Людовико Чиги делла Ровере Альбани: Мальта орденінің Ұлы Магистрінің өмірі мен қызметі
Ludovico Chigi Albani della Rovere
Людовико Киджи делла Ровере Альбани – Великий Магистр Мальтийского ордена (1931-1951). Римский князь, потомок Папы Александра VII, член Папской академии наук.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Людовико Чиги делла Ровере Албани (10 шілде 1866 – 14 қараша 1951) – 1931 жылдан 1951 жылға дейін Мальтаның Әскери және Ең Құрметті Орденінің Князі және Ұлы Магистрі болған.
Ludovico Chigi della Rovere Albani (10 July 1866 – 14 November 1951) was Prince and Grand Master of the Sovereign Military Order of Malta from 1931 to 1951.
Өмірбаян
Чиги Аричьяда императорлық ханзада Марио Чиги делла Ровере Албани (1832–1914) мен оның әйелі, ханшайым Антуанетта цу Сайн-Витгенштейн-Сайн (1839–1918) отбасынан туған ұлы болды. Оның әкесі Чиги әулеті Римнің ең беделді ақсүйек отбасыларының біріне жатты, оның ішінде Папа Александр VII (1599–1667) болды. Ол өзінің туысы Агостино Чигиге (1634–1705) 1658 жылы Фарнезе, 1661 жылы Кампаньяно княздықтарын, ал 1662 жылы Аричья және Формелло герцогтықтарын мұрагерлік ретінде берді. Сонымен қатар, ол 1659 жылы қасиетті Рим империясының императоры Леопольд I-ден Чиги әулетінің барлық еркек түлегіне императорлық ханзада және ханшайым титулын алды. Ол Папалық ғылым академиясының құрметті мүшесі болды. Чигидің екі ата-анасы да Орденнің мүшелері болған: оның әкесі 1879 жылғы 21 маусымнан бастап Ынтаның Ұлы крестімен (қазақша: 大聖十字) Бағыштану рыцары болса, анасы 1876 жылғы 10 маусымнан бастап Ынта кресімен марапатталған ханым болды. Чиги басшылығымен Орден Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ауруханалық және қайырымдылық қызметін кең ауқымда жүзеге асырды. 1947 жылы ол Монте-Кассино аббаттығын қайта жаңартуды қадағалау үшін құрылған халықаралық комиссияның төрағасы болып тағайындалды. Чиги 85 жасында Римде жүрек талмасынан қайтыс болды. Чигидің қайтысынан кейін Орден қиындыққа тап болды және Папа Пий XII жаңа Бас ұстазды дереу сайлауға тыйым салды, бұл әдеттегі тәртіп еді. Орден Рим тағайындаған лейтенант (алғашқысы Антонио Герколони Фава Симонетти, содан кейін Эрнесто Патерно Кастелло ди Каркаси) және кардиналдар комиссиясымен басқарылды. 1961 жылы Папа Иоанн XXIII-нің Апостольдық хатымен Конституциялық харта бекітілгенге дейін және Анжело де Мояна ди Колонна жаңа Бас ұстаз болып сайланғанға дейін бұл жағдай сақталды. Кардинал Никола Канали 1951 жылы Чиги қайтыс болғаннан кейін Бас ұстаз болуға тырысты, бұл Орденнің діни және тәуелсіз статусы туралы үлкен дауға себеп болды. Бұған қоса, Ив Марсодонның мәселесі де болды (Париждегі франкмасон, Чиги Франциядағы өкілетті өкіл болған кезінде Мальта Орденінің белгілі мүшесіне айналып, экуменизмді қолдады).
Chigi was born in Ariccia, the son of Imperial Prince Mario Chigi della Rovere Albani (1832–1914) and his wife, Princess Antoinette zu Sayn Wittgenstein Sayn (1839–1918). His father's family, the Chigi, was among the most prominent noble families of Rome, to which had belonged Pope Alexander VII (1599–1667), who conferred upon his nephew Agostino Chigi (1634–1705) the hereditary princedoms of Farnese (1658) and Campagnano (1661), as well as the dukedoms of Arricia and Formello (1662), also procuring for all descendants of the Chigi male line the title of Imperial prince and princess from the Holy Roman Emperor Leopold I in 1659. He was an honorary member of the Pontifical Academy of Sciences. Both of Chigi's parents had been members of the Order: his father was a Bailiff Knight Grand Cross of Devotion (since 21 June 1879) and his mother was a Dame decorated with the Cross of Devotion (since 10 June 1876). Under Chigi's leadership the order engaged in large scale hospitaller and charitable activities during World War II. In 1947, he was appointed president of an international committee to oversee the rebuilding of the Abbey of Monte Cassino. Chigi died in Rome of a heart attack at the age of 85. After Chigi's death, the Order spiralled into difficulties and Pope Pius XII forbade the immediate election of a new Grand Master which would have been usual. The Order was governed by a Lieutenant appointed by Rome (first Antonio Hercolani Fava Simonetti and then Ernesto Paternò Castello di Carcaci) and a Commission of Cardinals until the Constitutional Charter was approved by Apostolic Letter of Pope John XXIII in 1961 and Angelo de Mojana di Cologna was elected as new Grand Master. Cardinal Nicola Canali had attempted to become Grand Master after the death of Chigi in 1951 and a great controversy errupted about the status of the order as a religious and sovereign one. In addition to this, there was the controversy of Yves Marsaudon (a Freemason in Paris who had become a prominent member of the Order of Malta during the time of Chigi as Plenipotentiary to France and promoted ecumenism).