Жозе Маурисио Нунес Гарсия: Бразилиялық композитордың өмірі мен шығармашылығы

Жозе Маурисио Нунес Гарсия – бразилиялық композитор (1767-1830). Америка классицизмінің көрнекті өкілі, саз өнеріндегі жетістіктері, корольдік капелладағы қызметі туралы ақпарат.

27 мин оқу

100%

Дереккөз: José Maurício Nunes Garcia — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Бразилиялық композитор (1767–1830)

Хосе Маурисио Нунес Гарсия (20 қыркүйек 1767 – 18 сәуір 1830) – бразилиялық классикалық композитор, Америкадағы классицизмнің ең көрнекті өкілдерінің бірі. Рио-де-Жанейрода екі нәсілді ата-ананың ұлы болып дүниеге келген Нунес Гарсия әкесін ерте жасында жоқ қылды. Оның анасы ұлының музыкант болуға бейім екенін сезіп, оның музыкалық білімін жалғастыруы үшін жұмысын жақсартты. Нуньес Гарсия дін қызметкері болды, ал Португалия королі Жоау VI 15 000 адаммен Рио-де-Жанейроға келген кезде Нуньес Гарсия Корольдік капелланың шебері болып тағайындалды. Ол өзінің және Доменико Чимароза, Вольфганг Амадей Моцарт сияқты композиторлардың шығармаларын орындап, клавесинде ойнап, ән айтты. Ол Жоау VI патша сарайында өте беделді музыкант болды. Оның музыкалық стиліне Моцарт және Гайдн сияқты веналық композиторлардың күшті әсері тиді. Бүгінде Нунес Гарсияның жазған 240-қа жуық музыкалық шығармасы сақталған, ал кем дегенде 170-і жоғалған деп белгілі. Оның көптеген шығармалары діни туындылар, бірақ ол сонымен қатар «Le due gemelle» операсы және «Tempest Symphony» сияқты бірнеше әлемдік шығармалар жазды.

Балалық шағы мен жастық шағы

1767 жылдың 22 қыркүйегінде Рио-де-Жанейродағы Руа-да-Валадағы қарапайым үйde, екі нәсілді ата-анасы – Виктория Мария да Круз бен тігінші Аполинарио Нунес Гарсияның ұлы дүниеге келді. Виктория Минас-Жерайс провинциясындағы Мариана қаласында, ал Аполинарио Рио-де-Жанейро қаласына жақын Губернатор аралында туған. Викторияның анасы Жоана Гонсалвес, Симао Гонсалвестің құлы болса, Аполинарио – Аполинарио Нунес Гарсия шіркеуінің құлы Ана Корреа до Дестерроның ұлы еді. Олардың крещение туралы құжаттарында әкелерінің есімдері көрсетілмеген, бұл олардың екеуі де қожайындарының балалары екенін көрсетеді. Виктория мен Аполинарио 1762 жылы үйленді. Бала, Сент-Морис күні дүниеге келген, 1767 жылдың 20 желтоқсанында қалалық соборда, қазіргі Igreja de Nossa Senhora do Rosário e São Benedito (Рио-де-Жанейро) шіркеуінде Хосе Маурисио Нунес Гарсия болып крещение алды. Оның аты белгісіз әпкесі отбасымен бірге тұрды. 1773 жылы Аполинарио қайтыс болғаннан кейін, ол Викториямен бірге Нунес Гарсияны тәрбиеледі және оның ерте жастан танылған музыкалық дарынына байланысты, белгілі бір қиындықтармен Сальвадор Хосе де Альмейда е Фарияны оған музыка сабақтарын беруге келісім жасады. Фария 18 ғасырда Минас-Жерайс музыкалық стилінде білім алған және сонда мансап жасаған. Осы стиль Нунес Гарсияның алғашқы шығармаларында көрінеді. Музыкалық білімін толықтыру үшін ол, әдетте, собордағы балалар хорына сопрано ретінде қосылды. Хор мүшелері Сан-Хоаким семинариясының, қазіргі Педро II мектебінің студенттері болды, онда олар музыканы, грек және латын тілдерін оқыды. Нунес Гарсияның ерте өмірбаянын жазған Мануэль де Араухо Порто Алегре айтуынша, жас баланың "әдемі даусы мен ұтымды музыкалық жады" болған, "естігенін қайталай білген", "өз мелодияларын құрастырған және ешқашан үйренбеген клавесин мен гитарада ойнаған". 1779 жылы, он екі жасында Нунес Гарсия музыка сабақтарын беруді бастады. Оның пианино немесе клавесині болмағандықтан, ол клавиатурамен үйрену үшін әйелдерге үйлерінде сабақ берді. Орган ойнауды ол кейін, дін қызметкері болғаннан кейін, шіркеулердегі тәжірибелі органшылардың көмегімен үйренді. Білімін ол Аулас-Региаста – тарих, география, латын грамматикасы, философия және риторика бойынша қоғамдық лекцияларда аяқтады.

On September 22, 1767, in a humble house at Rua da Vala, in Rio de Janeiro, a boy was born to parents, both of whom were biracial, Victória Maria da Cruz and the tailor Apolinário Nunes Garcia. Victória was born in the city of Mariana, in the province of Minas Gerais, and Apolinário, in Ilha do Governador (Governor's Island), near the city of Rio de Janeiro. Victória's mother was Joana Gonçalves, slave of Simão Gonçalves, and Apolinário was the son of Ana Correa do Desterro, slave of the parish Apolinário Nunes Garcia. Their baptism documents have no record of their fathers' names, evidence they were both their masters' children. Victoria and Apolinário married in 1762. The boy, who had been born on St Maurice's day, was baptized José Mauricio Nunes Garcia, on December 20, 1767, in the city's cathedral, now the Igreja de Nossa Senhora do Rosário e São Benedito (Rio de Janeiro). An aunt, whose name is not known, lived with the family. After Apolinário's death in 1773, she and Victória raised Nunes Garcia and, when his precocious musical talent was detected, succeeded to contract, not without sacrifice, Salvador José de Almeida e Faria to teach him music. Faria had been educated in the musical style of Minas Gerais in the 18th century, and made his career there. This style is present in Nunes Garcia's early compositions. To complete his musical education, he probably joined the cathedral's boys choir as a soprano. The choir's members were students of the Seminário de São Joaquim, now the Pedro II School, where they learned to read music, Greek and Latin. According to Manuel de Araújo Porto Alegre, one of Nunes Garcia's early biographers, the young boy had "a beautiful voice and a sharp musical memory", "reproduced everything he heard", and "created his own melodies and played the harpsichord and the guitar without ever have learned to". In 1779, at twelve, Nunes Garcia began to teach music. Since he never had a piano or a harpsichord, he exercised on the keyboard by teaching society ladies in their homes. He learned to play the organ later, when he was already a priest, assisted by some good organists in the churches. He completed his education in the Aulas Régias, public lectures in history, geography, Latin grammar, philosophy and rhetoric.

Діни қызметкерлікке алғашқы қадамдар

Ескерту: қысқарту CPM музыка танымшысы Клеофе Персон де Маттос ханым құрастырған Нунес Гарсияның шығармаларының тақырыптық каталогына сілтеме жасайды. 1783 жылы 16 жасында Нунес Гарсия өзінің алғашқы сақталған шығармасын жазды: антифоны Tota pulchra Es Maria (CPM 1). 1780 жылдары ол қасиетті бұйрықтарды қабылдау үшін өтетін емтихандарға дайындалды және шіркеудің ескі шіркеу меңгерушісі және субшантері, диякон Жоао Лопес Феррейрамен музыкалық серіктестік жасады. Бұл оның шіркеудің басшысы ретінде бірінші қадамдары болмақ. 1784 жылы Рио-де-Жанейрода музыканттардың дәстүрлі гильдиясы - Сент-Сессилияның бауырластығы құрылды. 17 жастағы Нунес Гарсияға музыкалық мұғалім ретінде танылғандықтан, оған құрылтай актісіне қол қоюға рұқсат берілді. 1780-ші жылдардың аяғында оның үлкен репертуары болды: 1788 жылы 4 дауыс пен орган үшін біздің ханымға арналған литания; әнұрандар O Redemptor Summe Carmen және Pange Lingua, екеуі де 1789 жылы; және Браддос немесе Пассиондар, олардың ішіндегі ең маңыздысы Bradados de 6ª feira maior (CPM 219) немесе Ұлы жұма күніне арналған құмарлық; бұл жұмыста бастапқыда мотеттер деп жіктелген және қазіргі уақытта бөлек орындалатын: Crux Fidelis (CPM 205), Heu Domine (CPM 211), Popule Meus (CPM 222), Sepulto Domino (CPM 223) және Vexilla Regis (CPM 225). 1790 жылы Нунес Гарсия Рио-де-Жанейрода танымал болған аспаптық шығарма жазды: Funeral Symphony (CPM 230). 1791 жылы ол діни орден алуға өтініш білдірді. Қабылдаудың екі негізгі шарты - өзінің және ата-анасының католиктік шынайы сенімін дәлелдеу және "терісінде кемшілік болмауы" еді. Біріншісі зерттеулер мен оның ата-анасы мен әжелерінің достарының куәліктері арқылы дәлелденді. Екіншісін жеңу үшін ол "кемшілігінен" босатылуды өтінді, және ол сәтті болды. 1791 жылдың маусым айында ол қажетті емтихандарды бастады, ал 1792 жылдың наурыз айында ол мақұлданды. Орден алу үшін соңғы талап – ол жер иесі болу еді. Бұл оның бір оқушысының әкесі, бай саудагер Томас Гонсалвестің көмегімен жүзеге асырылды, ол оған Руа-дас-Беллас-Ноутес көшесінде үй сыйлады. Нунес Гарсия діни қызметкерге қажет болғандықтан, өзін ораторлық өнерде дамытуға тырысты, 1794 жылы құрылған Әдеби қоғамның кездесулеріне қатысты. 1797 жылы қоғам жабылып, оның басшылары патшаға қарсы революциялық қызметтерге қатысқан деген айыппен тұтқындалды. Тұтқындалғандардың арасында Вила-Рика қаласында туған ақын Мануэль Инасио да Силва Альваренга және 1789 жылы Минас-Жерайс провинциясындағы Inconfidência Mineira көтерілісінің сотталған басшыларының бірі Инасио Хосе де Альваренга Пейсотоның туысы болды. 1795 жылы ол қоғамдық музыка оқытушысы болып тағайындалды, өз үйінде тегін музыка класын ашты. Онда оқушыларға оқу үшін тек бір металл гитара қалды, оны оқушылар кезекпен пайдаланды. Сол жерде болашақ ұлы музыканттар мен әншілер музыка білімін алды. Олар XIX ғасырдың басынан аяғына дейін Рио-де-Жанейроның музыкалық сахнасын байытты.

Note: the abbreviation CPM refers to the Thematic Catalogue of Nunes Garcia's Works, compiled by the musicologist Mrs. Cleofe Person de Mattos. In 1783, at 16, Nunes Garcia composed his first surviving work: the antiphon Tota pulchra Es Maria (CPM 1). In the 1780s, he studied for the examinations he had to go through to take the holy orders, and developed a musical partnership with the old chapel master and subchanter of the See, deacon João Lopes Ferreira. These would be his first steps to succeed him as the chapel master. In 1784, the brotherhood of Saint Cecilia, the traditional guild of the musicians, was founded in Rio de Janeiro. Nunes Garcia, at 17, was allowed to sign the foundation act, as he was already recognized as a professional music teacher. By the end of the 1780s, he had already a large repertoire of his own: a Litany for Our Lady for 4 voices and organ, in 1788; the anthems O Redemptor Summe Carmen and Pange Lingua, both in 1789; and the works a capella for all the Holy Week of the See, the Bradados or Passions, of these the most important was Bradados de 6ª feira maior (CPM 219), or Passion for Good Friday; this work originally included some motets classified – and nowadays sung – apart: Crux Fidelis (CPM 205), Heu Domine (CPM 211), Popule Meus (CPM 222), Sepulto Domino (CPM 223), and Vexilla Regis (CPM 225). In 1790 Nunes Garcia composed an instrumental work that made him famous in Rio de Janeiro: the Funeral Symphony (CPM 230). He requested the holy orders in 1791. The two main prerequisites to be accepted were to prove the true Catholic faith from himself and from his parents, and to be free from "any color defect". The first had been proved through research and witnessing from his parents' and grandmothers' friends. To overcome the second, he requested to be dismissed from his "defect", in which he was successful. In June 1791, he began the necessary examinations, and in March 1792 he was approved. There was one last requirement to take orders: to be an estate owner. This was gone through with the help of one of his student's father, Thomaz Gonçalves, a rich merchant who donated him a house at Rua das Bellas Noutes. Nunes Garcia tried to develop himself in oratory, as it was useful to a priest, taking part in meetings of the Literary Society, founded in 1794. In 1797, the society was closed and their leaders arrested, under the accusation of revolutionary activities against the Crown. Among the arrested was Manuel Inácio da Silva Alvarenga, a poet born in the city of Vila Rica, and relative of Inácio José de Alvarenga Peixoto, one of the condemned leaders of the Inconfidência Mineira, a 1789 uprising in the province of Minas Gerais. In 1795, he was appointed as public music instructor, installing a free music class in his own house. There the only instrument left for teaching was a steel guitar, used in sequence by all the students. Great musicians and singers there began their musical education. They would enrich Rio's musical stage during almost all the 19th century.

Капелле меңгерушісі

Нуньес Гарсия діни қызметке орналасқаннан кейін, өнімді кезеңді бастан өткерді. Осы кезеңнен 32 музыкалық шығарма белгілі, олардың ішінде градуалдар, антифондар, түрлі псалмдар, дауыстар мен органға арналған Магнификат (CPM 16), Весперас дас Дорес де Н. Сра. (CPM 177), Vésperas de N. Sra. (CPM 178) және Қасиетті аптаға арналған бірнеше шығармалар: екі Miserere, біреуі Сенбі күніне (CPM 194), екіншісі Ұлы жұмаға (CPM 195), ал 1797 жылы оның алғашқы мессасы – Missa para os pontificiais da Sé, Паптық мессасы. 1798 жылдың 4 (немесе 5) шілдесінде диякон Лопес Феррейра қайтыс болды. Екі күн бұрын, өліміне байланысты, Нуньес Гарсия шіркеудің хормейстері болып тағайындалды. Оның хормейстерден кейін билікке ие болу арманы орындалды. Субкантор лауазымын диякон Хосе Мариано атқарды. 1799 жылы ол Nossa Senhora do Rosário e São Benedito dos Homens Pretos бауырластығына қосылды, оның шіркеуі бас пастырлыққа орнатылды. Сол жылы ол қайтыс болған диякондардың құрметіне (мүмкін, Лопес Феррейраға жеке құрмет ретінде) Funeral Office (CPM 183) және Requiem Mass (CPM 184) шығармаларын, сондай-ақ Рождестволық Матиндерді (CPM 170) жазды. Оның Rua das Bellas Noutes көшесіндегі үйі қалалық Қоғамдық баққа жақын болғандықтан, ол ондағы дәстүрлі серенадаларға қатысқандығын көрсететін деректер бар, өйткені 1837 жылы оның үш танымал шығармасының ноталарын музыка редакторы Пьер Лафорж басып шығарды: Modinhas: Beijo a mão que me condena (CPM 226) – Мен мені айыптаған қолды сүйем; Marília, se não me amas (CPM 238) – Марилия, егер маған махаббатың болмаса, және No momento da partida, meu coração t'entreguei (CPM 239) – Кетіп бара жатқанда маған жүрегіңді бердім. 19 ғасырдың басында ол өзінің шығармашылығын екі увертюрамен кеңейтті: "The Tempest" (CPM 233) және "Zemira" (CPM 231), екеуі де 1803 жылы жазылған. Оның 1800 және 1807 жылдар аралығында жазған басқа да шығармаларының көп бөлігі белгісіз: екі градуал, 1800 жылы жазылған Te Christe Solum Novimus (CPM 52), 1801 жылы жазылған Te Deum for the Matins of the Assumption (CPM 91), Mass in B Flat (CPM 102) және 1807 жылы жазылған In Honorem Beatissimae Maria Virginis (CPM 4) антифоны. 1802 жылдан 1804 жылға дейін ол Сильва Альваренгадан риторика сабақтарын алды, бірақ оның таза риторикалық шығармаларынан тек екі уағызының атаулары ғана белгілі. Нәсіптік өмірге қарамастан, Нуньес Гарсия 19 ғасырдың алғашқы онжылдығында 1789 жылы туған Севериана Роза де Кастромен некелік қарым-қатынаста болды. Осы қарым-қатынастан бес бала дүниеге келді: Хосе Аполинарио (1807), Аполинарио Хосе (1808), Жозефина (1810), Панфилия (1811) және Антонио Хосе (1813). Ұлы Хосе Аполинарио 1828 жылы әкесінің мойындауынан кейін өзінің есімін Хосе Маурисио Нунес Гарсия кіші деп өзгертті.

Following his ordination, Nunes Garcia enjoyed a period of great productivity. From this period are known 32 pieces of music, among them graduals, antiphons, various psalms, a Magnificat (CPM 16) for voices and organ, the vespers Vésperas das Dores de N. Srª. (CPM 177), Vésperas de N. Srª. (CPM 178), and several works for Holy Week: two Miserere, one for Maundy Thursday (CPM 194), and the other for Good Friday (CPM 195), and, in 1797, his first mass, Missa para os pontificiais da Sé – Pontifical mass of the See. On July 4 (or 5th), 1798, deacon Lopes Ferreira died. Two days earlier, perhaps because of his imminent death, Nunes Garcia was nominated chapel master. His dream of succeeding the master had come true. The position of subchanter was occupied by deacon José Mariano. In 1799 he joined the brotherhood of Nossa Senhora do Rosário e São Benedito dos Homens Pretos, in whose church the See was installed. This same year he composed a Funeral Office (CPM 183) and a Requiem Mass (CPM 184), in honour of the deceased deacons, probably a personal tribute to Lopes Ferreira, and the Matins of Christmas (CPM 170). As his house at Rua das Bellas Noutes was near the city's Public Garden, there is evidence that he took part in the traditional serenades there, for, in 1837, the scores of three of his popular compositions were printed by music editor Pierre Laforge; the Modinhas: Beijo a mão que me condena (CPM 226) – I kiss the hand that signs my condemnation; Marília, se não me amas (CPM 238) – Marília, if you don't love me, and No momento da partida, meu coração t'entreguei (CPM 239), – at the moment of the departure I gave you my heart. At the beginning of the 19th century, he diversified his production with two overtures: The Tempest (CPM 233) and Zemira (CPM 231), both written in 1803. Few of his other works composed between 1800 and 1807 are known: two graduals, the motet Te Christe Solum Novimus (CPM 52), written in 1800, the Te Deum for the Matins of the Assumption (CPM 91) the Mass in B Flat (CPM 102), both written in 1801, and the antiphon In Honorem Beatissimae Maria Virginis (CPM 4), written in 1807. He resumed his rhetoric classes with Silva Alvarenga from 1802 to 1804, but of his purely rhetorical works, only the titles of two of his sermons are known. Despite celibacy, Nunes Garcia had in the first decade of the 19th century a marital relationship with Severiana Rosa de Castro, born in 1789. From this relationship five children were born: José Apolinário, in 1807; Apolinário José, in 1808; Josefina in 1810, Panfília in 1811 and Antônio José in 1813. The elder, José Apolinário, later changed his own name to José Maurício Nunes Garcia Jr, after his father's acknowledgement, in 1828.

Португалия корольдік отбасы Рио-де-Жанейроға келді

1808 жылдың қаңтар айында «Воадор» бригі Риоға португал королінің жақын арада келуі туралы хабар жеткізді. Олар француз әскерлерінің, генерал Жуно басқаруымен, өздерінің патшалығын басып алуынан қашып келе жатқан еді. Бірнеше аптадан кейін тағы бір кеме сәтті сапардың нақты күні – 7 наурыз туралы хабарлады, сондай-ақ ханзада регент Жоаоның қалалық кафедрада өткізілетін Te Deum діни рәсіміне қатысу туралы өтінішін жеткізді, ол сәтті сапар үшін алғыс айту мақсатында ұйымдастырылған еді. Осы оқиғаға дайындық жұмыстары алдын ала жүргізілді, және белгіленген күні ағылшын-португал флоты Рио-де-Жанейро шығанағына жетті. Ханзада мен оның сарайы келесі күні портынан кафедраға дейін жаяу жол тартты. Жол бойында салюттар атылды, музыка ойнады және шіркеу қоңыраулары соғылды. Ханзада шіркеуге кірген кезде, балалар хоры қосылған «үлкен оркестр» музыка ойната бастады. Музыканы Нунес Гарсия дирижерлік етті. Осы оқиғаға қатысты, 1799 жылы жазылған D тонындағы Te Deum (CPM 96) және O Beatae Sebastiane, Sub Tuum Praesidium (CPM 2) антифондары орындалды. Ханзада музыкаға риза болса да, музыканттар туралы осындай пікірде болған жоқ. Көп ұзамай ол кафедраның қиын жағдайымен және капитул мен шіркеу бірлестігі арасындағы жанжалдармен танысты. Риодағы оның алғашқы жарлықтарының бірі капитулды губернатор сарайының жанындағы Кармель шіркеуіне көшіру туралы болды. Біраз уақыттан кейін ол Лиссабон Патриархатын алмастыратын Корольдік капелла құру туралы ойға келді, ол осы шіркеуде орналастырылатын еді. Бұл институт португал епископы Дом Жозе Каэтано да Силва Коутиньо 1808 жылдың 25 сәуірінде қалаға келген кезде ресми түрде құрылды. Ол Лиссабон Патриархатының дін қызметкерлерін Рио-де-Жанейро кафедрасының құрамына біріктіру үшін дипломатиялық шешімдер қабылдады. Бразилиялық дін қызметкерлерін қабылдау ресми түрде бекітілді, бірақ португал дін қызметкерлері басқаша ойлады: анонимді құжатта экономикалық шара ретінде дін қызметкерлерін бұрын ханзада-регентке қызмет еткендермен шектеу керек екені айтылды. Бұл оған өз капелласында «көрінетін физикалық кемшілігі бар» адамды көруден сақтар еді. «Көрінетін физикалық кемшілігі бар» сол адам – Нунес Гарсия еді. Бұл оларды төмен расадан санаған адамды кемсірту мақсатында жасалған агрессивті әрекеттердің бастамасы болды. Бірақ ханзада-регент оның музыкалық дарынын мойындап, 26 қарашада оны Корольдік капелланың бас музыканты етіп бекітті. Осылайша Нунес Гарсия Португалия Корольдігінің алғашқы музыканты болып ресми тағайындалды.

In January, 1808 the brig Voador brought to Rio the news of the imminent arrival of the Portuguese Royal Family. They were fleeing from the invasion of their kingdom by the French troops, led by general Junot. Some weeks later, another boat brought the information of the precise date of the arrival: March 7, and a request from prince regent John: to assist at a Te Deum, celebrated in the city's See, in thanksgiving for the successful trip. Some steps were taken in advance for the occasion, and at the informed date, the Anglo Portuguese fleet reached the bay of Rio de Janeiro. The prince regent and his court disembarked the next day, walking from the port to the See. Along the way, there were fireworks, music and the churches' bells tolling. When the prince entered the church, a "great orchestra", joined by the boys' choir, began to play. The music was conducted by Nunes Garcia. About it, besides probably his Te Deum in D (CPM 96) written in 1799, there were presented the antiphons O Beatae Sebastiane, and Sub Tuum Praesidium (CPM 2). The prince regent, though enthusiastic about the music, did not have the same opinion about the players. Soon he became aware of the precarious state of the See, and the quarrels between the Chapter and the church's brotherhood. One of his first decrees in Rio was to transfer the Chapter to the church of the Firsts of the Carmel, next to the Governor's Palace. Soon he had the idea to create a Royal Chapel, to replace his Patriarchal of Lisbon, to be installed in this church. The institution was made official when the Portuguese bishop Dom José Caetano da Silva Coutinho arrived in the city, on April 25, 1808. He had to act with diplomacy to integrate the priests of the Patriarchal of Lisbon with the Chapter of the See of Rio de Janeiro. The admission of the Brazilian priests had been officialized, but the Portuguese clergy thought otherwise: in an anonymous document, they stated that, as a measure of economy, the ministers should be limited to those who previously served the prince regent. This would spare him to see in his chapel someone with a "visible physical defect". That someone with a "visible physical defect" was Nunes Garcia. That was only the beginning of a series of aggressive actions, that had the objective of humiliating the man they considered to be of an inferior race. But the prince regent, recognizing his musical gifts, confirmed him, on November 26, as the master musician of the Royal Chapel. That made Nunes Garcia officially the first musician of the kingdom of Portugal.

Патшалық шіркеуінің музыка шебері

Соттың Рио-де-Жанейроға көшірілуі қаланың 60 мың тұрғыны үшін ауыр соққы болды. Бірден 15 мың жаңа адам келді, оларға баспана мен тамақ қажет болды. Сот қызметкерлері алдымен кармелиттер монастырындағы қалалық азық-түлік қоймасында – ухарияда орналасты. Аристократтар өздері мен отбасылары үшін үй іздеді, бірақ бос үйлер болмағандықтан, күшпен талап етуге мәжбүр болды. Үй таңдалғаннан кейін, оған P.R. (Принц-регент) әріптерімен белгі қойылды және бұрынғы иелері 24 сағат ішінде оны босатуға тиіс болды. Қала халқының күрт өсуіне байланысты азық-түлікпен қамтамасыз ету мәселесін болдырмау үшін, принц-регент қаладан жеті лига (30 шақырым) қашықтықтағы бұрынғы иезуиттер бекінісі – Санта-Крус корольдік фермасын жақсартуға бұйрық берді. 1769 жылы иезуиттер Португалиядан және барлық отарлардан қуылғанда, бұл мүлік Корольдікке берілді. Фермада өндірілген өнімдер Рио-де-Жанейроға тасылып, ухарияда сатылды. Ферма тез арада патша отбасының жазғы сарайына айналды. Бұрын иезуиттерге тиесілі болғандықтан, онда құлдардан құралған хор болды, және олар қажылықтарда қажет болатындықтан, принц-регент екі музыка мұғалімін тұрып жұмыс істеуге және олардың музыкалық біліктілігін арттыруға шақырды. Патшаның музыкалық ансамблі принцке ұнаған жоқ. Олардың сапасын жақсарту үшін Лиссабон патриархатының музыканттары Рио-де-Жанейроға шақырылды. Жаңа шығармаларды жазу міндеті Нунес Гарсияға жүктелді. 1808-1811 жылдары ол патшалық салтанаттар үшін шамамен 70 шығарма жазды. 1808 жылғы басты композициялар: Сан-Педро-де-Алькантараның миссасы (CPM 104), Домин Педроға арналған, Мисса Пасториль (CPM 108) – Пасторальдық мисса, Мисса em Fá (CPM 103) – Фа тонындағы мисса, оркестрленген Qui Sedes (CPM 162) және қазір жоғалған бірнеше шығармалар: Рождестволық мисса және Әйел Сент-Элизабетке арналған мисса, екеуі де дауыстар мен органға арналған. Лиссабон музыканттары өте шебер және виртуоз болды, олар сол кезде Рио-де-Жанейроны маңызды музыкалық орталыққа айналдырды. Орындаушылардың сапасы шатыр шеберінің шығармаларында көрінді. Бірақ олар басқа музыкалық стильмен таныс болды және өздерін төменгі нәсілді музыкант деп санайтын жетекшінің басшылығына қанағаттанбады, сондықтан олар оған қарсы қысым көрсетуге тырысты. Жаңа оркестрге ескі кафедраның музыканттары да қосылды. 1809 жылы, музыкалық құрам толық болмаса да, түрлі рәсімдер музыкамен тойланды. Осы жылы патша отбасының Риоға сәтті сапары үшін алғыс айту мерекесі жарияланды, және Нунес Гарсия бұл бірінші жылға арналған мисса мен Те Деум шығармаларын жазды. 1809 жылғы басқа композициялар: Архангел Михаилдың миссасы, Сан-Педро-де-Алькантараның миссасы (CPM 105), Біздің Ханымның Қонаққа келу мерекесіне арналған мисса және Патшалықтың Қорғаушы періштесіне арналған шығарма. Ұлы апта Корольдік капеллада салтанатты түрде тойланды. Орындалған шығармалардың арасында Маунди бейсенбіге арналған 8 дауыстық Символ және жоғалған Біздің Ханымның мотеті болды. Сақталған шығармалар: Юда Меркатор Пессимус (CPM 195), Қайта тірілуге арналған таңертеңгілік (CPM 200) және Corpus Christi мерекесіне арналған Lauda Sion (CPM 165) секвенциясы. Осы жылы ол Гастао Фаусто да Камара Коутиньо жазған екі аллегориялық сахналық пьесаға музыка жазды: Ulissea, Drama Eroico (CPM 229) және O Triunfo da América (CPM 228) – Американың жеңісі. 1809 жылдың ақпан айында принц-регент Нунес Гарсияның сарайындағы фортепианода орындаған импровизацияларына әсерленді, Вила-Нова баронының пальтосынан медаль алып, оны киіміне бекітіп, оны Христиандық орденінің рыцары етті. Сол жылы ол Лиссабондағы Келуз сарайынан Рио-де-Жанейроға әкелінген патшалық музыкалық архивтің мұрағатшысы болып тағайындалды. Бұл жұмыс оны заманауи репертуармен байланыстырып, ноталарды зерттеу арқылы композициялық дағдыларын жаңартты. Оның жалақысы өзіне жетерлік болғанымен, балаларының тамақ, білім және күтімге қажеттіліктерін қанағаттандыруға жеткіліксіз болды. Көп ұзамай ол қарызға батып, үйін ипотекаға беруге мәжбүр болды. Жеке қиындықтарына қарамастан, ол жұмысын жалғастырды. Оның 1810 жылғы композициялары: Сент-Жоанның таңертеңгіліктері (Matinas de S. João), патша отбасының сәтті сапары үшін Құрмет көрсету кезінде мисса мен Те Деум, Ecce Saceros антифоны (CPM 5) және Сент-Жозефтің кешкі асқа арналған Magnificat (CPM 17). Жыл соңына қарай ол Санта-Крус фермасы үшін Praecursor Domini (CPM 55) мотеті мен Missa de N. Sra da Conceição (CPM 106) – Біздің Ханымның Тууына арналған миссаны аяқтады, бұл оның музыкалық мансабындағы маңызды кезең болды. Бұл шығармада ол патшалық музыкалық архивтерден алған білімі анық көрінеді.

The move of the court to Rio de Janeiro was traumatic to the city's 60,000 natives. At once there were 15,000 new inhabitants, needing housing and food. The court servants were first lodged at the ucharia – the city's food warehouse at the Carmelite Monastery. The aristocrats needed houses for themselves and for their families, and since there were no homes left, they resorted to requesting them by force. Once chosen, the house was marked with the initials P. R. (Prince Regent), and their owners had to leave it in 24 hours. To avoid problems with food supply due to the sudden increase in the city's population, the prince regent decreed that improvements would be made at the Royal Farm of Santa Cruz, a former Jesuit settlement distant seven leagues (30 miles) from the city. Tre property had been transferred to the Crown in 1769, when the Jesuits were expelled from Portugal and all the colonies. The goods there produced were transported to Rio and sold at the ucharia. The farm would be soon transformed in a summer palace for the royal family. Since, when it was owned by the Jesuites, it had a choir of slaves, and as they would be useful at the masses, the prince regent commissioned two music teachers to live and work there to improve their music skills. The musical ensemble of the See did not please the prince. To improve their quality, the musicians of the Patriarchal of Lisbon, most of them still living in that city, were called to Rio. The task of composing new works was left to Nunes Garcia. From 1808 to 1811, he composed about 70 works for the royal solemnities. The main compositions of 1808 were the Mass of São Pedro de Alcântara (CPM 104), offered to prince Dom Pedro, the Missa Pastoril (CPM 108) – Pastoral Mass, the Missa em Fá (CPM 103) – Mass in F, an orchestrated Qui Sedes (CPM 162) and some works which are now lost: a Christmas Mass, and a Mass for the queen Saint Elizabeth, both for voices and organ. The musicians of Lisbon were artists of great technique and virtuosity, and they made Rio de Janeiro an important musical center at that time. The quality of the performers was reflected in the works of the chapel master. But as they were acquainted with a different musical style, and were not satisfied that they were being conducted by a musician who they considered was of an inferior race, they acted as a pressure group against him. The musicians of the old See also joined the new orchestra. In 1809, even with an incomplete music staff, various ceremonies were celebrated with music. This year a holiday in thanksgiving for the royal family's successful trip to Rio was decreed, and a Mass and a Te Deum were composed by Nunes Garcia, for this first year. The other 1809 compositions were: a Mass of St. Michael the Archangel, the Mass for St. Peter of Alcantara (CPM 105), the Mass for the Feast of the Visitation of Our Lady and the one For the Kingdom's Guardian Angel. Holy Week was celebrated solemnly in the Royal Chapel. Among the compositions heard was a Creed for 8 voices, for Maundy Thursday, a Motet of Our Lady, both lost. The surviving works were: Judas Mercator Pessimus (CPM 195), the Matins for the Resurrection (CPM 200), – and the sequentia Lauda Sion (CPM 165), for the feast of Corpus Christi. In this same year he composed the music for two allegoric stage plays, written by Gastão Fausto da Câmara Coutinho: Ulissea, Drama Eroico (CPM 229) and O Triunfo da América (CPM 228) – The Triumph of America. In February 1809, the prince regent, impressed by the improvisations played by Nunes Garcia at the pianoforte in his palace, retrieved a medal from the coat of the baron of Vila Nova and attached it to his garments, making him a knight of the Order of Christ. Still in this year, he was named archivist of the royal music files, just brought from the Queluz Palace in Lisbon to Rio. This job put him in contact with a more up to date repertory, and by studying the scores, he incorporated new techniques to his compositional skills. His salary, although sufficient for him alone, was not enough to face his children's needs for food, education and care. Soon he, in severe debt, decided to mortgage his house. Despite his personal problems, he proceeded with his work. His compositions of 1810 are the Matinas de S. João, – Matins of St. John, the Mass and the Te Deum in thanksgiving for the successful trip of the royal family, the antiphon Ecce Sacerdos (CPM 5), and the Magnificat for the Vespers of St. Joseph (CPM 17). By the end of the year he had finished the motet Praecursor Domini (CPM 55), for the farm of Santa Cruz, and the Missa de N. Srª da Conceição (CPM 106) – Mass of the Conception of Our Lady, a turning point in his musical career. This work reflects clearly what he had learned with the royal music files.

Маркос Португалия Нунес Гарсияның орынбасарлары

1811 жылы, ықтимал, жұмыс артық болғандықтан, Нуньес Гарсия қатты ауырғанын сезінген болуы мүмкін; мұны куәландыратын дерек ретінде ханзададан «үйде мисса өткізуді» сұрауы болды. Еуропалық музыканттардың қысымын сезінген ханзада-регент бұрынғы сарай композиторы Маркос Португалиядан мұхитты кесіп өтіп, Нуньес Гарсияның орнына келуін талап етуден басқа амал қалмады. Португалия өз елінен кеткісі келмегендей көрінді. Бірақ ханзаданың талабымен ол 1811 жылдың наурыз айында Лиссабоннан аттанды. Бір айлық сапардан кейін Рио-де-Жанейрода жылы күтіп алынды. Он бір жыл бұрынғы Лиссабондағыдай, ол Корольдік капелланың музыка шебері және Сан-Жуао корольдік театрының директоры болып тағайындалды. Нуньес Гарсиямен алғашқы кездесуі ыстыққа жақын болды. Ол Хайднның сонатасын клавесинде ойнауын өтінді, оның орындауы үшін құттықтаулар алды, ал Португалия: «Тамаша! Сен менің өнердегі баурымсың! Әрине, сен мен үшін дос боласың!» деді. Нуньес Гарсияның ауыстырылған кезде жұмыстан босатылғанына немесе қаржылық зиян шеккеніне ешқандай дәлел жоқ. Керісінше, жаңа жағдай оған тиімді болған сияқты. Осы кезеңдегі кейбір шығармаларының атаулары жұмыстың бөлінісін анық көрсетеді: Португалия Корольдік капелланың негізгі рәсімдеріндегі музыкаға жауапты болды, ал оған Корольдік Квинта да Боа Виста мен Санта-Круз корольдік шаруашылығының рәсімдері қалды, мысалы, Тамкуам Аурум (CPM 56) мотетінде айтылғандай. Сонымен қатар, тамақтандыруға алты баласы болғандықтан, ол басқа шіркеулерден тапсырыс алған жұмыстарды қабылдауға қажетті уақытты таба алды, бұл оның табысын арттырды. 1811 жылдан кейін оның көптеген шығармалары енді Корольдік капелла үшін емес, Рио-де-Жанейродағы кіші шіркеулер үшін жазылды. Осы кезде үйінің ипотекасы төленді, бұл оның қаржылық тұрақтылығының тағы бір дәлелі.

Еркін жұмыс істеу

1813 жылы Нуньес Гарсия Корольдік капелмен қатар орналасқан Кармельдің Үшінші шіркеуі үшін үнемі музыка жаза бастады. Досы Баптиста Лисбоаның өтініші бойынша ол екі псалм жазды: Laudate Dominum (CPM 76) және Laudate Pueri Dominum (CPM 77). Сол жылы Nossa Senhora da Boa Morte (Жақсы Өлімнің Анасы) шіркеуі үшін ол 1808 жылы жазылған Matinas da Assunção de Nossa Senhora (CPM 172) – Анамыздың Көтерілуіне арналған Таңғы Құдайға Сыйынбау, және Мисса Пеквена – Кішкентай Месса, әулие Тереза мерекесіне арнап жазды. 1813 жылы әлі де аяқталмаған Сан-Жуао Корольдік театры көпшілікке ашылды. Сол жылы Наполеон Бонапарт басқарған француз әскері Лейпцигте жеңілді, ал 1814 жылы Папа Пий VII Авиньоннан Римге оралды. Бұл оқиғалар Рио-де-Жанейрода қуанышпен тойланды. 1814 жылы Нунес Гарсия жазған екі шығарма ғана белгілі: Novena do Apóstolo São Pedro (CPM 66) – Апостол Санкт-Петерге арналған Новена және Bendito e Louvado Seja o Santíssimo Sacramento (CPM 12) – Ең Қасиетті Жұбаңның Көтерілуіне мадақ. 22 қарашада оған Принц Регентінің жеке қаражатынан «діни мүліктерін» құру үшін 25 000$ (жиырма бес мың рейш) жылдық сома берілді. 1815 жылы ол Сан-Педро-дос-Клеригос бауырластығы үшін Апостол Сан-Педроның Таңғы Құдайға Сыйынбауын (CPM 173) жазды. 1815 жылы желтоқсанда Португалияға Киелі Оданың құрылтайында орын беру үшін Бразилия португалдық колониясынан Португалия және Алгарвемен біріккен корольдікке көтерілді. Теория бойынша, бұл барлық бразилиялықтарды португалдармен тең құқықты етеді, бірақ іс жүзінде бәрі өзгеріссіз қалды. 1816 жылдың басында Нунес Гарсия бразилиялық тумасы болғандықтан, осы оқиғаға алғыс айту үшін мессаны өткізуге таңдалды. Бұл рәсім Пауланың Киелі Франциск шіркеуінде, Largo da Sé Velha, қазіргі Largo de São Francisco деп аталатын жерде өтті. Салтанатты рәсім кезінде қандай музыка орындалғаны белгісіз. Осы жылы Нунес Гарсия Корольдік капелланың атақты епискобының тағайындалуына арналған Moteto para a Ordenação do Ilustre Bispo da Real Capela – Мотет жазды; рәсім 1816 жылдың 15 наурызында ғана өтті. 1816 жылдың 20 наурызында Португалияның патшайымы Мария I және Нунес Гарсияның анасы Витория Мария да Круз қайтыс болды. Патшайымның өліміне бүкіл қала аза тұтты. Жерлеу кортежі көптеген көшелерден Ажуда монастырының мазасына дейін өтті, ал адамдар үнсіз соңынан ерді. Бір айдан кейін, 22 сәуірде оның жерлеу рәсімі Корольдік капеллада салтанатты түрде өтті, онда Маркос Португалия құрастырған және өткізген Реквием Мессасы мен Жерлеу Қызметі болды. Өздерінің жерлеу рәсімдерін насихаттау үшін Кармельдің Үшіншісі Нунес Гарсияға Моцарттың әйгілі шығармасынан айқын әсер алған жаңа Missa de Mortos (CPM 185) – Өлім Мессасы және Ofício de Defuntos (CPM 186) – Жерлеу Қызметі тапсырды, екеуі де оның ең бағалы туындылары саналады. 1816 жылдың 4 шілдесінде үшінші музыка шебері Фортунато Мацциотти Корольдік капеллаға қабылданды. Көп ұзамай, 10 шілдеде ол Дэвид Перездің Mattutino dei Morti операсын королеваның екінші жылдығына арнап өткізді.

In the year 1813, Nunes Garcia began to compose regularly for the church of the Thirds of Carmel, side by side with the Royal Chapel. Upon request of his friend Baptista Lisboa, he wrote two psalms: Laudate Dominum (CPM 76) and Laudate Pueri Dominum (CPM 77). This same year, for the church of Nossa Senhora da Boa Morte (Our Lady of the Good Death) he orchestrated his Matinas da Assunção de Nossa Senhora (CPM 172) – Matins of the Assumption of Our Lady, written in 1808, and wrote a Missa Pequena – Small Mass, to the feast of Saint Therese. In 1813 the Royal Theatre of São João, still unfinished, was opened to the public. In this same year, the French army, led by Napoleon Bonaparte, was defeated in Leipzig, and in 1814 Pope Pius VII returned to Rome from his exile in Avignon. These events were cheerfully celebrated in Rio de Janeiro. Only two of the works written by Nunes Garcia in 1814 are known: the Novena do Apóstolo São Pedro (CPM 66) – Novena of the Apostle St. Peter, and the Bendito e Louvado Seja o Santíssimo Sacramento (CPM 12) – Blessed and Praised let it be the Holiest of Sacraments. On November 22 he was awarded from the Prince Regent's Privy Purse an annual amount of 25$000 (twenty five thousand réis), to build his "clerical assets". In 1815 he composed the Matinas do Apóstolo São Pedro (CPM 173) – Matins of the Apostle St. Peter, for the brotherhood of São Pedro dos Clérigos. In December 1815, in order to grant for Portugal a seat at the Holy Alliance's assembly, Brazil was promoted from a Portuguese colony to a united kingdom with Portugal and Algarves. In theory, this would make all Brazilians equal in rights to the Portuguese, but in practice, everything was kept as it was. In the beginning of 1816, Nunes Garcia was chosen to conduct the mass in thanksgiving for the event, just because he was a Brazilian native. The mass was celebrated in the church of St. Francis of Paula, at the Largo da Sé Velha, now Largo de São Francisco. It is not known what music was performed during the ceremony. This year Nunes Garcia composed the Moteto para a Ordenação do Ilustre Bispo da Real Capela – Motet for the Ordination of the Illustrious Bishop of the Royal Chapel; the ceremony occurred only on March 15, 1816. Coincidentally, on March 20, 1816, came the deaths of the Portuguese Queen, Maria I, and of Vitória Maria da Cruz, Nunes Garcia's mother. The Queen's death was mourned by the whole city. The funeral carriage passed through many streets to the tomb at the Convent of Ajuda, and it was followed by the people in silence. A month later, on April 22, her funeral mass was celebrated solemnly at the Royal Chapel, with a Requiem Mass and a Funeral Office, both composed and conducted by Marcos Portugal. To promote their own funeral ceremony, the Thirds of the Carmel commissioned to Nunes Garcia a whole new Missa de Mortos (CPM 185), a requiem which was clearly influenced by Mozart's famous work, and an Ofício de Defuntos (CPM 186) – a Funeral Office, both considered to be his two masterpieces. On July 4, 1816, a third master of music, Fortunato Mazziotti, was admitted at the Royal Chapel. Shortly after, on July 10, he conducted David Perez's Mattutino dei Morti in a second ceremony in memoriam of the Queen.

Португалия, Бразилия және Алгарвтер Біріккен Корольдігі кезінде

Франциямен келісуді нығайту ниетімен және Бразилиядағы мәдениет пен өнердің дамуына қызығушылық танытып, патшалық регент Риоға француздық өнер миссиясының саяхатын демеушілік етті. Француздық өнер миссиясы 1816 жылдың 26 наурызында Рио-де-Жанейроға келді. Тарихшы Анри Лебретон басқарған топқа Жан Батист Дебре (суретші), Гранжан де Монтиньи (архитектор), Огюст Мари Таунай және Зеферин Феррес (мүсіншілер), Николас Антуан Таунай (суретші және тарихшы) және тағы да басқалар кірді. Таунай Нунес Гарсияның музыкасын естіген соң, оны «le grand mulâtre» деп атады. Бірнеше аптадан кейін, Люксембург герцогының комиссиясына қосылған австриялық композитор Зигмунд Нойкомм (Сальцбург, 1778; Париж 1858) Риоға келді. Сальцбургте оқығанда Нойкомм Жозеф пен Михаил Хайднның шәкірті болған. Өмірі бойы шамамен 1800 туынды жазған. Нойкоммнің шеберлігіне қарамастан, ол Корольдік капеллаға қабылданбады. Оның орнына ол 1821 жылға дейін, Еуропаға қайтқанға дейін, патшалық биліктегі музыка мұғалімі болып тағайындалды. Ол сол кездегі діни музыкада кең таралған опералық стильді қатты сынады. Бразилияда жазған 45 туындысының тек біреуі ғана Корольдік капеллада орындалды: 1817 жылы Португалияның корольі Жуан VI-ның тағайындалуына арналған Missa Pro Acclamationis Joannis VI. Ол Нунес Гарсияны жоғары бағалады, бірақ оның айтқандарының көп бөлігі 1853 жылы Парижде кездескенін мәлімдеген Мануэль де Араужу Порту-Алегри баяндады. Нойкомм сонымен қатар Реколхименту ду Парту шіркеуінде Моцарттың Реквиемін (K 626) алғаш рет Бразилияда, Нунес Гарсия жетекшілігімен Санкт-Сесилияның музыканттарымен бірге орындады. 1819 жылдың желтоқсанында Нойкомм өзінің кейбір тақырыптарына негізделген Libera Me шығармасын жазды, ол кезекпен орындалды, ал 1820 жылы Венаның Allgemeines Musikalisches Zeitung газетінде осы орындалым туралы мақала жарияланды, онда ол «ешбір еуропалық орындалымнан кем түспейді» деді. Бұл Нунес Гарсия туралы оның тікелей пікірі болды. Порту-Алегридің жазуларында бразилиялық композиторды «әлемдегі ең ұлы импровизаторлардың бірі» деп санайды немесе «оның музыкадағы өзін-өзі тәрбиелеуіне таңғалады» делінеді, бірақ ол Нойкоммнің өмірбаяннда есімдерін таппауға болады. 1817 жылы ханзада Дом Педро Австрия императорының қызы Мария Леопольдина Жозефа Каролинаға үйленді. Архигерцогиня діни және музыкалық білімі мол болғандықтан, 16 музыканттан тұратын ансамбльді өзімен бірге алып келді. Ол Риоға 5 қарашада келді. Музыканттардың шеберлігі соншалықты жоғары болды, халық Нунес Гарсияның үйіне жақын Ларгу-де-Сан-Жоржеге репетицияларды тыңдауға жиналды. Бұл ансамбль үшін діни қызметкер 12 Дивертимент сериясын жазды, олар ынтамен қабылданды, ал олардың бастапқы ноталары олармен бірге алынып кетіп, қазір жоғалып кеткен. Осы уақытта Маркос Португалия тағы бір инсульт алды, нәтижесінде оң қолы сал болды. Біраз уақыттан кейін, патшалық регенттің өтініші бойынша Нунес Гарсия Бразилияда алғаш рет қойылған Le Due Gemelle операсын жазды. Партитурасы кейін 1825 жылы Сан-Жуаодағы Корольдік театрдың өртінде жойылды. 1817 жылдан бері оның бір ғана туындысы сақталған: Пауланың әулие Францискінің шіркеуі үшін жазылған Trezena (CPM 75). 1818 жылдың ақпан айында патшалық регент Жуан Португалия, Бразилия және Алгарв королі Жуан VI деп жарияланды. Аккламация рәсіміне арналған жаңа сарай ескі сарайдың қасына, сарай алаңында салынды. «Te Deum» әні Португалияда инсульт алғанға дейін жазылған. Алғашқы месса, жоғарыда айтылғандай, Нойкомм жазған. 1818 жылы Нунес Гарсияның өндірісі жалғасты. Ол Кармелдің үшіншілері үшін Новенаны (CPM 67) және Корольдік капелланың музыканттарымен орындаған Кармелдің біздің әйелінің мейрамына арналған мессаны (CPM 110) жазды. Ол сондай-ақ шәкірті Кандиду Инасиу да Силва үшін Qui Sedes and Quoniam (CPM 163) шығармасын жазды. Санта-Круз корольдік фермасына үш мотет жазды: Moteto dos Apóstolos – Елшілердің мотеті, Moteto das Virgens (CPM 58) – Виргендерге арналған мотет және Moteto para a Festa de Degolação de S. João Baptista (CPM 60) – Жақияның басын шаю мейрамына арналған мотет. Осы жылы ол сондай-ақ Missa Para a Festa da Degolação de S. João Baptista (CPM 120) – Иоанн Крестительдің басын шаю мейрамына арналған мессаны жазды, оны ол 20 күнде Патшалық фермасында аяқтады. 1819 жылы ханзада Дом Педро мен архигерцогиня Леопольдинаның тұңғыш қызы дүниеге келді. Ол Мария да Глория есімді ханшайым ретінде шомылдырылды, кейін Португалияның Мария II патшайымы болды. Сенат Нунес Гарсияны алғыс айту мессасын орындауға тағайындады, ол әулие Франциск Паула шіркеуінде өтті. 1820 жылғы жазбалардан Нунес Гарсияның сақталған туындыларының саны аз: D мажордағы Creed (CPM 127) дауыстар мен органға арналған, 1813 жылы жазған Laudate Pueri Dominum псальмының оркестрленген нұсқасы (CPM 77) және Missa Mimosa (CPM 111) – Тамаша месса. Бұл уақытта ол Nossa Senhora-ның Conception Matinas (CPM 174) шығармасын жазған болуы мүмкін. 1820 жыл Португалиядағы қарқынды саяси белсенділікпен еректелді, халық патшалық отбасының дереу оралуын талап етті, бұл 1820 жылғы Либералды революцияға әкелді. Риодағы португалиялық аристократтар да наразылық белгілерін көрсетіп, өз елдерінен кетіп қалуға ешқандай себеп болмады.

The prince regent, in a gesture of reconciliation with France, and concerned about the development of culture and arts in Brazil, sponsored the travel to Rio of a French artistic mission, with specialists in painting, sculpture, architecture, and historiography. The Missão Artística Francesa arrived in Rio de Janeiro on March 26, 1816. Led by the historiographer Henri Lebreton, the group consisted of Jean Baptiste Debret (painter), Grandjean de Montigny (architect), Auguste Marie Taunay and Zepherin Ferrez (sculptors), and Nicholas Antoine Taunay (painter and historiographer), among many others. As soon as Taunay heard the music of Nunes Garcia, he passed to call him "le grand mulâtre". Some weeks later, integrating the committee of the Duke of Luxembourg, the Austrian composer Sigismund Neukomm (Salzburg, 1778; Paris 1858) disembarked in Rio. When in Salzburg, Neukomm had been pupil of Joseph and Michael Haydn. In his whole career, he composed about 1,800 works. Despite his skills, Neukomm was not admitted to the Royal Chapel. Instead, he was appointed Music Teacher to their Royal Highnesses, a position he held until 1821, when he travelled back to Europe. He was severely critical of the operatic style prevalent in sacred music at the time, and of the 45 works he composed in Brazil, only one was performed in the Royal Chapel: the Missa Pro Acclamationis Joannis VI, which he had composed for the acclamation of the prince regent king John VI of Portugal, in 1817. He held Nunes Garcia in high esteem, although most of what he said was reported by Manuel de Araújo Porto Alegre, who claimed to have met him in Paris in 1853. Neukomm was also responsible for the first presentation in Brazil of Mozart's Requiem (K 626), in the church of the Recolhimento do Parto, with the musicians of the brotherhood of St. Cecilia conducted by Nunes Garcia. In December 1819, Neukomm wrote a Libera Me based in some of its themes, which was presented in sequence, and an article about the performance was published in 1820 in the newspaper Allgemeines Musikalisches Zeitung of Vienna, in which he affirmed it "was in nothing behind any european presentation". That was his unique first hand opinion about Nunes Garcia. The writings of Porto Alegre which claim that he regarded the Brazilian composer as "one of the greatest improvisers of the world", or that "he admired his self education in music" are suspicious, because he is not even mentioned in Neukomm's autobiography. In 1817, prince Dom Pedro married archduchess Maria Leopoldina Josepha Carolina, daughter of the Emperor of Austria. The archduchess, who had a thorough religious and musical education, brought with her an ensemble of 16 musicians. She arrived in Rio on November 5. The excellence of the musicians made the people gather at Largo de São Jorge, near Nunes Garcia's house, to hear the rehearsals. The priest composed for this ensemble a series of 12 Divertimenti, received with enthusiasm, whose original scores were taken with them and are now lost. Meanwhile, Marcos Portugal had another stroke, which left his right arm paralyzed. Soon later, by request of the prince regent, Nunes Garcia composed the opera Le Due Gemelle, the first work of its kind to be presented in Brazil. The score would later be destroyed in the fire of the Royal Theatre of São João in 1825. Only one work of his survives from the year 1817: the Trezena of St. Francis of Paula (CPM 75), composed for the church of this saint. In February 1818, prince regent John was acclaimed king John VI of Portugal, Brazil and Algarves. A new palace had been built specially for the ceremony of acclamation, next to the old one in the Palace Square. The Te Deum had already been composed by Portugal before his stroke. The Mass, as mentioned above, was composed by Neukomm. In the year 1818, Nunes Garcia's production proceeded. He composed, to the Thirds of the Carmel, the Novena (CPM 67) and the Mass for the Feast of Our lady of Carmel (CPM 110), which he conducted with the musicians of the Royal Chapel. He composed also a Qui Sedes and Quoniam (CPM 163), for his pupil Cândido Inácio da Silva. To the Royal Farm of Santa Cruz, he wrote three motets: Moteto dos Apóstolos, – Motet of the Apostles, Moteto das Virgens (CPM 58), – Motet for the Virgins, and a Moteto para a Festa de Degolação de S. João Baptista (CPM 60), – Motet for the feast of the beheading of St John the Baptist. And in this year he composed also the Missa Para a Festa da Degolação de S. João Baptista (CPM 120), – Mass for the Feast of the Beheading of St. John the Baptist, which he completed in 20 days at the Royal Farm. In 1819, the first daughter of prince Dom Pedro and the archduchess Leopoldina was born. She was baptized princess Maria da Glória, and later she would be Queen Maria II of Portugal. The Senate nominated Nunes Garcia to conduct the thanksgiving mass, celebrated in the church of St. Francis of Paula. From the writings of 1820, there is a small number of Nunes Garcia's surviving works: one Creed in D Major (CPM 127) for voices and organ, the orchestration of the psalm Laudate Pueri Dominum (CPM 77), that he wrote in 1813, and the Missa Mimosa (CPM 111) – Gorgeous Mass. Probably at this time he composed the Matinas da Conceição de Nossa Senhora (CPM 174) – Matins of the Conception of Our Lady. The year 1820 was marked by intense political activity in Portugal, as the people were demanding the immediate return of the royal family, which lead to the Liberal Revolution of 1820. The Portuguese aristocrats in Rio were also showing signs of dissatisfaction, as there were no longer any reasons to stay away from their own country.

Бразилияның тәуелсіздігі

1821 жылдың сәуір айында король Жоау VI Португалияға қайтуға шешім қабылдады. Оның корольдығындағы саяси жағдай король отбасының дереу оралуын қажет етті, себебі тақ оның Браганза әулеті үшін жоғалу қаупінде тұрды. Ол өзінің ұлы Педроны Бразилияның регенті етіп тағайындады, оған: «Педро, егер Бразилия тәуелсіздік алса, ол осы авантюристтердің біріне емес, саған тиесілі болуы керек, өйткені сен мені құрметтейсің деп білемін», – деді және Рио-де-Жанейроны болашаққа қатысты алаңдатумен қалдырды. Бразилия оның үшін жаңадан құрылған патшалық болды. Нунес Гарсия үшін бұл қайғылы күн болды. Португалия аристократиясының өзіне көрсеткен қатысына қарамастан, ол корольді өзінің музыкасын бағалайтын адам деп есептеді. Ол корольге 13 жыл қызмет еткені үшін алтынмен және құнды тастармен әшекейленген, корольдің азу тісінен жасалған портреті бар темекі қорабын сыйлық ретінде алды. Маркос Португалия Бразилияда өз ынтасымен емес, денсаулығының нашарлауына және ханзада Педроға музыка сабақтарын жалғастыру үшін қалды. Сигизмунд Нейкомм корольдің Португалияға сапарынан бір апта бұрын Францияға кетіп қалды. Бразилияда болған кезінде өзінің шығармаларымен қатар, ол сол кездегі танымал әнші және гитарашы Хоаким Мануэл да Камераның бірнеше модиньяларын нотаға түсіріп, Бразилия музыкасының тарихына маңызды үлес қосты. Порту-Алегридегі куәгердің айтуынша, Риодан кеткен кезде Нунес Гарсия Хайднның «Жаратылыс» шығармасын қоюға дайындық жасап жатқан, бірақ ол орындалмады. Оның орнына ол осы шығарманың мотивтеріне негізделген екі псалм жазды. 1821 жылы Нунес Гарсия сондай-ақ Россинидің музыкасын еске түсіретін Лаудамус шығармасын жазды, оның опералары Рио-де-Жанейро театрларында сәттілікке жете бастады. Португалия сарайының келуі елдің мемлекеттік қаржысына зиян келтірді. Португалия аристократиясы өздерімен бірге барлық мүлкін алып кетіп, Бразилия банкін банкротқа дейін жеткізді. Қаржылық қиындықтар ханзаданы сарай музыканттарына, соның ішінде Нунес Гарсияға берілетін қосымша төлемдерді қысқартуға мәжбүр етті, олар тек толық жалақысын ғана алды. Діни қызметкер ханзадаға хат жазып, король Жоау VI берген қосымша төлемді қайтаруды сұрады, оны өзінің қоғамдық музыка сабақтары үшін төлем ретінде негіздеді. Оның өтініші қабылданбағандықтан, ол 28 жыл бойы берген музыка сабақтарын тоқтатуға шешім қабылдады. Қаржылық тәртіпсіздік бразилиялықтарды Риодағы португал саудагерлеріне қарсы қойды, олар өздерінің жеңілдіктерін сақтау үшін партия құрды. Лиссабондағы португал аристократиясы корольді Бразилияның Біріккен Корольдік мәртебесін қайтару туралы актіге қол қоюға қысым жасады. Жергілікті наразылықтарға тап болған Педро ханзадасы, елдің Испан Америкасында болғандай, кішігірім республикаларға бөлінуіне жол бермеу үшін, Сан-Паулу провинциясына жол тартқанда, 1822 жылдың 7 қыркүйегінде Бразилияның Португалиядан тәуелсіздігін жариялады. 1 желтоқсанда ол Бразилия императоры Педро I болып таж кигізді. Осы шешуші жылдан бастап Нунес Гарсияның сақталған жалғыз шығармасы – Novena do Santíssimo Sacramento (CPM 75) – Қасиетті Тағаланың Новенасы. Пиндамонхангаба ауылының мәліметтеріне сәйкес, ол князь регентке ауылдан өткені үшін алғыс айту рәсімінде Те Деумды тапсырды. Португалия Бразилияға соғыс жариялады. Оңтүстік провинциялар императорға адал болды, бірақ солтүстік аймақ әлі де Португалияның бақылауында болды. 1823 жылдың 21 наурызында жас император ағылшын адмиралы лорд Кокрейн басқарған бразилиялық флотпен оларға шабуыл жасауға шешім қабылдады, ол көбінесе алдау арқылы португал флотының көп бөлігін басып алды. Нунес Гарсияның 1823 жылға қатысты тек бір ғана белгілі шығармасы бар: Missa Abreviada (CPM 113) – Ұзақ емес Месса. Сол жылы Корольдік капелла «Императорлық капелла» деп аталды.

In April 1821, King John VI decided to return to Portugal. The political situation in his kingdom demanded the immediate return of the royal family, because the throne was at risk of being lost to his dynasty of Braganza. He left his son Pedro as regent of Brazil, to whom he said: "Pedro, if Brazil becomes independent, it must be for you, rather than for one of these adventurers, because I know you will respect me", and left Rio concerned about the future. Brazil was for him a new kingdom, of his own creation. It was a sad day for Nunes Garcia. Despite the treatment he received from the Portuguese aristocracy, he regarded the King as an appreciator of his music. He received as a reward for his 13 year service to the court a tobacco box decorated with gold and precious gems, with the portrait of the King in ivory. Marcos Portugal stayed, or was left, in Brazil, not because of his own will, but probably because of his poor health, and in order to continue teaching music to the prince regent Pedro. Sigismund Neukomm had departed for France a week before the King's trip to Portugal. Besides his own compositions while he was in Brazil, he made an important contribution to the history of Brazilian music, by putting onto paper some modinhas composed by Joaquim Manoel da Câmera, a popular singer and guitar player of that time. According to his witness at Porto Alegre, when he left Rio, Nunes Garcia was preparing a presentation of Haydn's The Creation which did not happen. Instead, he composed two psalms arranged upon themes of this work. In this year 1821, Nunes Garcia also composed a Laudamus that recalls the music of Rossini, whose operas were beginning to make success in the theatres of Rio de Janeiro. The departure of the Portuguese court was a disaster for the country's public finances. The Portuguese aristocracy carried with them all they could, leaving the Bank of Brazil bankrupt. The financial difficulties forced the prince to cut the extra benefits that were conceded to the court musicians, including Nunes Garcia, keeping only their full wages. The priest wrote a letter to the prince, requesting to be restored the extra benefit conceded by King John VI, justifying it as a payment for his public music teaching. Having his request denied, he decided to cease the public music classes he had given for 28 years. The financial disorder set the Brazilians against the Portuguese merchants based in Rio, who were organized in a party to keep their own privileges. The Portuguese aristocracy in Lisbon was also pressing the king to sign an act that would retrieve from Brazil the status of United Kingdom. The prince regent Pedro, facing local upheavals, and in order to avoid the country being split into smaller republics, such as had happened in the Spanish Americas, on his way to the province of São Paulo, decided to declare the Brazilian independence of Portugal on September 7, 1822. On December 1, he was crowned Emperor Pedro I of Brazil. From this crucial year, Nunes Garcia's sole surviving work is the Novena do Santíssimo Sacramento (CPM 75) – Novena of the Holy Sacrament. There are records that the village of Pindamonhangaba commissioned a Te Deum from him, which was presented to the prince regent in the thanksgiving mass for his passage by the village. Portugal declared war on Brazil. The southern provinces were loyal to the Emperor, but Portugal still controlled the north. On March 21, 1823, the young Emperor decided to attack them with the Brazilian fleet commanded by the English admiral Lord Cochrane, who, mostly by bluff, managed to capture the greatest part of the vessels of the Portuguese fleet. There is only one known work by Nunes Garcia dating from 1823: the Missa Abreviada (CPM 113) – Abbreviated Mass. In this same year, the Royal Chapel was renamed the 'Imperial Chapel'.

Соңғы жылдар

1825 жылы Корольдік театрды шарпыған өрт «Екі егіз» операсының ноталарын күлге айналдырды. 1826 жылы, жақында жүргізілген зерттеулер көрсеткендей, король Жоау VI уланды. Оның қазасы туралы жаңалық Риода, әсіресе Нуньес Гарсияда зор қайғы тудырды. Осы жылы оның екі шәкірті, Әулие Сесилия бауырластығының атынан, оған үлкен оркестрмен жаңа месса тапсырды. Әулие Сесилия мессасы (CPM 113) қараша айында орындалды және оның соңғы туындысы болды. Бұл – монументалды музыкалық шығарма (шамамен 276 беттен тұрады), ал оның ұлы, доктор Жозе Маурисио Нуньес Гарсия, осы ноталарды Бразилия тарихи-географиялық институтына мүше болу үшін төлем ретінде табыс етті. 1826 жылдан 1830 жылы қайтыс болғанға дейін Нуньес Гарсия өзінің ең маңызды мессасының оркестрлеуін қайта қарауға және қазір жоғалған «Гармония және контрапункт туралы трактат» жазуға өзін арнады. 1828 жылы ол өзінің жалғыз ұлы деп мойындаған «немересі» Жозе атынан Христиандық тәртібінің рыцары атағынан бас тартты. 1830 жылдың басында ол Руа-ду-Нунсиу (қазіргі Республика-ду-Либану көшесі) көшесіндегі шағын үйінде тұрды. 1830 жылдың ақпанында Маркос Португал қайтыс болды және ол Сент-Антони монастырына жерленді. Нуньес Гарсия, мүмкін, өзінің кезегі жеткенін сезіп, «ешкімге қиындық тудырмас үшін» төсегін үйінің бірінші қабатына орналастырды. 18 сәуірде оның ұлы мен құлы куә болғанда, ол біздің ханымға гимн айта айта көз жұмды. Әулие Сесилия бауырластығы жерлеу рәсімін ұйымдастырды, ал ол Сан-Педро-душ-Клеригуш шіркеуіне жерленді. Салтанатты шарада шағын оркестр оның 40 жыл бұрын жазылған «Ас қағысы» (CPM 230) симфониясын орындады.

Өлімнен кейінгі бедел

Шәкірттері шіркеудің ұстазын ұмытқан жоқ, оның шығармаларын көшіруді жалғастырды. 1830 жылы Сент-Сесилия мессасы (CPM 113) екінші рет орындалды. 1831 жылы император Педро I Бразилия тағынан бас тартып, бес жасар ұлы Педроны таққа отырғызды. Ол Англияға аттанды, өзінің інісі Мигельге қарсы күресу үшін флот жинау мақсатында, ол қызы Мария да Глорияның португал тағын басып алуы мүмкін екенінен қауіптенді. Бала ересек болғанға дейін Бразилияда регенттік үкімет құрылды. Оның алғашқы қадамдарының бірі – Императорлық капелланың оркестрін тарату болды. Жұмыстан босатылған музыканттардың кейбіреуі музыка сабақтары беріп, ал кейбіреуі музыканы көшірумен айналысты. Алайда, олардың көпшілігі кедейлікте өмір сүрді. 1840 жылы 14 жастағы Педро ханзада император Педро II болып жарияланды. 1842 жылы ол Императорлық капелладағы музыкалық қызметті қайта жандандыруға бағытталған алғашқы қадамдарды жасады, Нунес Гарсияның бұрынғы шәкірті Франсиско Мануэль да Силваны капелла шебері етіп тағайындады. Кейінгі капелла шеберінің репертуары қайтадан ұсынылды, бірақ "оның музыкасын заманауи ету" үшін өңделді. Да Силва Бразилияның ұлттық әнұранының музыкасын Нунес Гарсияның кейбір қасиетті әнұрандарында жиі кездесетін мотивтерден шабыт алып жазды. Ол сондай-ақ Рио-де-Жанейро Федералды университетінің музыка мектебіне айналған Императорлық музыка консерваториясын құрды. Сан-Паулу штатының Кампинас қаласында композитор Карлос Гоместің әкесі Мануэль Хосе Гомес Нунес Гарсияның 14 шығармасын жинады. Маврикийлік шығармалар сақталған басқа да маңызды қалалар Минас-Жерайс штатында орналасқан. Сан-Жуао-Д'Эль-Рейде 1776 жылы құрылған Лира Санхоаненсе музыкалық қоғамы Нунес Гарсияның әртүрлі шығармаларының көптеген көшірмелерін, олардың кейбіреулері бірегей болғандарын сақтайды. Ал басқа да шығармалардың көшірмелері сол қаладағы Рибейро Бастостың оркестріне тиесілі. Оуро-Претодағы Museu da Inconfidência неміс музыкологы Франсиско Курт Ланге жинаған ұпайлар жинағының қазіргі иесі, оған 1823 жылы жазылған Ұқыпты массаның (CPM 112) қолжазбасы кіреді. Алайда, Нунес Гарсияның қалған көптеген шығармаларын сақтаумен Императорлық капелланың архивисті Бенто дас Мерсес айналысты. Ол оның көптеген шығармаларының дәл көшірмелерін жасап, кейіннен Бразилия үкіметі олардың мұрагерлерінен сатып алған жеке іс құрастырды, қазір ол Рио-де-Жанейро Федералды университетінің музыка мектебінде сақталады. Мектепте тағы екі ұпай жинағы сақталады: біреуі Санта-Круздың Корольдік фермасынан, екіншісі Франсиско Мануэль да Силвадан. Мектеп директорларының біріншісі Леопольдо Мигуэз және композитор Альберто Непомучено (1864–1920) Нунес Гарсияның көптеген ұпайларын зерттеп, өңдеді. Оның тағы бір жанкүйері – француздық суретшілер миссиясының мүшесі Николас Антуан Таунайдың немересі, Таунай виконты Альфред Д'Эскрагнолле. Таунай композитор туралы көптеген мақалалар мен мәтіндер жазды, ал 1881 жылы өкілдер палатасына сайланғаннан кейін, 1882 жылы Нунес Гарсияның барлық шығармаларын табуға бағытталған акт ұсынды, бірақ ол мақұлданбады. Оның ұлы Альфонс 1930 жылы "Бразилияның ұлы даңқы: Хосе Маурисио Нунес Гарсия" атты кітапта жариялаған әкесінің жазбаларын жинады. Непомученоның 1920 жылы қайтыс болғаннан кейін Нунес Гарсияның шығармаларын тікелей орындау сирек болды. 1930 жылы оның "Реквиемі" (CPM 185) композитор Франсиско Браганың дирижерлігімен "Канделярия" шіркеуінде орындалды. Бұл шығарма 1948 жылы композитор Лоренцо Фернандестің жерлеу рәсімінде қайтадан орындалды. 1941 жылы зерттеуші, музыколог және дирижер Клеофе Персон де Маттос ханым (1913–2002), Рио-де-Жанейро Федералды университетінің музыка мектебінің профессоры, Coro Pró Arte, кейіннен Хорлық ән айту қауымдастығын құрды, бұл коммерциялық емес ұйым, оның мақсаты – және бүгінгі күнге дейін – бразилиялық музыканы, әсіресе Нунес Гарсияның музыкасын орындау. Маттос 1970 жылы Нунес Гарсияның шығармаларының тақырыптық каталогын жазып, оны Федералды мәдениет кеңесі жариялады, онда ол оның барлық сақталған ұпайларын егжей-тегжейлі талдады. 1980 жылдары ол Фунасао Nacional де Артэ (FUNARTE) арқылы олардың бірнешеуін жариялауға көмектесті. Соңында 1997 жылы ол "Хосе Маурисио Нунес Гарсия – Өмірбаяны" атты кітабын жариялады. Онда композитордың басынан өткен қиындықтарды эмоционалды түрде баяндағанына қарамастан, оның өміріндегі көптеген оқиғалар, бұрын түсініксіз болған, ашық жарияланды.

The chapel master was not forgotten by his pupils – they continued copying his works. The St. Cecilia Mass (CPM 113) was performed one second time in 1830. In 1831, Emperor Pedro I abdicated from the Brazilian throne on behalf of his son Pedro, then five years old. He embarked to England, to assemble a fleet to fight against his brother Miguel, who threatened to usurp the Portuguese throne of his daughter Maria da Glória. A regency government was established in Brazil until the child's adulthood. Among its first acts was one that dissolved the Orchestra of the Imperial Chapel. Some of the dismissed musicians survived as music teachers, some as music copyists. But poverty was the fate for most of them. In 1840 prince Pedro, at 14, was crowned Emperor Pedro II. In 1842 he made the first steps to restore the musical activity at the Imperial Chapel, nominating Francisco Manuel da Silva, a former pupil of Nunes Garcia, as the Chapel Master. The repertory of the late Chapel Master was presented again, but reworked, in order to "be his music modernized". Da Silva composed the music of the Brazilian national anthem, inspired by a recurrent motif in some of Nunes Garcia's sacred anthems. He also founded the Conservatório Imperial de Música, now the School of Music of the Federal University of Rio de Janeiro. In Campinas, São Paulo, Manuel José Gomes, the father of composer Carlos Gomes, gathered 14 of Nunes Garcia's compositions in a file. Other important cities where Mauritian works were preserved are in the state of Minas Gerais. In São João D'El Rey, The Lira Sanjoanense Musical Society founded in 1776, has many copies, some of them unique, from various works of Nunes Garcia. And some copies of other works belong to Ribeiro Bastos Orchestra, in the same city. In Ouro Preto, the Museu da Inconfidência is the present owner of the score collection gathered by the German musicologist Francisco Curt Lange, which includes the authograph score of the Abbreviated Mass (CPM 112), written in 1823. But the preservation of the greatest part of Nunes Garcia's remaining works has been done by Bento das Mercês, an archivist of the Imperial Chapel. He made precise copies of many of his works, creating a personal file that was later acquired from their heirs by the Brazilian government, and is now in the School of Music of the Federal University of Rio de Janeiro. There are kept two more collections of scores: the one from the Royal Farm of Santa Cruz, and the other from Francisco Manuel da Silva. The first of the School's directors, Leopoldo Miguez, and composer Alberto Nepomuceno (1864–1920) studied and edited many of Nunes Garcia's scores. Another of his admirers was Alfred D'Escragnolle, Viscount of Taunay, a grandson of Nicholas Antoine Taunay, member of the French Artistic Mission. Taunay wrote many articles and texts about the composer, and after he was elected to the house of the representatives in 1881, he presented in 1882 an act intended to trace all of Nunes Garcia's works, which was not approved. His son Alfonse gathered his father's texts, which published in 1930 in the book A great glory from Brazil: José Mauricio Nunes Garcia. After Nepomuceno's death in 1920, live presentations of Nunes Garcia's works became rare. In 1930 his Requiem (CPM 185) was presented at the Candelária Church, conducted by composer Francisco Braga. This same work was performed in 1948, in the funeral mass of composer Lorenzo Fernandez. In 1941, the researcher, musicologist and conductor Mrs. Cleofe Person de Mattos (1913–2002), professor at the School of Music of the Federal University of Rio de Janeiro, founded the Coro Pró Arte, later Association of Choral Singing, a non profit institution, whose goal was – and still is today – to perform Brazilian music, especially that of Nunes Garcia. Mattos wrote and had it published by the Federal Council of Culture, in 1970, a Thematic Catalogue of Nunes Garcia's works, where she analyses in detail all of his remaining scores. In the decade of 1980, she helped publish, by Fundação Nacional de Arte (FUNARTE), a number of them. And finally in 1997, she published the book José Mauricio Nunes Garcia – Biografia, in which, despite her emotional treatment of the hardships the composer passed through, many events of his life, before obscure, have been made clear.

Қазіргі зерттеулер мен нәтижелер

2005 жылы Рио-де-Жанейро метрополитендік бөлімінің музыкалық файлдары, Нунес Гарсияның 55 шығармасының партитуралары және басқа композиторлардың бірнеше шығармалары сандық форматқа көшіріліп, қазір интернетте қолжетімді. Партитуралармен қатар, әкімшілік кітаптар да болды, олардың көп бөлігі Корольдік капелланың жалақы тізімі мен қаржылық есептерінен тұрды. Осы жалақы тізімдерінің екеуінде Нунес Гарсияға төленген жалақы туралы жазбалар бар, оның жылдық сомасы 625 000 рейс (алты жүз жиырма бес мың рейс) – бүгінгі шараппен шамамен 20 000 АҚШ доллары – оның 1822 жылдан 1830 жылға дейінгі табысы болды. Оның соңғы күндері ұшыраған зор кедейлік туралы айтылғандар, демек, жалған аңыз. Рио-де-Жанейро Федералды университетінің Музыка мектебі де өзінің музыкалық файлдарының бір бөлігін интернетке жариялады. 2023 жылдың 18 маусымында Нунес Гарсияның "Реквиемі" Марк А. Бойлдың (Сэтон Хилл университетінің хор және вокалдық іс-шаралар директоры) жетекшілігімен Карнеги залында тұңғыш рет орындалды, Нью-Англия симфониялық ансамблі мен 135 дауыстан тұратын фестиваль хоры қатысты. 2023 жылдың қазан айында Нунес Гарсия Би-би-си Радио 3 арнасындағы "Апта композиторы" рубрикасының бес бөліміне арналды.