Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық радикалды феминист белсендісі (1938 жылы туған)
American radical feminist activist (born 1938)
Грейс Аткинсон (9 қараша 1938 жылы туған), Ти Грейс Аткинсон есімімен көбірек танымал, американдық радикалды феминист белсендісі, жазушы және философ. Ол Ұлттық әйелдер ұйымының (NOW) алғашқы мүшесі болды және 1967-1968 жылдары Нью-Йорк бөлімін басқарды, бірақ ол бұл ұйымнан тез көңілі тоқты. Ол "Феминисттер" тобын құрды, бірақ бірнеше жылдан кейін ішкі дауларға байланысты одан да шығып кетті. Аткинсон Билитис қыздарының мүшесі болды және саяси лесбияндыққа жақтас болды. Аткинсон 1970-жылдардан бері көптен белсенділік танытпады, бірақ 2013 жылы "гендер" деп аталатын қазіргі заманғы түсініктер бойынша пікір таласын басып тастау деп санайтын радикалды феминисттердің алаңдаушылықтарын білдіретін ашық хабарламаны бірлесіп жазу үшін қайтадан көзге түсті.
Grace Atkinson (born November 9, 1938), better known as Ti Grace Atkinson, is an American radical feminist activist, writer and philosopher. She was an early member of the National Organization for Women (NOW) and presided over the New York chapter in from 1967 68, though she quickly grew disillusioned with the group. She left to form The Feminists, which she left a few years later due to internal disputes. Atkinson was a member of the Daughters of Bilitis and an advocate for political lesbianism. Atkinson has been largely inactive since the 1970s, but resurfaced in 2013 to co author an open statement expressing radical feminists' concerns about what they perceived as the silencing of discussion around "the currently fashionable concept of gender."
Ерте өмір және білім
Аткинсон 1938 жылғы 9 қарашада Луизиана штатының Батон-Руж қаласындағы белгілі каджун республикашыл отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, Фрэнсис Деккер Аткинсон, Standard Oil компаниясында химия инженері болса, анасы Тельма Аткинсон үй шаруасымен айналысты. "Ти" есімі оның әжесі Грейс есімімен байланысты, ал "Ти" дегені каджун тілінде "кішкентай" деген мағына береді. Бала кезінде ол көп саяхаттады және Еуропа мен Америка Құрама Штаттарындағы бірнеше мектепке қатысты. 1969 жылы оның суреті Диана Арбустың түсірген фотосериясында Лондонның "Санди Таймс" газетінде жарияланды. Кейін ол Нью-Йорк қаласына көшіп, 1967 жылы Колумбия университетінің философия бакалавриатының PhD бағдарламасына қабылданды, онда ол философ және өнер сыншысы Артур Дантомен оқыды. 1990 жылы ол магистр дәрежесін алды, бірақ диссертациясын қорғай алмады.
Atkinson was born on November 9, 1938 in Baton Rouge, Louisiana, into a prominent Cajun Republican family. Her father, Francis Decker Atkinson, was a chemical engineer for Standard Oil, and her mother, Thelma Atkinson, was a homemaker. Named after her grandmother, Grace, the "Ti" is Cajun French for petite, meaning "little". She traveled extensively in her childhood, and attended multiple schools in Europe and the United States. In 1969, a photograph of Atkinson was published in a series by Diane Arbus in the London Sunday Times. She later moved to New York City where, in 1967, she entered the PhD program in philosophy at Columbia University, where she studied with the philosopher and art critic Arthur Danto. She received her Master's degree in 1990, but did not complete her dissertation.
Феминизм
Студент кезінде Аткинсон Симон де Бовуардың «Екінші жынысты» оқыды және Бовуармен хат алмасып, ол оған Бетти Фриданмен байланысуға кеңес берді. Аткинсон Фриданның бірлесіп құрған Ұлттық әйелдер ұйымының ертедегі мүшесі болды, ұлттық кеңесте қызмет етті және 1967 жылы Нью-Йорк бөлімінің президенті болды. Ұйымдағы уақыты шиеленісті болды, оның ішінде Энди Уорхолға жасалған шабуылдан кейін Валери Соланас пен оның SCUM манифестін қорғау және насихаттау әрекеттері үшін ұлттық басшылықпен туған дау бар еді. 1968 жылы ол ұйымның аборт және некедегі теңсіздік сияқты мәселелерге қарсы тұрудағы әлсіздігін сынады; сондай-ақ ол патриархалды билік құрылымдарын қайта жасайтынын сезінді және NOW-дың атқарушы кеңселерін тарату туралы ұсынысы дауысқа түсіріліп жеңілгеннен кейін президенттік лауазымынан кетті. Ол өзінің кеткен күнінің атауымен аталған 17 қазан қозғалысын құрды, ол кейіннен 1973 жылға дейін белсенді болған радикалды феминистік топ – Феминистерге айналды. Алайда, ол 1971 жылы топ мүшелеріне баспасөзге сөйлеуге тыйым салғанда топтан шықты. Аткинсон Ричард Никсонға, Манхэттен неке бюросына және New York Times газетіндегі жыныстық белгі бойынша бөлінген жарнамаларға қарсы наразылықтарға жетекшілік етті және қатысты. Ол белсенділіктің күштірек әдістерін жақтады және итальяндық-американдық бірлік лигасы мен Weathermen ұйымдарына қоғамдық құрмет көрсетті. Оның «Амазонка саяхаты» атты кітабы 1974 жылы жарық көрді. Аткинсон 1970-ші жылдары Вермонт штатының Линдонвилл қаласындағы эксперименталды феминистік жазғы мектеп – Сагаристе қатысты, бірақ мектеп Ms. Magazine-нен грант алғаннан кейін бірнеше басқа оқытушылармен бірге ұйымды тастап кетті. 1971 жылы католик және консервативті белсенді Патриция Бакли Бозель Аткинсонды шапалақтады немесе шапалақтауға тырысты (физикалық байланыс болды ма, жоқ па, белгісіз), Бозель оның «Мәсіхтің мистикалық денесіне қарсы сауатсыз сөйлегені» деп сипаттағаннан кейін. Бұл оқиға Америка католик университетінің аудиториясында Аткинсон Мәриямның тазалығын талқылап жатқанда болды. «Бауырластық», - деді Аткинсон 1971 жылы Феминистерден кеткенде, «күшті. Ол өлтіреді. Көбінесе, әпкелер». 2013 жылы Аткинсон, Кэрол Ханиш, Кэти Скарброу және Кэти Сарачайлд «Тыйым салынған әңгіме: «Жыныс» туралы феминистік сынды үндеуді» бастады, оны олар «жеті елден келген 48 радикалды феминистінің ашық мәлімдемесі» деп сипаттады. 2014 жылдың тамызында Мишель Голдберг The New Yorker журналында оны «қазіргі сәнді гендерлік тұжырымдамасына қарсы шығуға батыл болған жеке тұлғалар мен ұйымдарға жасалған қауіптер мен шабуылдарға» алаңдаушылық білдіретін жайт ретінде сипаттады.
As an undergraduate, Atkinson read Simone de Beauvoir's The Second Sex, and struck up a correspondence with Beauvoir, who suggested that she contact Betty Friedan. Atkinson became an early member of the National Organization for Women, which Friedan had co founded, serving on the national board, and becoming the New York chapter president in 1967. Her time with the organization was tumultuous, including a row with the national leadership over her attempts to defend and promote Valerie Solanas and her SCUM Manifesto in the wake of the Andy Warhol shooting. In 1968, she became critical of the organization's inability to confront issues like abortion and marriage inequalities; she also felt it replicated patriarchal power structures, and resigned from her presidency after her proposal to abolish NOW's executive offices was defeated in a vote. She founded the October 17th Movement, named for the date of her resignation, which would later became The Feminists, a radical feminist group active until 1973; however, she left the group in 1971 when the group barred its members from speaking to the press. Atkinson led and participated in protests against Richard Nixon, the Manhattan Marriage Bureau, and gender segregated classified ads in the New York Times. She advocated for more violent means of activism, and publicly admired the Italian American Unity League and the Weathermen. Her book Amazon Odyssey was published in 1974. Atkinson was involved with Sagaris, an experimental feminist summer school in Lyndonville, Vermont, in the 1970s, but left the organization with several other faculty members after the school accepted a grant from Ms. Magazine. In 1971, Patricia Buckley Bozell, a Catholic and conservative activist, slapped or attempted to slap (unclear if physical contact was actually made) Atkinson after the latter made what Bozell described as "an illiterate harangue against the mystical body of Christ". The incident occurred on the platform of Catholic University of America's auditorium while Atkinson was discussing the virginity of the Virgin Mary. "Sisterhood", Atkinson famously said in her 1971 resignation from the Feminists, "is powerful. It kills. Mostly sisters." In 2013, Atkinson, along with Carol Hanisch, Kathy Scarbrough, and Kathie Sarachild, initiated "Forbidden Discourse: The Silencing of Feminist Criticism of 'Gender'", which they described as an "open statement from 48 radical feminists from seven countries". In August 2014, Michelle Goldberg in The New Yorker described it as expressing their "alarm" at "threats and attacks, some of them physical, on individuals and organizations daring to challenge the currently fashionable concept of gender."