Кіріспе
Хорватия королі Светослав Суроня 997 жылдан 1000 жылға дейін Хорватия королі болды. Трпимирович әулетінің мүшесі, ол өзінің баны Варданың көмегімен билік жүргізді. 1009 жылы қайтыс болған Иоанн Диакон оны "Суринья" ("Surinja") деп атады, хорват тарихнамасында "Суроня" деп қабылданды, бұл "қара шашты" немесе "суық мінезді" деген мағынаны білдіреді, бәлкім оның мінезіне байланысты болса керек. Ол король Стефан Држиславтың үлкен ұлы болды, одан ол герцог атағын алды және оның мұрагері ретінде тағайындалды.
Svetoslav Suronja , was King of Croatia from 997 to 1000. A member of the Trpimirović dynasty, he reigned with the help of his ban, Varda. John the Deacon (d. 1009) called him "Surinja" ("Surigna"), adopted in Croatian historiography as "Suronja", meaning "dark man" or "cold man", probably due to his temper. He was the oldest son of king Stephen Držislav, from whom he received the title of duke, and was designated as his successor.
Көтеріліс
Әкесі қайтыс болғаннан кейін, оның ағалары Крешимир III және Гойслав оған қарсы көтеріліс ұйымдастыра бастады, себебі Светослав патшалықтағы билікті бөлісуден бас тартқан еді. Ағалар болгар императоры Самуилден көмек сұрады, тіпті император Византия империясымен соғысып жатқан болатын. Соғыста византиялықтарды Венеция және оның әкесінің саясатын жалғастырған Светослав Суроня қолдады. Самуил көтерілісшілердің шақыруын қабылдап, 998 жылы Хорватияға шабуыл жасады, бұл үш хорват-болгар соғысының соңғысы болды. Ол Хорватия Далмациясының Задарға дейінгі барлық аймағын басып алды, содан кейін Босния арқылы Болгарияға қайтып оралды. Самуил басып алған барлық аймақты Крешимир мен Гойславқа берді. Осы жаңадан алынған аймақтарды және болгарлардың одан әрі көмегін пайдаланып, ағалары Светослав Суроняны құлатып, Хорватияның билеушілері болды.
Венециямен соғыс
Светславтың билігі далматин қалалары үшін аса жағымсыз болды, себебі оларды оның қолдаушылары мерзім-мерзім шабуылдап, тонап отырды. Қалалар 999 жылдың күзінде Венеция Республикасынан жәрдем сұрады, бұл Венецияны қалаларды өздеріне бағындыру үшін Византия империясымен одақтасуға итермеледі. Хорваттардың шабуылдарын соғысқа себеп ретінде пайдаланып, Венеция дожы Пьетро II Орсеоло 1000 жылы Далмацияда Хорватияға қарсы жорық бастады. Мамыр айында Хорватия Крес, Лошин, Крк және Раб аралдарын дожға жоғалтты, ол ақырында Задарда қабылданып, оның иесі ретінде мойындалды. Светслав қалаға елшілер жіберіп, бейбітшілік шарттарын ұсынды, бірақ дож одан бас тартып, жорығын одан әрі жалғастыруға шешім қабылдады. Содан кейін Пашман аралы, ал келіссөздер арқылы Биоград қаласы бағындырылды. Ол Стьепан Светославичтің әкесі еді.