1790 жылғы Азаматтық құқық туралы заң: АҚШ азаматтығының алғашқы ережелері
Naturalization Act of 1790
1790 ж. АҚШ натурализация заңы: ақ нәсілді, жақсы мінезді адамдарға азаматтық беру ережелерін белгіледі. Бұл заң кімдерге азаматтық берілмейтінін көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының федералды заңы
United States federal law
1790 жылғы натурализация туралы заң (Naturalization Act of 1790), 26 наурыз 1790 жылы қабылданған, Америка Құрама Штаттарының Конгресінің заңы болып табылады, ол натурализация арқылы Америка Құрама Штаттарының азаматтығын берудің алғашқы бірыңғай ережелерін белгіледі. Заң азаматтықты "жақсы мінез-құлықтағы еркін ақ адамдарға" шектеді, осылайша американдықтар, мерзімі шектелі қызметкерлер, құлдар, еркін африкалықтар, Тынық мұхиты аралдарының тұрғындары және ақ емес азиялықтарды азаматтықтан шеттетуге алып келді. Бұл, көптеген штаттарда еркін қара нәсілді адамдарға мемлекеттік деңгейде азаматтық беріліп жүргенін ескере отырып, жаңа келгендерге қалай қарау керектігі туралы бұрынғы түсініксіздікті жойды. Азаматтандыру туралы заңды қарастырған соттар ақ нәсілділікті христиан дінімен байланыстырып, Ex Parte Mohriez шешімі 1944 жылы саудиялық мұсылман еркекке азаматтық мойындалғанға дейін мұсылман иммигранттарын азаматтықтан шеттетуге себеп болды. Конгресс заңды 1740 жылғы Британ Парламентінің плантациялық заңының (13 Geo. 2 c.7) үлгісінде жасады, ол ресми түрде «Америкадағы Оның Шаңырағының колонияларында қоныстанған немесе қоныстанатын шетелдік протестанттар мен онда аталғандарды натурализациялау туралы заң» деп аталды және оның уақытқа, адалдыққа берілетін серттерге, судья алдында ант беру рәсіміне қатысты ережелерін пайдаланды.
The Naturalization Act of 1790 (, enacted March 26, 1790) was a law of the United States Congress that set the first uniform rules for the granting of United States citizenship by naturalization. The law limited naturalization to "free white person(s) of good character", thus excluding Native Americans, indentured servants, enslaved people, free Africans, Pacific Islanders, and non White Asians. This eliminated ambiguity on how to treat newcomers, given that free black people had been allowed citizenship at the state level in many states. In reading the Naturalization Act, the courts also associated whiteness with Christianity and thus excluded Muslim immigrants from citizenship until the decision Ex Parte Mohriez recognized citizenship for a Saudi Muslim man in 1944. Congress modeled the Act on the Plantation Act 1740 of the British Parliament (13 Geo. 2 c.7) that was officially titled An Act for Naturalizing such foreign Protestants and others therein mentioned, as are settled or shall settle in any of His Majesty's Colonies in America, and used its provisions concerning time, oath of allegiance, the process of swearing before a judge, etc.
Қаулылар
Шетелдік азаматтық алу үшін АҚШ-та екі жыл және тұрғылықты жерінде бір жыл тұру талабы болған. Адам тұрғылықты жеріне қатысы бар "жазбадағы кез келген жалпы құқық сотында" натурализация петициясын тапсырғаннан кейін, сот өтініш берушінің "жақсы мінез-құлқына" көз жеткізгеннен соң, АҚШ Конституциясын қолдауға адалдық ант қабылдатар еді. Өтініш берушінің 21 жасқа дейінгі балалары да натурализацияланатын. Сот хатшысы осы рәсімдерді тіркеп, "осыдан кейін бұл адам АҚШ азаматы болып есептеледі". Заң сондай-ақ, екі ата-анасы да АҚШ азаматы болған жағдайда, шетелде туған балалардың "табиғи түрде туған азаматтар" саналатынын қарастырды, бірақ азаматтық құқығы "әкесі ешқашан АҚШ-та тұрмаған адамдарға таратылмайды" деп нақтылады. Бұл акт АҚШ Конституциясында президенттік немесе вице-президенттік лауазымға орналасу үшін қажетті талаптарда кездесетін "табиғи түрде туған азамат" терминін қолданған жалғыз АҚШ заңы болды, ал 1795 жылғы натурализация заңы бұл терминді жойды. Заң әйелдерге азаматтықтан тікелей тыйым салғанымен, соттар АҚШ құқықтық жүйесіне әйелдердің құқығын шектеудің жалпы құқықтық тәжірибесін сіңірді. Бұл тәжірибе бойынша, үйленген әйелдің денесі және оның жеке тұлғасына немесе мүлігіне қатысты барлық құқықтары күйеуінің бақылауында болды. Әйелдің күйеуіне деген адалдығы мемлекетке деген міндетінен жоғары тұрды. Отбасылық құқық бойынша, балалар, құлдар және әйелдердің қоғамдық өмірге қатысуы мен бизнес жүргізуіне тыйым салынды, себебі олардың түсінік қабілеті, ерік бостандығы және меншік құқығы болмады, сонымен қатар моральдық бұзылу мен адалдық қақтығыстарын болдырмау қажеттігі де болды.
There was a two year residency requirement in the United States and one year in the state of residence before an alien would apply for citizenship by filing a Petition for Naturalization with "any common law court of record" having jurisdiction over his residence. Once convinced of the applicant's "good character", the court would administer an oath of allegiance to support the Constitution of the United States. The applicant's children to the age of 21 would also be naturalized. The court clerk was to record these proceedings, and "thereupon such person shall be considered as a citizen of the United States". The Act also provided that children born abroad when both parents are U. S. citizens "shall be considered as natural born citizens," but specified that the right of citizenship did "not descend to persons whose fathers have never been resident in the United States." This Act was the only U. S. statute ever to use the term "natural born citizen", found in the U. S. Constitution concerning the prerequisites for a person to serve as president or vice president, and the Naturalization Act of 1795 removed the term. Though the Act did not specifically preclude women from citizenship, courts absorbed the common law practice of coverture into the United States legal system. Under this practice, the physical body of a married woman, and thus any rights to her person or property, was controlled by her husband. A woman's loyalty to her husband was considered above her obligation to the state. Jurisprudence on domestic relations held that infants, enslaved people, and women should be excluded from participation in public life and conducting business because they lacked discernment, the right to free will and property, and there was a need to prevent moral depravity and conflicts of loyalty.
Кейінгілер
1795 жылғы натурализация туралы заң 1790 жылғы заңды жойды және күштен шығарды. 1795 жылғы заң тұру мерзімін бес жылға ұзартты және өтініш берушінің үш жыл бұрын хабарлама беруін талап етті. 1798 жылғы натурализация туралы заң тұру мерзімін 14 жылға, ал хабарлама беру мерзімін бес жылға ұзартты. 1802 жылғы натурализация заңы 1798 жылғы заңды жойып, 1795 жылғы заңның тұру және хабарлама беру талаптарын қайта орнатты. 1804 жылғы натурализация заңы қабылданғаннан кейін әйелдердің азаматтыққа қол жеткізуі некеде болу жағдайына тікелей байланысты болды. 19 ғасырдың соңында әйелдің азаматтығын немесе натурализацияға қабілеттілігін анықтаудағы басты фактор оның некелік жағдайы болды. 1907 жылдан бастап әйелдің ұлтының мәселесі тұрмысқа шыққан-шықпағандығына байланысты шешілді. АҚШ Конгресі 1831 жылы ратификациялаған «Бейлеп тұрған қоян сағасы туралы келісім» Миссисипиде қалуды таңдаған чокто үндістеріне АҚШ азаматтары ретінде мойындалуға мүмкіндік берді, бұл еуропалық емес этникалық топтың АҚШ азаматтығына ие болуының алғашқы үлкен мысалы болды. Конгресс Америка Азаматтық соғысынан кейін 19 ғасырда азаматтыққа қатысты маңызды өзгерістер енгізді. 1868 жылғы Төртінші түзетуде АҚШ-та туған және оның құзырына бағынған адамдарға, нәсіліне қарамастан, азаматтық берілді, бірақ салық төлемеген «үндістер» (резервацияда тұратын американдықтар) осы түзетуге кірмеді. 1870 жылғы натурализация туралы заң «натурализация заңдарын» «африкалық текті шетелдіктерге» және «африкалық текті адамдарға» таратып, сонымен қатар натурализацияланған қытайлық американдықтардың азаматтығын жойды. Төртінші түзетуге және 1870 жылғы заңға қарамастан, Жоғарғы соттың «АҚШ қарсы Вонг Ким Арк» (1898) ісінде АҚШ-та туған қытайлық ата-анасының баласының АҚШ азаматтығы танылды. Ол баланың АҚШ-та тұрақты мекені және тұруы болды, сондай-ақ ол АҚШ-та бизнеспен айналысып, Қытай императорының дипломатиялық немесе ресми өкілі болған жоқ. «Вонг Ким Арк» ісінен бері АҚШ-та туған адамдардың АҚШ азаматтығы танылған, бірақ Жоғарғы сот АҚШ-та заңды түрде тұрмайтын ата-аналардан туған балаларға қатысты тікелей шешім қабылдаған жоқ. Үндістерге 1924 жылғы «Үнділердің азаматтығы туралы заңға» дейін азаматтық бөліп-бөліп берілді, ол оларға федералды түрде танылған тайпаға жататын болса да, жалпы азаматтық берді, бірақ сол кезде үндістердің үштен екісі басқа жолдармен АҚШ азаматтары болған еді. Заң кері күшінде болмады, сондықтан ол 1924 жылғы заң күшке енгенге дейін туған немесе АҚШ-тан тыс жерде туған азаматтарға қатысты емес. 1940 жылдан кейін Конгресс «Батыс жарты шардағы жергілікті нәсілдердің ұрпақтарына», «Филиппин азаматтарына немесе филиппин текті адамдарға», «қытай азаматтарына немесе қытай текті адамдарға» және «Үндістанның жергілікті нәсілдерінің адамдарына» натурализация арқылы азаматтық алуға қатысты нәсілдік шектеулерді жеңілдетті. 1952 жылғы Иммиграция және азаматтық туралы заң натурализацияда нәсілдік және жыныстық дискриминацияға тыйым салады.
The Naturalization Act of 1795 repealed and superseded the 1790 Act. The 1795 Act extended the residence requirement to five years and required that a prospective applicant give notice of three years of application. The Naturalization Act of 1798 extended the residency requirement to 14 years and the notice period to five years. The Naturalization Law of 1802 repealed the 1798 Act, restoring the residency and notice requirements of the 1795 Act. With the adoption of the Naturalization Law of 1804, women's access to citizenship was increasingly tied to their state of marriage. By the end of the 19th century, the overriding consideration to determine a woman's citizenship or ability to naturalize was her marital status. Starting in 1907, a woman's nationality entirely depended on whether she was married. The Treaty of Dancing Rabbit Creek, which the U. S. Congress ratified in 1831, allowed those Choctaw Indians who chose to remain in Mississippi to gain recognition as U. S. citizens, the first major non European ethnic group to become entitled to U. S. citizenship. Congress made significant changes in citizenship in the 19th century following the American Civil War. The Fourteenth Amendment in 1868 granted citizenship to people born within the United States and subject to its jurisdiction, irrespective of race, but it excluded untaxed "Indians" (Native Americans living on reservations). The Naturalization Act of 1870 extended "the naturalization laws" to "aliens of African nativity and to persons of African descent" while also revoking the citizenship of naturalized Chinese Americans. Under the Fourteenth Amendment and despite the 1870 Act, the Supreme Court in United States v. Wong Kim Ark (1898) recognized U. S. birthright citizenship of an American born child of Chinese parents who had a permanent domicile and residence in the United States, and who were there carrying on business, and were not employed in any diplomatic or official capacity under the Emperor of China. U. S. citizenship of persons born in the United States since Wong Kim Ark have been recognized, although the Supreme Court has never directly made a ruling concerning children born to parents who are not legal residents in the United States. Native Americans were granted citizenship in a piecemeal manner until the Indian Citizenship Act of 1924, which gave them blanket citizenship whether they belonged to a federally recognized tribe, though by that date, two thirds of Native Americans had already become U. S. citizens by other means. The Act was not retroactive, so it did not cover citizens born before the effective date of the 1924 Act or outside of the United States as an indigenous person. Further changes to racial eligibility for citizenship by naturalization were made after 1940 when Congress extended eligibility to "descendants of races indigenous to the Western Hemisphere", "Filipino persons or persons of Filipino descent", "Chinese persons or persons of Chinese descent", and "persons of races indigenous to India". The Immigration and Nationality Act of 1952 prohibits racial and sex discrimination in naturalization.