Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гаити президенті
President of Haiti
Шарль Ривьер Эрар (Charles Rivière Hérard; 16 ақпан 1789 – 31 тамыз 1850), сонымен қатар Шарль Эрар аіне (Charles Hérard aîné), яғни Шарль Эрар үлкені деп те белгілі, Анри Кристофқа қарсы күресі кезінде Александр Петионның Гаити армиясындағы офицері болды. Ол 1843 жылдың 4 сәуірінде Гаити президенті деп жарияланды. 1844 жылдың 3 мамырында революционерлер оны қызметтен кетуге мәжбүр етті.
Charles Rivière Hérard (ʃaʁl ʁivjɛʁ eʁaʁ; 16 February 1789 – 31 August 1850) also known as Charles Hérard aîné (ʃaʁl eʁaʁ ɛne, Charles Hérard eldest) was an officer in the Haitian Army under Alexandre Pétion during his struggles against Henri Christophe. He was declared the president of Haiti on 4 April 1843. He was forced from office by revolutionaries on 3 May 1844.
Ерте өмір
Шарль Ривьер Херар 1789 жылдың 16 ақпанында Порт-Слютта дүниеге келген. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол француздықтарға қарсы революционерлермен күрескені және әскери қызметінің кейінгі кезеңінде қара терілі әскерлер батальонына командирлік еткені белгілі.
Charles Rivière Hérard was born in Port Salut on 16 February 1789. Little about his early life is generally known, except that he fought with the revolutionaries against the French, and that he was an officer commanding a battalion of black troops, probably later in his military career.
Төрағалық
1843 жылғы төңкеріс кезінде президент Жан-Пьер Бойерді биліктен ығыстырған қастандықшылардың басында Герард тұрды. Сол жылдың 30 желтоқсанында Гаитидің Уақытша Парламенті Герардтың келісімінсіз жаңа Конституцияны қабылдады. Одан немесе көп өтпей, әскердің сеніміне ие болған генерал Герард үкіметті басып алып, өзін Гаитидің президенті деп жариялады.
Hérard was chief among the conspirators who ousted President Jean Pierre Boyer during the 1843 Revolution. On 30 December of that same year, a Provisional Parliament of Haiti enacted a new Constitution, apparently without Hérard's approval. Soon afterward, General Hérard, who had the loyalty of the army, seized control of the government and declared himself President of Haiti.
Доминикандық Тәуелсіздік соғысы
Херард билікке келгеннен кейін көп ұзамай, Гаитидің шығыс жартысы, сол кезде Санто-Доминго аталған, көтеріліс жасады. 1844 жылдың 27 ақпанында Франсиско дель Росарио Санчес және Матиас Рамон Мела басқарған Доминикан көтерілісшілері Санто-Доминго қаласын басып алды, ал ертесіне Гаитиден Доминикан Республикасының тәуелсіздігін жариялады. Херард дер кезінде жауап берді. 1844 жылдың наурыз айында 10 000-нан астам сарбаздан тұратын екі гаитилік армия корпусы Доминикан Республикасына шығыс және солтүстік шекаралары арқылы шабуыл жасады; Херард басқарған батыс корпусы Азуаға жетті, онда генерал Педро Сантана басқаратын доминикандықтардың алдыңғы қатарлы жасағы 3 қаруы бар 3000 шамасындағы әскерден тұратын. 19 наурызда атыс ашылып, шайқас басталды, нәтижесінде доминикандықтар жеңіске жетіп, жауды 2 қаза тапқан және 3 жараланған күйі кері шегіндірді, ал 1000-нан астам гаитилік майдан даласында қаза тапты. Осы шешуші жеңістен кейін доминикандықтар штаб-пәтерін Окоа өзеніне және Бани аңғарларына көшірді, онда олардың атты әскері мен найзагерлері операция жүргізе алатын; осылайша олар Азуадан одан әрі жылжуға мүмкіндік бермей, шабуылшылардың жолын тоқтатты. Содан кейін Маниел өткелдері арқылы жол ашуға тырысқандарында, олар кездескен сайын жеңіліске ұшырап, кері қайтарылды. Үкіметте қарсылық күшейгенімен және елдегі саяси жағдай нашарлағандықтан, Херард 1844 жылдың 30 наурызында жаңа Конституцияны және Парламентті таратып жіберді.
Soon after Hérard's rise to power, the eastern half of Haiti, which at that time was Santo Domingo, staged a revolt. On 27 February 1844, Dominican rebels, led by Francisco del Rosario Sánchez and Matías Ramón Mella, occupied the capital city of Santo Domingo and the following day declared the independence of the Dominican Republic from Haiti. Hérard responded almost immediately. In March 1844, the Dominican Republic was invaded through its eastern and northern frontiers by two Haitian army corps of more than 10,000 men; that of the west commanded by Hérard arrived at Azua, where was posted the advance guard of the Dominicans under General Pedro Santana, consisting of about 3,000 men with 3 cannons. The fire was opened, and the battle begun, on 19 March, when the Dominicans gained the victory, repelling their enemy with the loss of only 2 killed and 3 wounded, while more than 1,000 Haitians remained dead on the field. After this decisive victory, the Dominicans withdrew their headquarters to the River Ocoa, and the valleys of Baní, where their cavalry and lancers could operate; and in this way they restrained the march of the aggressors, who could not advance beyond Azua; and having then attempted to open a way through the passes of the Maniel, they were in every re encounter driven back with loss. Facing increasing opposition in the government and a rapidly deteriorating political situation within the country, on 30 March 1844 Hérard dissolved the new Constitution and the Parliament.
Ауыстыру
Герард Доминикан Республикасына шабуыл жасаған кезде Гаитидің ауылдық аймақтарында қарулы көтеріліс басталды. 1844 жылдың наурыз айының соңына қарай шаруалар мен фермерлерден құралған көтерілісшілер әскері оңтүстік-батыс жарты аралындағы Ле-Кей қаласының жанында жинала бастады. Көтерілісшілер, "пике" деп белгілі болған, ұзын сүңгілермен қаруланған (олар өздерінің атын осы сүңгіден алған). Генерал Жан Жак Акао басшылығымен біріккен олар "L’Armée Souffrante", яғни "Азап шеккендер армиясы" деп аталды. Сол жылдың сәуір айында олар үкіметтік әскермен шайқасып, жеңіске жетті, бірақ осыдан кейін Гаити астанасына жасаған шабуылдары Акин қаласында тоқтатылды. Дегенмен, бұл Герардқа демалыс бермеді. Генерал Акао Порт-о-Пренсқа қарсы оңтүстіктен жорыққа шыққанда, солтүстікте үкіметтегі Герардтың қарсыластарының ықпалымен қарулы көтеріліс басталды. Осы дағдарысқа тап болған Герард 1844 жылдың 3 мамырында президенттік лауазымынан бас тартты. 1844 жылдың 2 маусымында ол елден кетуге мәжбүр болды, Ямайкаға қоныс аударды, онда 1850 жылдың 31 тамызында қайтыс болды.
During Hérard's invasion of the Dominican Republic, an armed revolt began in the Haitian countryside. By the end of March 1844, a rebel army composed of peasants and farmers began to muster near the city of Les Cayes on the southwest peninsula. The rebels, known as piquets, were armed with long pikes (from which they derived their name). Gathering under the command of a General Jean Jacques Acaau, they formed what became known as "L’Armée Souffrante" or the Army of the Sufferers. In April of that year, they met and defeated a government army, although soon after this, their advance on the Haitian capital was checked at the town of Aquin. This however, did not provide a respite for Hérard. While General Acaau was marching against Port au Prince in the south, an armed revolt had begun in the North, fueled by Hérard's opponents in the government. Faced with this crisis, Hérard relinquished the Presidency on 3 May 1844. He went into exile on 2 June 1844, resettling in Jamaica, where he died on 31 August 1850.