Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дулут, Оңтүстік жағалау және Атлантик темір жолы (DSS&A) – Мичиганның Жоғарғы жарты аралы және Висконсиннің Супериор көлінің жағалауына қызмет көрсеткен американдық темір жолы. Ол Салт-Сент-Мари, Мичиган және Сент-Игнас, Мичиган қалаларынан батысқа қарай Маркет, Мичиган арқылы Супериор, Висконсин және Дулут, Миннесота қалаларына дейін қызмет көрсетті. Бір тармақ желісі Мичиган штатының Нестория қаласынан солтүстікке қарай Кивинау түбегіне дейін созылып, Мичиган штатының Хоутон қаласында аяқталды, ал екі тармағы Калумет қаласына және Мичиган штатының Лейк Линден көліне дейін жетті. DSS&A-ның алғашқы ізашары 1855 жылы жұмысын бастады. 1888 жылы темір жол Canadian Pacific Railway (CPR) бақылауына өтті және 1888 жылдан 1960 жылға дейін CPR-дің тәуелсіз еншілес компаниясы ретінде жұмыс істеді. 1949 жылы DSS&A қайта ұйымдастырылып, жаңа логотиптер жасалды және компания темір жолдың орнына теміржол деп белгіленді. 1961 жылы DSS&A CPR бақылауындағы Су-Лайн темір жолына қосылды. 2001 жылдан бері бұрынғы DSS&A-ның қалған операциялық учаскелерін Canadian National Railway (CN) басқарады. Түпнұсқа DSS&A учаскелерінің қысқа бөліктері әлі де Trout Lake және Munising Junction, Ishpeming-тен Baraga-ға дейін және White Pine мен Marengo Junction арасында қолданылып келеді.
The Duluth, South Shore and Atlantic Railway (DSS&A) was an American railroad serving the Upper Peninsula of Michigan and the Lake Superior shoreline of Wisconsin. It provided service from Sault Ste. Marie, Michigan, and St. Ignace, Michigan, westward through Marquette, Michigan, to Superior, Wisconsin, and Duluth, Minnesota. A branchline stretched northward from Nestoria, Michigan, up to the Keweenaw Peninsula and terminating at Houghton, Michigan, with two branches extending further to Calumet, Michigan, and Lake Linden, Michigan. The first predecessor of the DSS&A began operations in 1855. The railroad fell under the control of the Canadian Pacific Railway (CPR) in 1888 and was operated from 1888 until 1960 as an independently nameplated subsidiary of the CPR. In 1949, a reorganization of the DSS&A took place, creating new heralds and designating the company a railroad instead of a railway. In 1961, the DSS&A was folded into the CPR controlled Soo Line Railroad. Since 2001, the remaining operating trackage of the former DSS&A has been operated by the Canadian National Railway (CN). Short stretches of original DSS&A trackage are still operated between Trout Lake and Munising Junction, from Ishpeming to Baraga, and between White Pine and Marengo Junction.
Тәуелсіз темір жол
1850 жылдары Маркеттің үстіндегі Жоғарғы жартыаралдың төбелерінде гематит темір кенін табу, көптеген теміржол жоспарларын, кен орындары, жергілікті дамыған қалалар мен Ұлы көлдердің жағалауларын байланыстыратын тармақтар мен бағыттарды дамытуға себеп болды. Жоғарғы жартыаралдағы темір кенінің және Кивинау мысының көп бөлігі көл кемелерімен АҚШ-тың қалған бөлігіне тасымалданғанмен, су көлігімен тасымалдаушылардың қыс айларында Солтүстік Мичиганға қызмет көрсетуге мүмкіндігі болмауы, теміржол салушыларды Жоғарғы жартыаралда көптеген жолдарды жоспарлауға итермеледі. 1870 жылдары орталық Жоғарғы жартыаралда корпоративтік жарғылар мен ұсақ тармақтардың күрделі желісі құрылды немесе салынды, негіздерде темір немесе мыс кенін тау-кендерден Супериор және Мичиган көлдерінің жағалауларындағы қорыту заводтары мен порттарға тасымалдау үшін. 1879-81 жылдары кәсіпкер капиталистер Макинак бұғазындағы Сент-Игнацтан Супериор көліндегі Маркетке дейінгі стандартты кеңдіктегі магистраль – Детройт, Макинак және Маркетт (DM&M) теміржолын салуға жетекшілік етті. Жол төсеміне бүгінгі "Сейни созылуының" алғабасы болған, шығыстан батысқа қарай тік созылған 25 мильдік (40 км) бөлік кірді. Мичиган штаты DM&M-ге құрылысқа көмек ретінде 1.3 миллион акрдан астам (5300 км²) мемлекеттік жерді, шамамен 23 км/км есебімен 9000 акр жерді бергенімен, 1886 жылы жаңа DM&M банкротқа ұшырады. DM&M-ді Детройттен келген кәсіпкер капиталист Джеймс Макмиллан қайта ұйымдастырды, ол 1880-ші жылдардың басында DM&M және Жоғарғы жартыаралдың көптеген кіші теміржолдарын жылдам біріктірді. Жаңа Дулут, Саут-Шор және Атлантик желілерінің бірігуі ретінде 1886 жылдың желтоқсанында пайдалануға берілді.
The development in the 1850s of hematite iron ore mines in the Upper Peninsula hills above Marquette encouraged the development of numerous railroad plans for spur lines and connecting routes between mines, local boom towns, and the shores of the Great Lakes. While most of the Upper Peninsula's iron ore and Keweenaw copper was shipped to the rest of the United States by lake boat, the inability of water based shippers to offer service to northern Michigan in winter encouraged railroad promoters to launch numerous plans for lines in the Upper Peninsula. By the 1870s, a maze of corporate charters and tiny stub lines had been created or built in the central Upper Peninsula, primarily to carry iron or copper ore from the mines down to smelters and docks on the shores of Lake Superior and Lake Michigan. In 1879 81, venture capitalists led the construction of the Detroit, Mackinac & Marquette (DM&M), a standard gauge mainline from St. Ignace, on the Straits of Mackinac, to Marquette on Lake Superior. The roadbed included a surveyor straight 25 mile (40 km) east west section, the ancestor of today's "Seney stretch". Although the state of Michigan granted the DM&M more than 1.3 million acres (5,300 km) of state land, almost 9000 acres per mile (23 km/km) as a construction subsidy, by 1886 the new DM&M went into receivership. The DM&M was reorganized by venture capitalist James McMillan of Detroit, who led the rapid consolidation of the DM&M and many of the UP's smaller railroads during the early 1880s. The new Duluth, South Shore & Atlantic went into operation as a merger of these lines in December 1886.
Канадалық бақылау
Канадалық Тынық мұхиты темір жолы (CPR) 1888 жылы Дулут, Оңтүстік жағалау және Атлантика темір жолын бақылауға алды. 1892-94 жылдары CPR қаражатымен DSS&A темір жолы Кивинау түбегінен Дулутқа қарай салынып, құрылысы қаржыландырылды. 1890 жылдары ағаш өнеркәсібі Көшпендік көлдің жағалауындағы DSS&A темір жолының жаңа магистральдық желісіне жақын жерлерде ең жоғары деңгейге жетті, көне өсімдіктерден алынған ақ қарағайлар тасымалданды. Ақ қарағайлардың қоры таусылғаннан кейін, жергілікті кесушілер қант қарыны сияқты жоғары сапалы қатты ағаштарға, содан кейін қағаз қайың мен аспан сияқты целлюлозалық ағаштарға көшті. 1911 жылы теміржолдың ең жақсы жұмыс істеген кезінде DSS&A 623 миль (1003 км) жолға ие болды, оның ішінде 517 миль (832 км) негізгі желі, ал 106 миль (171 км) тармақтық желілер мен басқа теміржолдарда жүру құқығы болды. Теміржолда 3121 жылжымалы құрам, оның ішінде 82 локомотив, 67 жолаушылар вагоны, 35 кабина және 2957 жүк вагоны болды. 1913 жылы DSS&A жүк тасымалы шамамен 1 миллион қысқа тоннаға (900 000 метрикалық тоннаға) жетті, оның жартысынан астамы орман өнімдерінен тұрды. 1910 жылдардың соңында Жоғарғы түбектің барлық аймақтарында ағаш өнімінің азаюы басталды. Бұл DSS&A үшін тәуелсіз бренд ретінде қайта құрылу мүмкін болмаған соққы болды. 1920 жылдан бастап оның тарихы американдық теміржол индустриясының жалпы тарихымен байланысты, сонымен қатар Солтүстік Мичигандағы қолайсыз жергілікті бизнес жағдайларымен күшейтілген жағымсыз факторлармен. 1957 жылы Мичиган штаты Маккинак көпірін ашты, бұл 8 шақырымдық аспалы көпір Маккинак бұғазы арқылы Жоғарғы түбекке барлық ауа райына төзімді жолды алып барады. DSS&A 1958 жылдың қаңтарында қалған жолаушылар пойызының қызметін тоқтату арқылы жауап берді. 1961 жылы оның канадалық иелері оны Миннеаполис, Сент-Пол және Саулт-Сте. Мари темір жолымен біріктірді, соның нәтижесінде DSS&A Су желісінің бір бөлігіне айналды.
The Canadian Pacific Railway (CPR), a transcontinental line, took control of the Duluth, South Shore & Atlantic in 1888. In 1892 94, CPR funds financed the construction of the DSS&A westward from the Keweenaw Peninsula to Duluth. During the 1890s, the timber industry reached the peak of its operations on the Lake Superior shoreline properties adjacent to the DSS&A's new mainline, shipping old growth white pine. After white pines were exhausted, local cutters began to turn to high quality hardwoods such as sugar maple, and then to pulpwoods such as paper birch and aspen. At the height of the railroad's operations in 1911, the DSS&A operated 623 mile (1003 km) of track, of which 517 mile (832 km) were main line and 106 mile (171 km) were branch lines and trackage rights. The railroad operated 3,121 pieces of rolling stock, including 82 locomotives, 67 passenger cars, 35 cabooses, and 2,957 freight cars. In 1913 the DSS&A's freight operations peaked at almost 1 million short tons (900,000 metric tons), of which more than half were forest products. In the late 1910s, timber yields began to decline all over the Upper Peninsula. This was a blow from which the DSS&A could not recover as an independent nameplate. Its story from 1920 onwards was that of the American railway industry as a whole, with negative factors intensified by unfavorable local business conditions in northern Michigan. In 1957, the State of Michigan opened the Mackinac Bridge, a 5 mile (8 km) long suspension bridge carrying an all weather hard road across the Straits of Mackinac into the Upper Peninsula. The DSS&A responded by ending its remaining passenger rail service in January 1958. In 1961, its Canadian owners merged it with the Minneapolis, St. Paul and Sault Ste. Marie, and the DSS&A became part of the Soo Line.
Есімдіктер мен қиындықтар
DSS&A-ның өзінің "ресми" лақап аты "Оңтүстік жағалау" болды, бұл темір жолдың Супериор көлінің оңтүстік жағалауымен жүрген бағытына сілтеме жасайды. Дегенмен, DSS&A-ның 20-ғасырдың көп бөлігіндегі нашар қызмет көрсетуі ашулы клиенттерді қиын жағдайдағы теміржолға бірнеше жағымсыз акронимдер тағуға итермеледі, мысалы, "Өте баяу қызмет және азап" және "Жаман баяу, нашар іс". Ал наразы жұмысшылар теміржолдың аббревиатурасы "Жалақы аз және зорлық" дегенді білдіретінін ұсынды. DSS&A-ның сирек қоныстанған қызмет көрсету аймағы теміржолға, әсіресе қыс мезгілінде, жолдарын жақсы күйде ұстау үшін жеткілікті табыс табуды қиындатты. Теміржол қызмет көрсететін аймақтағы қар жауын мөлшері Роки тауларынан шығысқа қарайғы АҚШ-тың басқа аймақтарында бірнеше жылға жиналған қардан артық. 1957 жылдан 2005 жылға дейін Кивинау түбегіндегі қардың орташа мөлшері жылына белгілі бір мөлшерде болды. DSS&A әр қыста осы қарды жолдарынан тазалауға мәжбүр болды.
The DSS&A's own "official" nickname for itself was "South Shore", referring to the railroad line's route along the south shore of Lake Superior. However, the DSS&A's allegedly poor quality service throughout much of the 20th century inspired angry customers to impose several uncomplimentary backronyms on the struggling railroad, such as "Dead Slow Service & Agony" and "Damn Slow, Shabby Affair". Dissatisfied workers, meanwhile, suggested that the railroad's initials stood for "Damn Small Salary & Abuse". The DSS&A's thinly settled service area made it difficult for the railroad to raise adequate revenue to maintain its trackage in good condition, especially in winter. The region served by the railroad receives more snowfall in one year than other sections of the United States east of the Rockies receive in several years combined. From 1957 through 2005, the average snowfall on the Keweenaw Peninsula has been per year. Every winter, the DSS&A had to plow this snow off its tracks.
Мұра
Бұрынғы DSS&A бағытының бөліктері велосипед және жаяу жолдарына айналдырылды. Сент-Игнас – Троут көлі жолы Сент-Игнас қаласынан Троут көліне дейінгі 42 шақырымдық учаскесін сақтап қалды.
Parts of the former DSS&A alignment have been converted to rail trails. The St. Ignace–Trout Lake Trail preserves a 26 mile (42 km) section of roadbed from St. Ignace to Trout Lake.