Немецкий броненосец «Ольденбург»: История и служба

Кіріспе

Германия Императорлық теңіз флотының бронекорветі
линкор

SMS Oldenburg – Германияның Императорлық теңіз флотының (Imperial Navy) бронекорветі. 1883 жылы Штеттиндегі AG Vulcan кеме жасаушылығында салынған кеме 1884 жылдың желтоқсанында суға түсіріліп, 1986 жылдың сәуірінде Әскери-теңіз флотына қабылданып алынды. Oldenburg десанттық корветтердің бесінші мүшесі болу жоспарланған, бірақ бюджеттік шектеулер және Sachsen класына қанағаттанбаушылық бұрынғы кемелерге ұқсамайтын жаңа жобалауға әкелді. Oldenburg кемесінің орталық бөлігінде сегіз зеңбірекпен жабдықталған негізгі артиллериясы орналастырылды, олардың алтауы негізгі палубадағы орталық казематта, ал екеуі тікелей олардың үстінде, бортында орналасқан. Бұл Германияда жасалған болаттан толығымен құрастырылған алғашқы неміс капитальдық кемесі болды. Oldenburg Германия Әскери-теңіз флотында маңызды қызмет атқармады. Ол 1880-жылдардың соңы мен 1890-жылдардың басында флоттық оқу маневрлеріне қатысты, бірақ 1890-жылдардың көп бөлігін резервте өткізді. Оның ең маңызды миссиясы 1897–1898 жылдары Грекияның Критті аннексиялауына қарсы халықаралық теңіз демонстрациясына қатысу болды. 1900 жылы ол активті қызметтен алынып, портовый қорғаныс кемесі ретінде пайдаланылды. 1912 жылдан 1919 жылға дейін Ашық теңіз флоты үшін нысаналық кеме ретінде қолданылды; 1919 жылы металл тескілеуге сатылып, сол жылы бұзылды.

Дизайн

1870-1871 жылдардағы Франко-Прус соғысынан кейін генерал Альбрехт фон Стош Императорлық Әскери-теңіз флотының басшысы болды; ол дереу 1867 жылы бекітілген бұрынғы бағдарламаға негізделген жаңа флот жоспарын жасауға кірісті. Стош Әскери-теңіз флотының рөлін негізінен қорғаныс ретінде қарастырды; темір кемелер флоты жағалауды Екінші Шлезвиг соғысы кезінде Дания Әскери-теңіз флоты және Франко-Прус қақтығысы кезінде Франция Әскери-теңіз флоты салған блокададан қорғау үшін Германия суларында сақталатын болады. 1873 жылы Стош флот жоспары аяқталды, онда сегіз мұхитты кеме және алты кішкентай, бронеленген корветтер жағалау суларында операциялар жүргізуге жарамды деп көрсетілді. Мұхитты кемелер тобы «Саксен» типіндегі кемелермен толықтырылды, ал алты корветтің бесеуі салынды: «Саксен» және төрт «Бавария» кемесі. Жаңа үлгі бойынша жұмыс 1879 жылы басталды, бірақ парламенттің теңіз шығындарына қарсылығы, әсіресе 1878 жылы темір кеменің апатқа ұшырап батып кетуінен кейін кеменің құрылысы кейінге шегерілді. Стош бастапқыда соғыс жағдайында жұмылдырылатын материалдық резерв ретінде біреуін сақтау ниетімен жобаның екі кемесі үшін қаржыландыруды қамтамасыз етуге тырысты, бірақ Рейхстаг (Германия империясы) бас тартты. Стош жаңа кемені 1879-1880 қаржы жылына ұсынды, бірақ одан бас тартты, бұл оны келесі жылғы бюджеттен сұраудан бас тартуға мәжбүр етті. Соңғы рет 1881 жылдың 7 желтоқсанында парламент «Ольденбург» үшін қаражатты мақұлдады, бірақ бұл Әскери-теңіз флоты сұраған сомадан әлдеқайда аз болды. Бюджеттік шектеулер дизайн тобының «Саксен» кемесін тиімді жақсарту мүмкіндігін қатты шектеді. Қолда бар бюджетте жаңа кеменің сусыруы «Саксен» кемесінен біршама азайтылуы керек еді. Сусырудың шектелуі казематты кемелерге қайта оралуға және зеңбіректердің калибрін азайтуға (ден ) дейін мәжбүр етті. Шабуылдық күштің азаюын өтеу үшін бұл зеңбіректер жаңа, ұзын 30 калибрлі типте болды, олардың бастапқы жылдамдығы «Саксен» класындағы 22 калибрлі зеңбіректерге қарағанда жоғары болды. Дизайнды бағалау әртүрлі; кеме анахронизм болды, ол кез келген Әскери-теңіз флоты салған соңғы казематты кеме болды (бірақ Османдық темір кемесі «Хамидие» кейінірек аяқталды). Әскери-теңіз тарихшысы Эрих Грёнер «Ольденбург» – «жауынгерлік мақсатында ешқандай құндылығы жоқ экспериментальді дизайн» деді. Conway's All the World's Fighting Ships келіседі, «Ольденбург» аяқталған кезде жауынгерлік құндылығы аз деп саналды» делінеді. Тарихшы Айдан Додсон кемені «жаман инвестиция» деп сынады, «жоспарланған жылдамдығына жете алмады және теңізде жылдамдықтың күрт төмендеуіне әкелетін пішіні болды». 1889 жылғы «Brassey's Naval Annual» басылымында қарама-қайшы пікірлер келтірілген, бірақ «Неміс Әскери-теңіз флоты сыншыларының көпшілігі, «Лафтефтер», «Бавария» және «Ольденбург» кемелерінен басқа, осы кемелердің барлығына аздап наразылық білдірді».

Following the Franco Prussian War of 1870–1871, General Albrecht von Stosch became the Chief of the Imperial Admiralty; he immediately set about drafting a new fleet plan that was based on the previous program that had been approved in 1867. Stosch saw the role of the navy as primarily defensive; a fleet of ironclad warships would be kept in German waters to defend the coast against the type of blockade the Danish Navy had imposed during the Second Schleswig War and the French Navy had put into place during the Franco Prussian conflict. Stosch's fleet plan, finalized in 1873, called for a total of eight ocean going ironclads and six smaller, armored corvettes suited for operations in coastal waters. The ocean going component had been completed with the , and of the six corvettes, five had been built: and the four s. The last corvette was originally intended to be a fifth Sachsen type vessel, but dissatisfaction with the design led many senior officers to push for a revised version. Work on the new design began in 1879, but parliamentary objections to naval expenditures, particularly after the accidental sinking of the ironclad in 1878, delayed construction of the vessel. Stosch initially sought to secure funding for two ships of the design, with the intention to retain one as a material reserve to be mobilized in the event of war, but the [[Reichstag (German Empire) refused. Stosch proposed the new vessel for the 1879–1880 fiscal year, which was refused, leading him to drop the request for the next year's budget. Finally on 7 December 1881, the parliament voted to approve funds for Oldenburg, albeit an amount significantly less than the navy desired. The budgetary constraints severely limited the ability of the design staff to produce an effective improvement on the Sachsens. On the available budget, the new ship's displacement would have to be reduced by some compared to the Sachsens. The limited displacement forced a reversion to the casemate ship arrangement, as well as a reduction in the caliber of guns from to To somewhat offset the reduction in offensive power, these guns were of a new, longer 30 caliber type that had a higher muzzle velocity than the shorter 22 caliber guns carried by the Sachsen class. Assessment of the design is mixed; the ship was an anachronism, being the last casemate ship to be laid down by any navy (though the Ottoman ironclad Ottoman ironclad Hamidiye was completed later). The naval historian Erich Gröner states that Oldenburg was an "experimental design, of no real value in combat." Conway's All the World's Fighting Ships concurs, stating that Oldenburg was "considered to be of little fighting value by the time she was completed." The historian Aidan Dodson criticized the ship as being "a poor investment [that] failed to make her designed speed by and had a form that lead to a rapid drop off of speed in head seas." The 1889 edition of the Brassey's Naval Annual reported a contradictory opinion, however, stating that "The majority of German naval critics are dissatisfied to a greater or less extent with all of these vessels, the , , , and Oldenburg excepted."

Жалпы сипаттамалары

Олденбург су сызығында да, жалпы ұзындығында да ұзын болды. Оның ені және алдыңғы және артқы бөліктеріндегі суDraftы бар еді. Жоба бойынша, кеме , ал толық жүктелгенде, оның суыру қабілеті дейін артты. Оның корпусы көлденең және бойлық болаттан жасалған, ал тұмсығы мен кормасы темірден жасалған. Корпус су өткізбейтін он екі бөлікке бөлінген және ұзындығының 60 пайызын құрайтын қос түбі болған. Сол заманғы капиталдық кемелерге тән болғандай, Олденбургтің корпусында айқын шабуыл мұрын бөлігі болды. Кемеде алдыңғы жағында бақылау мұнарасы және одан кейін қысқа дауылдық палубасы болды; кішірек, қосымша бақылау орны арт жағына қарай орналастырылған. Кемеде жауынгерлік платформасы бар бір ауыр әскери мачта орнатылған. Кормаға жақын жерде кішірек мачта орнатылған. Олденбург – кормасынан басқа, толығымен неміс жасалған болаттан салынған алғашқы неміс капиталдық кемесі. Неміс теңіз күштері Олденбургті теңізде жақсы жүзетін кеме деп санады, бірақ ол айқын қисайюға ұшырады. Қатты қисайғандықтан, мұрын бөлігіне тұрақты балласт орнатылды. Сонымен қатар, ол қатты теңізде жылдамдығын жоғалтты; Бофорт шкаласы бойынша 6-дан жоғары жағдайда жылдамдық 25 пайызға дейін төмендеуі мүмкін. Кеме ауа райының нашар жағдайында жұмыс істей алмады. Оның көлденең метацентрлік биіктігі құрады. Оның стандартты экипажы 34 офицер мен 355 сарбазды құрады, бірақ кейін экипажы 32 офицер мен 401 сарбазға қайта ұйымдастырылды. Ол бірнеше кіші қайықтарды алып жүрді, соның ішінде бір күзет қайығы, бір шлюпка, екі пинас, екі кеспе, екі ял және бір сал.

Машиналар

Олденбург екі көлденең 4 цилиндрлі қос кеңейтілген бу қозғалтқыштарымен жеке-жеке қозғалтқыш бөлмелерінде жұмыс істеді; екі қозғалтқыш әрқайсысы диаметрі 1,5 метр болатын үш бұрандалы винтті пропеллерді қозғалды. Бу қозғалтқыштарға сегіз көлденең, цилиндрлі от құбырлы қазандықтар арқылы бу жеткізілді, олар екі қазандық бөлмесіне бөлінген. Әрбір қазандық үш оттықпен жабдықталған, барлығы 24, және мәжбүрлі желдетумен сағатына дейін жұмыс істеді. Қазандық бөлмелер екі түтікше арқылы желдетілетін, олар негізгі мачтаның алдында және артында орналасқан. Қозғалтқыштар жобаланған жылдамдықпен жұмыс істеуге арналған, олар жылдамдық сынақтарында жобаланған қуаттан сәл асып түсті, бірақ Олденбург тек жасады. Кеменің көмір қоймасы рұқсат етілген бюджетпен белгіленген өлшем шектеулеріне байланысты қатты шектелген. Ол әдеттегі жағдайда тонна көмір сақтауға арналған, бірақ соғыс кезінде тоннаға дейін сақтауға жарамды. Ұзақ сапарлар үшін кеме палубасында қосымша тонна көмір сақтауға болатын. Круиздік жылдамдығы 10 теңіз шақырымы болса, Олденбург шақырымға дейін жүзе алатын. Жылдамдығын бір теңіз шақырымына арттырса, қашықтығы шақырымға дейін азаяды, ал шақырым жылдамдықпен ол бар болғаны шақырым жүзе алатын. Сақсен класының кемелері 10 теңіз шақырымы жылдамдықпен шақырымға дейін жүзе алатын. Басқару бір рульмен жүзеге асырылатын. Ол 65 вольтта 29 киловатт қуаты бар үш электр генераторымен жабдықталған.

Қару-жарақ және бронь

Олденбургте ерекше конфигурацияда сегіз L/30 айналмалы зеңбірек болды: негізгі палубада алты зеңбірек, әрбір жағында біреу, орталық батареяның әр бұрышында төрт, бұл корпустың үстінен орналасып, жақтан-жаққа ату мүмкіндігін берді, және жоғарғы палубада екі зеңбірек жақтан-жаққа атуға арналған. Бұл зеңбіректер 494 оқ-дәрімен жабдықталған, -5° бұрышқа дейін төмендеп, 8° бұрышқа дейін көтерілуге қабілетті болды. Бұл оның қосымша батареясының максималды қашықтығын қамтамасыз етті. Торпедалық катерлерден қорғану үшін ол бір жұп L/24 зеңбірегін жеке орнатуларда алып жүрді. Кейіннен ол қорғаныс қабілетін күшейту үшін тағы алты осындай зеңбірек алды. Төрт торпеда түтігі қару-жарағын толықтырды. Олардың біреуі кеменің басында, су астында, екеуі жақтарында су үстінде, ал төртіншісі кеменің арт жағында, сонымен қатар су үстінде орналастырылған. Ол он торпедамен жабдықталған. Олденбургтің бронясы терекпен қапталған құрама болаттан жасалған; болат Диллингер зауытында өндірілген. Негізгі броньды белдеу екі қабаттан тұрды; болат жоғарғы қабат орталық цитадельде қалың болды, онда ол кеменің өмірлік маңызды бөліктерін қорғады. Белдеудің орталық бөлігінде қалыңдығы екі жағында да азайтылды. Төменгі қабат орталық бөлігінде қалың, ал екі жағында жұқа болды. Бүкіл белдеу кеменің ортасынан 250 мм терекпен, ал екі жағынан 300 мм терекпен нығайтылған. Басты батареяның броньды казематтарының қабырғалары қалың болды. Кеменің палубасы қалың болды. Оның алдыңғы басқару мұнарасының қабырғалары қалың, ал төбесі қалың болды. Артқы басқару мұнарасы тек сынықтардан қорғаумен жабдықталған, қабырғалары қалың, ал төбесі қалың болды.

Құрылыс 1890

Ольденбург 1883 жылдың көктемінде Штеттиндегі AG Vulcan кеме жасаушылығында 132-ші номерімен салынды. 1884 жылдың 20 желтоқсанында ол суға түсірілді, онда кемеге Фридрих Август шомылдыру рәсімін жасады – ол Ольденбургтің ұлы герцогы және кеменің атының иесі болды. Содан кейін кемені жабдықтау жұмыстары басталды. 1886 жылдың сәуір айында кеме дайын болды және 8 сәуірде Германия Әскери-теңіз флотына қабылданып, Kapitän zur See (KzS – теңіз капитаны) Хёйснердің басқаруымен теңіз сынақтарын бастады. 30 шілдеде сынақтар аяқталғаннан кейін Ольденбург флоттың I дивизиясына қосылды, сондай-ақ Бавария мен Вюртемберг та осы дивизияда болды. Жақсы нәтижелерге қарамастан, жаттығулар кезінде Бавария мен Вюртемберг қозғалтқыштарының бұзылуына тап болды, ал Ольденбург қанағаттанарлық нәтижелер көрсетті. Қыркүйек айында жаттығулар аяқталғаннан кейін Ольденбург Киль қаласына күзет кемесі ретінде тағайындалды, онда ол Корветтенкапитан Макс Плюддеманн басшылығымен қосымша теңіз сынақтарын өткізді. 23 желтоқсанда ол қысқы маусымға тоқтатылды. 1887 жылдың 3 наурызында Ольденбург сол жылы активті эскадрильямен қызмет ету үшін қайтадан жұмысқа кірісті. Маусым айында Германия Кайзер Вильгельм каналын салу жұмыстарын бастады, Ольденбург осы оқиғаға арналған салтанатты шараға қатысқан кемелердің бірі болды. 1887 жылдың тамыз-қыркүйек айларында Ольденбург Кёниг Вильгельм мен Кайзермен бірге маневрлерге арналған оқу эскадрильясына тағайындалды. Оқу-жаттығулардың көп бөлігі Балтық теңізінде өтті, бірақ қыркүйек айында флот Солтүстік теңізінде сегіз күн бойы маневрлер жасады. Ольденбург 21 қазанда Кильде қысқы маусымға қайтадан тоқтатылды. 1888 жыл бойы ол қызметтен тыс болды және 1889 жылдың 1 мамырында KzS Эрнст Ашманн басшылығымен қайтадан жұмысқа кірісті. Ольденбург тамызда Ұлыбританияға сапар шекті, онда Вильгельм II Коус регатасына қатысты. Кеме I дивизияға Саксенмен бірге тағайындалды, ал жаңа крейсер Ольденбург және флоттың қалған бөлігі Корольдік теңіз күштерімен бірге Виктория патшайымы үшін өткізілген теңіз парадына қатысты. Германияға оралғаннан кейін кемелер флоттық маневрлерге қатысты. Ольденбург 14 қыркүйекте күзет кемесі ретінде тағайындалды, сонымен қатар ол машина бөлімінің экипаждарын оқыту үшін де пайдаланылды. Ольденбург 1890 жылы I дивизиямен қайтадан активті қызметке кірісті. Маусым және шілде айларында ол Вильгельм II-нің Данияның Копенгагені мен Норвегияның Кристиания қалаларына жасаған мемлекеттік сапарында болды. Скандинавия суларындағы сапардан оралғаннан кейін Ольденбург және дивизияның қалған бөлігі Гельголанд аралын британдықтардан неміс басқаруына беру рәсіміне қатысты. Ол қыркүйектегі флоттық маневрлерде де болды, онда сегіз кемелі бронелинейлік эскадрилья Кильді блокадалауға тырысқан ресейлік флотты имитациялады. Олденбург Солтүстік теңіздегі Вильгельмсхавенге барып, 30 қыркүйекте қорғаныс және оқу міндеттерін қайтадан бастады.

Oldenburg was laid down in the spring of 1883 at the AG Vulcan shipyard in Stettin, under yard number 132. She was launched on 20 December 1884, where the ship was christened by Friedrich August, who would go on to be the grand duke of Oldenburg, the ship's namesake. Fitting out work thereafter commenced. She was completed by April 1886 and commissioned into the German Navy on 8 April, thereafter beginning sea trials under the command of Kapitän zur See (KzS—Captain at Sea) Heusner. Following their conclusion on 30 July, Oldenburg joined I Division of the fleet, alongside , , and , for the annual fleet maneuvers held in August and September. Bayern and Württemberg suffered from engine troubles throughout the exercises, but Oldenburg performed satisfactorily. After the end of the exercises in September, Oldenburg was assigned as the guard ship for Kiel, where she also conducted further sea trials under the command of Korvettenkapitän (KK——Corvette Captain) Max Plüddemann. On 23 December, she was decommissioned for the winter. On 3 March 1887, Oldenburg was recommissioned to serve with the active squadron that year. In June, Germany began work on the Kaiser Wilhelm Canal; Oldenburg was among the ships present during the celebration marking the event. Oldenburg was assigned to the training squadron for the maneuvers in August–September 1887, along with König Wilhelm and Kaiser. The majority of the exercises were focused in the Baltic, but the fleet did conduct maneuvers in the North Sea for eight days in September. Oldenburg was decommissioned again for the winter on 21 October in Kiel. She remained out of service through 1888, and was recommissioned on 1 May 1889, under the command of KzS Ernst Aschmann. Oldenburg participated in the visit to Great Britain in August, where Wilhelm II took part in the Cowes Regatta. The ship was assigned to I Division with Sachsen, , and the new cruiser Oldenburg and the rest of the fleet joined the Royal Navy in a fleet review for Queen Victoria. After returning to Germany, the ships took part in the fleet maneuvers. Oldenburg was assigned as a guard ship on 14 September; she was also used as a training ship for engine room crews. Oldenburg returned to active service with I Division in 1890. In June and July, she took part in Wilhelm II's state visit to Copenhagen, Denmark, and Christiana, Norway. After returning from the cruise in Scandinavian waters, Oldenburg and the rest of the division participated in the ceremonial transfer of the island of Helgoland from British to German control. She was present during the fleet maneuvers in September, where the entire eight ship armored squadron simulated a Russian fleet blockading Kiel. Oldenburg thereafter went to Wilhelmshaven on the North Sea, where she resumed defense and training duties on 30 September.

1891-1919 жылдар

1891 жылы I дивизияда қалды. Ақпан айының соңында ол вице-адмирал Макс фон дер Гольцті Ұлыбританияға жіберді. Ол британдық адмиралдықтың шақыруымен жаңа пре-дредноут және бронекрейсердің іске қосылуына куә болды. Сапар наурыздың басына дейін жалғасты, ал кеме Ұлыбританияда болған кезде оның экипажының бір бөлігі Королева Викторияның әскери шеруіне қатысуға жіберілді. Ольденбург 1 мамырда I дивизияға қайта қосылды, ал жылдық маневрлер Ресейге және Франция немесе Данияға қарсы екі фронтты соғыстың симуляциясын жасады. Ольденбургтің соғыс кемесі ретінде кемшіліктері, әсіресе оның жеткіліксіз радиусы, осы жаттығулар барысында айқын болды. Көмірдің бітіп қалғандығынан кейін оны портқа сүйреп әкеуге тура келгені ерекше көзге түсті. Сол жылы неміс флоты қайта ұйымдастырылды және темір кемелерден тұратын оқу эскадрильясы қыс бойы қолданыста болды, бірақ Ольденбург сол кезде KzS Альфред Герц басқаратын Солтүстік теңіздің резервтік дивизиясына бекітілді. 31 желтоқсанда кеме экипажы арасында тәртіпсіздіктер болды, олар тез арада басылды; қатысушылар әскери сотта сотталды. Кеме 1892 жылдың басында қайта іске қосылды және I дивизияға қайта тағайындалды. 14 шілдеде кемедегі қозғалтқыштар бұзылып, Хельголанд маңында жүргенде тоқтады. Зақымның ауқымын анықтағаннан кейін ол 6 тамызда қызметтен шығарылды. Нәтижесінде Вюртемберг I дивизиядағы Ольденбургтің орнын басып, соңғысы жөндеуге жіберілді. Ол келесі бес жыл бойы қызметтен тыс қалды, 1897 жылы 1 қазанда қайта іске қосылды. Ол I шайқас эскадрильясының II дивизиясында ескі темір кеме König Wilhelmді алмастырды. 1 желтоқсанда ол Грекияның Крит аралын қоса аннексиялауға тырысқандығына байланысты Жерорта теңізіндегі халықаралық теңіз демонстрациясына қатысу үшін Жерорта теңізіне аттанды. Ол жаққа бара жатқанда Ольденбург көбірек көмір алу үшін Испанияның Эль-Феррол қаласында тоқтауға мәжбүр болды және 1898 жылы 6 қаңтарда Криттегі Суда шығанағына жетті. Ол жерде ол қорғалған крейсерді алмастырды, ол өз кезегінде Шығыс Азия эскадрильясына қосылды. Ольденбург басқа әскери кемелердің болмауына байланысты жіберілді, кемшіліктеріне қарамастан. Оның жарамсыздығы басқа теңіз флотының адамдарына айқын болды, олар кемеге "соғыс баласы" деген лақап ат қойды. Дегенмен ол жағалаудағы халықаралық күшке десант жасады. Кеме 16 наурызға дейін демонстрацияда болды, сонда Германия мен Австрия-Мажарстан Криттің Осман империясының бақылауында қалуына келісіп, грек ханзадасымен келісімге наразылық білдіріп, өздерінің теңіз контингенттерін кері қайтарып алды. Олденбург үйге оралғанға дейін 19-27 наурызда Италияның Мессина қаласында тоқтады. Кеме Испанияның Малага қаласында болған кезде Испания-Америка соғысының басталуымен қайтадан тоқтатылды; Германияның елшісіне кеменің қажет болуы мүмкін болған жағдайда, оған сол аймақта қалуға бұйырылды. Осы кезеңде ол Марокконың барлық жерінде елшілерді алып жүрді, Танжерден Мазаганға дейін, содан кейін Маракешке дейін, онда елші Марокко үкіметінің алдында өзінің сенімхаттарын ұсынды. Олденбург сәуірдің ортасынан мамырдың ортасына дейін Кадис қаласында болды. Бұл кезеңде кеменің атқарушы офицері, капитан-лейтенант Гюнтер фон Кросигк испан теңіз командасымен байланыс ретінде жіберілді. Кейін кеме Португалияның Лиссабон қаласына барып, Васко да Гаманың Үндістанға алғашқы сапарынан оралғандығының 400 жылдығын атап өту үшін келді. Ол тағы да Германияны осы оқиғаға жиналған шетелдік кемелер арасында нашар көрсетті. Олденбург кейін Танжерге қайтып келді, онда ол мамыр айының аяғынан шілде айының басына дейін жатты. Содан кейін ол 12 шілдеде Эль-Феррол арқылы өтіп, сегіз күннен кейін Хельголандқа жетіп, үйіне оралуға бұйрық алды. Кеме II дивизияның I эскадрильясына қайта қосылды және жылдың қалған бөлігінде жыл сайынғы оқу циклына қатысты. 1899 жылы 22 наурызда қарлы дауыл кезінде "Бюльк" кемесі суға түсіп, суға батып, конденсаторларына құм кіргеннен кейін судан шыға алмады. Экипаж кемені судан шығару үшін оның қару-жарағы мен оқ-дәрісін алып тастауы керек болды. Ол бірінші Шлезвиг соғысы кезінде неміс артиллериясы мен даниялық соғыс кемелерінің арасындағы шайқастың 50 жылдығын атап өтуге қатысты. Олденбург I эскадрильядан бірден бөлініп, 23 сәуірде Вильгельмшафенде қызметтен шығарылды. 1900 жылдан бастап ол күзет кемесінде, кейін де қойма кемесінде пайдаланылды және 1904 жылдың қаңтар айының басында Кильге сүйретілді. 1912 жылы 13 қаңтарда теңіз тізілімінен шығарылды. Кеме Жоғары теңіз флотының нысанасы ретінде пайдаланылды және 1913 жылдың мамыр айында Stollergrundта дауыл кезінде жағаға отырды, онда ол Бірінші дүниежүзілік соғыста Германияның жеңілісінен кейін нысана ретінде пайдаланыла берді. Олденбург 1919 жылы 5 мамырда кемелерді бөлшектеумен айналысатын Hattinger компаниясына сатылды. Кеме сол жылы Вильгельмшафенде металл тескілеріне таратылды.

She remained with I Division in 1891. In late February, she embarked Vizeadmiral (Vice Admiral) Max von der Goltz to Britain to witness the launchings of the new pre dreadnought battleship and the armored cruiser at the invitation of the British Admiralty. The visit lasted into early March, and while the ship was in Britain, a detachment of her crew was sent to participate in a military parade for Queen Victoria. Oldenburg rejoined I Division on 1 May, and the year's maneuvers simulated a two front war against Russia and either France or Denmark. Oldenburgs deficiencies as a warship, particularly her insufficient radius of action, were highlighted during these exercises. Especially revealing was the fact that she had to be towed back to port after she ran out of coal. That year, the German fleet was reorganized and a training squadron of ironclads was kept in commission through the winter, though Oldenburg was assigned to the Reserve Division of the North Sea, at that time coming under the command of KzS Alfred Herz. On 31 December, riots broke out among the ship's crew, which was quickly suppressed; the participants were subsequently tried in courts martial. The ship was reactivated in early 1892 and reassigned to I Division to participate in the normal routine of training exercises and voyages abroad. These were interrupted on 14 July when the ship's engines broke down while she was cruising off Helgoland. After determining the extent of the damage, she was decommissioned on 6 August. As a result, Württemberg replaced Oldenburg in I Division, and the latter went into reserve for repairs. She remained out of service for the next five years, before being reactivated on 1 October 1897 to replace the old ironclad König Wilhelm in II Division of I Battle Squadron. On 1 December, she departed for the Mediterranean to join an international naval demonstration off the island of Crete, which Greece had sought to annex. On the way there, Oldenburg was forced to stop in El Ferrol, Spain, to take on more coal, and she arrived Suda Bay, Crete, on 6 January 1898. There, she relieved the protected cruiser , which was in turn sent to join the East Asia Squadron. Oldenburg had been sent because there were no other warships available, despite her shortcomings. Her inadequacy was clear to the men of the other navies present, who nicknamed the ship "baby of war". She nevertheless contributed a landing party to an international force ashore. The ship remained in the demonstration until 16 March, when Germany and Austria Hungary withdrew their naval contingents in a show of dissatisfaction over the compromise solution, which left Crete under Ottoman control, but with a Greek prince. Oldenburg stopped in Messina, Italy, from 19 to 27 March before resuming the voyage home. The ship was interrupted again while in Málaga, Spain, by the outbreak of the Spanish–American War; she was ordered to remain in the area in the event that Germany's ambassador had need of the vessel. During this period, she carried envoys around Morocco, from Tangier to Mazagan and then to Marrakesh, where the envoy presented his credentials to the Moroccan government. Oldenburg remained in Cadiz, Spain, from mid April to mid May; during this period, the ship's executive officer, Kapitänleutnant (Captain Lieutenant) Günther von Krosigk, was sent as a liaison with the Spanish naval command. The ship later went to Lisbon, Portugal, for the celebration commemorating the 400th anniversary of the return of Vasco da Gama after his first voyage to India. She once again was a poor representation of Germany amongst the foreign vessels assembled for the event. Oldenburg then returned to Tanger, where she lay from late May to early July. She then received orders to return home, passing through El Ferrol on 12 July, and arriving off Helgoland eight days later. The ship rejoined II Division of I Squadron and took part in the annual training cycle for the rest of the year. On 22 March 1899, while steaming off Bülk in a heavy snow storm, Oldenburg ran aground and could not free herself, particularly after sand got into her condensers. The crew had to remove the ship's guns and ammunition before she could be pulled free. She was present for a celebration of the 50th anniversary of a battle during the First Schleswig War between German artillery batteries and Danish warships. Oldenburg was detached from I Squadron shortly thereafter, and on 23 April, she was decommissioned in Wilhelmshaven. From 1900, she was used as a guard ship and later as a depot ship, and she was towed to Kiel in early January 1904. She was stricken from the naval register on 13 January 1912. The vessel was used as a target ship by the High Seas Fleet and was accidentally grounded at Stollergrund in a storm in May 1913, where she continued to be used as a target until after the German defeat in World War I. Oldenburg was sold to Hattinger Company, a ship breaking firm, on 5 May 1919. The ship was dismantled for scrap in Wilhelmshaven that year.