Тарабай Шинде: 19 ғасырдағы Индия феминисісінің өмірі мен еңбектері
Tarabai Shinde
Тарабай Шинде (1850-1910) – Индиялық феминист, қастық пен патриархатқа қарсы күрескен. «Ерлер мен әйелдер салыстыруы» атты алғашқы феминистік шығарма авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық Үндістанның феминисті (1850–1910)
Indian feminist of British India (1850 1910)
Тарабай Шинде (1850–1910) – 19 ғасырдағы Үндістанда патриархат пен касталық жүйеге қарсы күрескен феминист белсенді. Ол 1882 жылы маратхи тілінде жарық көрген «Стри Пуруш Тулана» («Әйелдер мен еркектердің салыстырылуы») атты жарияланған еңбегімен белгілі. Бұл кітапша касталық және патриархаттық жүйелерді сынап, көбінесе алғашқы үнді феминистік мәтін деп есептеледі. Ол «Сатьяшодак Самадж» қоғамының мүшесі болған.
Tarabai Shinde (1850–1910) was a feminist activist who protested patriarchy and caste in 19th century India. She is known for her published work, Stri Purush Tulana ("A Comparison Between Women and Men"), originally published in Marathi in 1882. The pamphlet is a critique of caste and patriarchy, and is often considered the first modern Indian feminist text. She was a member of Satyashodhak Samaj.
Жас шағы мен отбасы
1850 жылы Маратха отбасында дүниеге келген, қазіргі Махараштра штатының Берар провинциясындағы Булдана қаласында Бапуджи Хари Шиндеден туған Тарабай, Пунадағы Сатьяшодхак Самадж қоғамының негіс қалаушыларының бірі болды. Оның әкесі радикалді көзқарастағы адам және Кіріс комиссарының орынбасары кеңсесінің бас хатшысы болды, сонымен қатар 1871 жылы "Білімді жергілікті тұрғындарға кеңес" атты кітап жариялады. Аймақта қыздарға арналған мектеп болған жоқ. Тарабай – әкесінен маратхи, санскрит және ағылшын тілдерін үйренген жалғыз қызы еді. Оның тағы төрт інісі болды. Тарабай өте жас кезінде тұрмысқа шықты, бірақ күйеуі ата-анасының үйіне көшіп келгендіктен, сол кездегі көптеген маратхи әйелдеріне қарағанда үйде көбірек еркіндікке ие болды. Қайтадан үйленуіне тыйым салынған жоғарғы кастадағы жесірлермен жұмыс істеген Шинде жесірлердің туыстарынан жүкті болу жағдайларын жақсы білді. Кітапта әйелдердің "игі әйел" мен "сатушы әйел" арасындағы тар шеңберде қалай жүру керектігі талданды. Кітап 1882 жылы Пунадағы Шри Шиважи баспасында 500 данаға, бір данасы тоғыз аннадан басылды, бірақ сол кездегі қоғам мен баспасөздің жағымсыз қабылдауы салдарынан ол қайтадан жарияламады. Алайда, бұл еңбекті көрнекті маратхи әлеуметтік реформаторы Жйотирао Фуле жоғары бағалады, Тарабайды "чиранживини" (асыл қыз) деп атады және әріптестеріне оның кітапшасын ұсынды. Бұл жұмыс 1885 жылы Жйотиба Фуле құрған Сатьяшодхак Самадж қоғамының "Сатсар" журналының екінші санында айтылды, бірақ 1975 жылға дейін бұл еңбек көпшілікке белгісіз болып қалды, содан кейін ол қайта жарияланды.
Born in Maratha Family in the year 1850 to Bapuji Hari Shinde in Buldhana, Berar Province, in present day Maharashtra, she was a founding member of the Satyashodhak Samaj, Pune. Her father was a radical and head clerk in the office of Deputy Commissioner of Revenues, he also published a book titled, "Hint to the Educated Natives" in 1871. There was no girls' school in the area. Tarabai was the only daughter who was taught Marathi, Sanskrit and English by her father. She also had four brothers. Tarabai was married when quite young, but was granted more freedom in the household than most other Marathi wives of the time since her husband moved into her parents' home. Having worked with upper caste widows who were forbidden to remarry, Shinde was well aware of incidents of widows being impregnated by relatives. The book analysed the tightrope women must walk between the "good woman" and the "prostitute". The book was printed at Shri Shivaji Press, Pune, in 1882 with 500 copies at cost nine annas, but hostile reception by contemporary society and press, meant that she did not publish again. The work however was praised by Jyotirao Phule, a prominent Marathi social reformer, who referred to Tarabai as chiranjivini (dear daughter) and recommended her pamphlet to colleagues. The work finds mention in the second issue of Satsar, the magazine of Satyashodhak Samaj, started by Jyotiba Phule in 1885, however thereafter the work remained largely unknown till 1975, when it was rediscovered and republished.