Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Акостолит – тасқа ұқсас кеуекті керамикалық материал. Акостолит 1911 жылдан бастап бірнеше жыл бойы Рафаэль Гуаставиноның ұлы Рафаэль Гуаставино мен Гарвард профессоры Уоллес Сабиннің бірлескен жұмысының нәтижесінде патенттелген өнім болды. Ол үлкен күмбезді төбелерде дыбыстың қайталануын және шуды азайту үшін қолданылды. Акостолит Рафаэль Гуаставино компаниясы (Нью-Джерси) салған Tile Arch System төбелерінің құрылымдық плиткасына қосымша қабат ретінде жабыстырылды. Көптеген жағдайларда бұл материал соборлар мен шіркеулерде дыбыстаудың айқындығын арттыруға көмектесті, бұл көпшілікке арналған дыбыс күшейткіш жүйелер кеңінен қолданылғанға дейін маңызды болды.
Akoustolith is a porous ceramic material resembling stone. Akoustolith was a patented product of a collaboration between Rafael Guastavino Jr. (the son of Rafael Guastavino) and Harvard professor Wallace Sabine over a period of years starting in 1911. It was used to limit acoustic reflection and noise in large vaulted ceilings. Akoustolith was bonded as an additional layer to the structural tile of the Tile Arch System ceilings built by the Rafael Guastavino Company of New Jersey. The most prevalent use was to aid speech intelligibility in cathedrals and churches prior to the widespread use of public address systems.
Тарих
Акоустолит алғаш рет 1915 жылы Гарвард университетінің профессоры Уоллес Сабинемен бірлесіп, Гуаставино өртке төзімді құрылыс компаниясы таратты. Гуаставино компаниясының негізін қалаушы Рафаэль Гуаставино аға 1881 жылы Испаниядан АҚШ-қа көшіп келді, ол өзімен бірге ырғақты күмбез салу әдісін, сондай-ақ біріктірілген құрылыс деп те аталатын әдісті әкелді. Рафаэль Гуаставино компаниясының күмбездеу техникасы, тез кептіретін цемент ерітіндісімен жұқа кірпіштер мен құрылымдық плиткаларды қабаттастыру арқылы монолиттік конструкцияларды жасады. Күмбездерді салу кезінде плиткалар концентрлі шеңберлерге орналастырылды, ал қабырғалы күмбездерде қабырғалар қалып ретінде қолданылды. Рафаэль Гуаставино кішісі мен Уоллес Сабине 1916 жылы Акоустолитті патенттеді, оны Гуаставиноның ырғақты күмбездерінің сыртқы қаптамасы ретінде пайдалануға болады. Бастапқыда табысқа жеткенімен, Рамфорд плиткасын өндіруге кеткен шығын компанияны арзан әрі берік Акоустолитті дамытуға итермеледі. Керамикалық емес плитка ретінде, Акоустолиттің кедір-бұдыр және тесікті бетінің дыбыс сіңіру қасиеттері Рамфорд плиткасынан асып түсті. Осыған байланысты, Акоустолитті ұсақ сұрыпталған пемза бөлшектерін Портланд цементімен байланыстыру арқылы жасалма тас жасау арқылы өндірді. Бұл процесс тұрақтылықты қамтамасыз етіп, әртүрлі пішіндер мен түстерге мүмкіндік берді. Акоустолиттің өндірісінде әдетте құм мен Портланд цементі қолданылса да, плитканың патентында ұсақталған тас немесе кірпіш ірі құрамдық бөлік ретінде, ал әк немесе Париж гипсі байланыстырғыш материал ретінде қолданылуы мүмкін екендігі көрсетілген. Дыбыс сіңіру диапазонын арттыру үшін біртекті тесіктілікпен жасалған Акоустолит плиткаларының тасқа ұқсас беті, төмен жиілікті дыбыстарды сіңіруді жеңілдету үшін ірі құрамдық бөліктердің қоспасынан тұрады. Сол сияқты, төсек беті жоғары жиілікті дыбыстарды сіңіру үшін ұсақ құрамдық бөліктердің қоспасынан жасалған.
Akoustolith was first introduced by the Guastavino Fireproof Construction Company, in collaboration with Wallace Sabine of Harvard University, in 1915. The founder of the Guastavino Company, Rafael Guastavino Sr., had immigrated to the United States from Spain in 1881, bringing with him the method of timbrel vault construction, also known as cohesive construction. The Raphael Guastavino Company's vaulting technique created monolithic assemblies by layering thin bricks and structural tiles with fast drying mortar. Tiles were placed in concentric circles in the construction of domes, while in ribbed vaults, ribs served as the general form work. Raphael Guastavino Jr. and Wallace Sabine patented Akoustolith in 1916, to be used as a facing for Guastavino's timbrel vaults. While initially a success, the cost to manufacture Rumford tile led the company to focus on the development of the cheaper and more durable Akoustolith. As a non ceramic tile, the sound absorption properties produced by Akoustolith's rough and porous surface, was an improvement on the Rumford tile Consequently, Akoustolith was produced by binding well sorted pumice particles with Portland cement to create an artificial stone, a process which offered consistency and allowed for a variety of shapes and color. Although sand and Portland Cement were typically used in the production of Akoustolith, the tile patent states that crushed rock or brick could be used as the aggregate, while lime or Plaster of Paris could be used as the binding material. Designed with a graded porosity to increase their range of absorption, the stone like finish of Akoustolith tiles consisted of a mix of coarser aggregate to facilitate the absorption of low pitches. Similarly, the bedding face consisted of a mix of finer aggregate to absorb higher pitches.