Ол Моцарттан бұрынғы драма жокозоның маңызды композиторларының бірі болды. Ол Антонио Сальеридің ұстаздарының бірі еді.
Florian Leopold Gassmann (3 May 1729 – 21 January 1774) was a German speaking Bohemian opera composer of the transitional period between the baroque and classical eras. He was one of the principal composers of dramma giocoso immediately before Mozart. He was one of Antonio Salieri's teachers.
Өмір және мансап
Гассманн Богемиядағы Брюкс қаласында дүниеге келген. Оның әкесі алтын ұста болғандықтан, ұлының музыкалық мансапты таңдауына қарсы болған болуы мүмкін. 1757 жылдан 1762 жылға дейін ол Венециядағы карнавал маусымы үшін жыл сайын опера жазды, сонымен қатар 1757 жылы Венециядағы қыздар консерваториясының хормейстері болып тағайындалды. Ол музыкаға салған көптеген либреттолардың авторы – танымал венециялық драматург Карло Голдони. 1763 жылы ол Венаға сарай балетінің композиторы ретінде шақырылып, император Иосиф II-нің жоғары құрметіне ие болды. 1764 жылы императордың камералық композиторы, ал 1772 жылы сарай дирижері болып тағайындалды. 1766 жылы Гассман Венецияда болашақ жас Антонио Сальеримен кездесіп, оны Венаға бірге қайтуға шақырды және Иоганн Жозеф Фукстің «Gradus ad Parnassum» оқулығын пайдаланып, композицияны үйретті. Сальери Венада қалды және 1774 жылы император қайтыс болғаннан кейін Гассманның орнын басып, императордың камералық композиторы болды. Гассманның орнын итальяндық тағы бір композитор, Джузеппе Бонно басты. 1771 жылы Гассманн «Тоңкюнстлер қоғамын» (Музыкалық өнер шеберлерінің қоғамы) құрды, ол Венадағы алғашқы қоғам болып, көпшілікке концерттер ұйымдастырды және мүшелерінің жесірлері мен жетімдеріне көмектесуді мақсат етті. Ол осы мақсатта «La Betulia liberata» атты ораториясын жазды. 1774 жылы Италияға жасаған соңғы сапарында болған көлік апатының салдарынан Венада қайтыс болды. Гассманның екі қызы – Анна Фукс және Тереза Розенбаум, екеуі де Сальеридің шәкірттері болған әйгілі әншілер еді. Кішісі, Тереза, Моцарттың шығармаларын орындаушы ретінде ерекше көзге түсті. Чарльз Берни, Еуропа бойынша көптеген сапарларының бірінде музыкалық өнерді зерттеу кезінде Иосиф II мен оның сарайына барғанда Гассманмен кездескенін және оның өте жақын адам екенін еске алады. Гассман көрсеткен қолжазбалардың ішінде ол камералық шығармаларына ең жоғары баға берді. Берни Гассманның оркестрлік музыкасына қатысы болмады немесе оны туралы ештеңе айтпады. Автор Даниэль Харц Иоганн Баптист Ванхалды Гассманның «қорғауындағы адам» деп сипаттаған.
Gassmann was born in Brüx, Bohemia, and was most likely trained by Johann Woborschil, the local chorus master. His father was a goldsmith who may well have opposed his son's choice of a musical career. From 1757 until 1762, he wrote an opera every year for the carnival season in Venice, and was also appointed choirmaster in the girls' conservatory in Venice in 1757. Many of the librettos he set were by the renowned Venetian playwright Carlo Goldoni. In 1763 he was called to Vienna as court ballet composer, and was held in great affection by Emperor Joseph II. In 1764 he was appointed chamber composer to the Emperor, and in 1772 court conductor. In 1766 Gassmann met up and coming young Antonio Salieri in Venice, invited him to return with him to Vienna and taught him composition using Johann Joseph Fux's textbook Gradus ad Parnassum. Salieri remained in Vienna, and succeeded Gassmann as chamber composer to the Emperor on the latter's death in 1774. Another Italian composer, Giuseppe Bonno, succeeded Gassmann as court conductor. In 1771, Gassmann founded the Tonkünstler Societät (Society of Musical Artists), which was the first group in Vienna to give concerts for the general public, and for the benefit of its members' widows and orphans. He wrote his oratorio La Betulia liberata for that purpose. In 1774, he died in Vienna from long term consequences of a carriage accident sustained on his final visit to Italy. Gassmann's two daughters, Anna Fuchs and Therese Rosenbaum, were both famous singers trained by Salieri; the younger, Therese, made a particular name for herself as a Mozart interpreter. Charles Burney, in one of his published accounts of his many European tours surveying the musical scene, recalls, on a visit to Joseph II and his court, meeting Gassmann and finding him very forthcoming. Among the manuscripts Gassmann showed him, he reserved most of his praise for his chamber works. Burney was either not exposed to, or said nothing about, Gassmann's orchestral music. Johann Baptist Wanhal is described by author Daniel Heartz as Gassmann's "protégé".